Sannes handen gaan meteen ‘fladderen’ zodra zij
muziek hoort. Allerlei verschillende klanken ma-
ken haar blij, zoals bijvoorbeeld van de kermis
en pretparken, maar Nederlandstalige muziek is
favoriet. Een tijdje geleden bezocht ze samen
met haar ouders het optreden van Frans Bauer in
het Munttheater, waar Frans haar op het podium
vroeg en haar toezong. Sanne vond het geweldig,
al had ze niet in de gaten dat ze met een van
Nederlands grootste volkszangers op de bühne
stond. Sanne is namelijk twaalf jaar oud, maar
heeft een ontwikkelingsleeftijd van ongeveer
veertien maanden.
Leren lopen
We bezoeken Eric en Wendy Jacobs (42 en 41 jaar
oud) en hun dochter Sanne in hun huis in de wijk
Molenakker. Dochter Lieke van vijf is een nachtje
logeren bij haar grootouders. Sanne zit op de bank
en loopt samen met haar moeder naar ons toe zo-
dra we binnenkomen. “We vinden het zo fijn dat
ze kan lopen”, zegt Wendy. “Toen onze andere
dochter ongeveer een jaar oud was en ging lopen,
heeft dat Sanne, volgens ons, erg gestimuleerd.
Lieke moedigt haar met nog veel meer dingen aan,
maar soms levert dat ook zichtbaar frustratie op
bij Sanne. Hoewel ze niet kan praten, spreekt ze
met haar ogen. En daarin hebben wij heel veel le-
ren lezen.”
Achterstand
Sanne is een vrolijk en aanhankelijk kind. Tij-
dens het gesprek nestelt ze zich bij haar vader op
schoot terwijl ze naar Frans Bauer luistert. Af en
toe schiet ze rechtop en beweegt ze vrolijk met
haar armen op en neer, het zogenaamde ‘fladde-
ren’. Wendy en Eric praten open over hun dochter
en staan positief in het leven. Maar er zijn ook
veel zorgen geweest, die ongeveer drie maanden
na de geboorte van Sanne begonnen. “Toen ze
werd geboren leek alles in orde, haar scores direct
na de bevalling konden niet beter”, vertelt Wendy.
“Na een maand of drie merkten wij dat haar mo-
torische ontwikkeling achterbleef. We gingen de
medische mallemolen in. Kinderartsen vertelden
ons dat de problemen erger zouden kunnen zijn
dan een ‘gewone’ achterstand. Ik wilde dat des-
tijds helemaal niet horen en stopte het weg, om-
dat ik dacht dat het uiteindelijk allemaal wel mee
zou vallen. Maar Sannes ontwikkeling bleef steeds
verder achter. Het Pitt Hopkins Syndroom was toen
nog niet bekend en artsen wisten niet waar ze
moesten zoeken. Ook ik ging beseffen dat het wel
eens goed mis kon zijn en had het er moeilijk mee.
We gingen ziekenhuis in, ziekenhuis uit en wisten
niet of Sanne ooit zou kunnen lopen of praten. Drie
“Sanne is zoals ze is!”
Lachebekje
met het
Pitt Hopkins Syndroom
Misschien hebt u hem wel eens zien fietsen, Eric Jacobs met zijn dochter Sanne. Zodra het weer het toelaat
fietsen vader en dochter namelijk steevast door het Weerterland. Onderweg stopt Eric in de buurt van
luidende kerkklokken of hij maakt een praatje met bekenden… Maar niet te lang, want dan laat Sanne wel
merken dat ze dóór wil!
Door Suzanne Wolter
op
weg
naar
keer per week reden we naar revalidatiecentrum
Blixembosch in Eindhoven waar zij fysiotherapie,
logopedie en ergotherapie kreeg, wat ze soms he-
lemaal niet leuk vond. Het was een hectische tijd.
Maar het leven ging door…. Wat moet je anders? Je
wilt toch het beste voor je kind!”
Vrolijke meid
Sanne kreeg de schoolgerechtigde leeftijd. Buurt-
kinderen werden door hun ouders naar school
gebracht, Sanne werd opgehaald met een busje.
Volgens Wendy moeilijke momenten, hoewel het
welbevinden van Sanne altijd voorop stond. “Toen
Sanne bijna drie jaar was ging ze naar KDC De
Heisterkes, waar alle therapieën intern worden
gegeven. We hoefden dus niet meer op en neer
naar Eindhoven. Een grote verlichting voor ons als
ouders. Sanne is uitgegroeid tot een ontzettend
vrolijke meid die er zelf voor wil gaan. Het moei-
lijkste is dat als ze niet lekker in haar vel zit, ze
niet kan vertellen wat er aan de hand is omdat ze
niet kan praten. We hebben wel sterk het vermoe-
13
