Foto’s van vroeger
Niet in een pastorie, maar buiten bij een gewone,
vrijstaande woning midden in een woonwijk in
het Peeldorp, wacht Ed Mutsaers mij op voor
ons gesprek. De hernieuwde kennismaking is
hartelijk. We hebben elkaar zo´n dertig jaar niet
meer gezien. Binnen wacht mij een verrassing.
Op tafel ligt namelijk een album met foto’s van
Mutsaerts´ tijd in Weert. Ik zie klasgenootjes en
weet van allemaal, in tegenstelling tot ‘mijn’
kapelaan, nog stuk voor stuk hun namen. Leuk
om te zien!
Van Weert tot Valkenswaard
Ed Mutsaerts wordt in 1981 in Rolduc tot priester
gewijd. Na werkzaamheden als kapelaan in
Echt en als particulier-secretaris van voormalig
Bisschop Gijsen in Roermond, wordt hij in 1985
benoemd tot kapelaan in Weert. Hij denkt met
veel plezier terug aan die tijd en met name over
de samenwerking met deken van Tuel. “Het was
een man met veel energie, met veel humor en
hij kon mooi vertellen.” Na twee jaar komt in
de buurparochie Stramproy een functie vrij en
Mutsaerts wordt gepromoveerd tot pastoor. Het
is voor hem best een grote stap, maar hij komt
in een warme en kerkbetrokken gemeenschap
terecht. Ook aan deze periode bewaart hij goede
herinneringen. Midden jaren negentig verhuist
hij naar Nederweert, waar hij in totaal elf jaar
de parochie leidt. Aan de actieve carrière komt
plots vroegtijdig een einde, doordat Mutsaerts
getroffen wordt door enkele tia’s (beroertes).
Die dwingen hem om zijn functie te beëindigen.
Hij trekt in bij zijn broer in Heeze en knapt
na een tijdje weer op. Zijn broer is priester in
het Bisdom Den Bosch. Ed Mutsaerts besluit te
switchen van Bisdom en hoewel hij voor 69% is
afgekeurd, assisteert hij door de jaren heen in
parochies als Geldrop, Budel en momenteel in
Valkenswaard.
Veranderingen
“Ik kon er natuurlijk voor kiezen om me terug te
trekken na de fysieke ongemakken, maar ik was
wel priester!” aldus Mutsaerts. Door zijn huidige
gezondheid is het weliswaar voor hem niet meer
mogelijk om een eigen parochie te leiden, maar
een dienst voorgaan of assisteren lukt nog best.
“Ik heb soms wel problemen met spreken of
voorlezen, maar het zingen gaat wel goed.” Hij is
blij dat zich nog kan inzetten voor de kerk. Maar
in de ruim 30 jaar tijd van zijn priesterschap is
er nogal wat veranderd. “In 1981 had je in de
parochie Echt op zondag vijf Heilige Missen. Net
als op zoveel plekken is er, door de terugloop van
kerkbezoekers, nog maar één mis. “Het gevolg
is dat meer en meer kerken de deuren moeten
sluiten. Dat is jammer, want het geloof biedt
toch een steun in ons leven”, aldus Mutsaerts.
Bidden
De broers Mutsaerts hebben een bijzonder goede
band, komen regelmatig bij elkaar over de vloer
en voeren gesprekken over het geloof en zaken
die spelen in kerk en maatschappij. Ed koos al op
jonge leeftijd voor de kerk. Zijn broer Rob ging
eerst het zakenleven in en werd pas op z’n 35e
tot priester gewijd. Hij is inmiddels hulpbisschop
in Den Bosch. Hij steunt z’n broer nu die het niet
meer zo gemakkelijk heeft. Door de tia’s heeft Ed
meer vrije tijd die hij vult door meer te bidden.
Thuis of in de kerk. Maar hij fietst en wandelt
ook graag. Daarnaast leest hij graag of gaat hij
op bezoek bij vrienden of kennissen. Ook nog
bij mensen uit de periode Weert, Stramproy en
Nederweert.
Vakantie
Pastoors gaan natuurlijk ook wel eens op vakantie.
Ed Mutsaerts gaat met enige regelmaat naar
Schotland, waar zijn zus woont. In tegenstelling
tot Nederland blijkt hier de laatste jaren juist een
grotere betrokkenheid bij de kerk te zijn ontstaan.
Ook staat jaarlijkse een priestervakantie op het
programma. Priesters en bisschoppen afkomstig
van diverse parochies trekken er dan op uit naar
het binnen- of buitenland. Het is niet echt een
religieuze trip of retraite, hoewel er natuurlijk
veelvuldig wordt gebeden. “Het is vakantie
vieren met collega’s.”
Minder werkdruk
Ed Mutsaerts leidt momenteel een rustig, prettig
leven in Meijel. Hij beseft dat niet alles meer
zo vlotjes en vanzelfsprekend gaat, dus zoekt
hij genoeg ontspanning. De werkdruk is minder,
maar hij is blij dat zich nog kan inzetten voor de
kerk. “Het leven heeft zo z’n plussen en minnen.
Je moet roeien met de riemen die je hebt. Maar
ik mag niet klagen.”
Ed Mutsaerts
Net als veel mannen is de
schrijver van dit stuk op jonge
leeftijd een tijdje misdienaar
en/of acoliet geweest. Begon
zijn ‘carrière’ in de Weerter
Sint Martinusparochie bij deken
Frits van Tuel en kapelaan Ed
Mutsaerts. Die kapelaan van
toen woont tegenwoordig in
Meijel maar heeft nog steeds
een goede relatie met het
Weerter land.
Door Frans van Tuel
hoe
is
het
nog
met
Curriculum Vitae
Leeftijd: 58 jaar
Kapelaan/pastoor in
Weert (1985-1987),
Stramproy (1987-1996)
en Nederweert (1996-2007).
Momenteel werkzaam in de
parochie Valkenswaard
Woonachtig in Meijel
21
