Twente
Wim Baake: “Ik ben op 18 april 1958 geboren in
Stad Delden in Twente. In een katholiek gezin.
Wat ik me uit mijn vroegste jeugd herinner, is dat
ik bij het hek van de kleuterschool werd afgele-
verd, bij de nonnen. Soms nam zo’n non mij mee
naar mijn laatje met werkstukjes. Ze verzocht
mij dan om eens een opdracht af te werken. Blijk-
baar maakte ik alle werkstukjes maar half af. Nog
steeds herkenbaar vandaag! De vele post die ik
nu krijg stapelt helaas graag op! (Dan geschrok-
ken: ‘Wanneer komt die fotograaf eigenlijk?’)
Mijn tweede jeugd-herinnering is Sinterklaas. Ik
had angstige gedachten als ik hoorde dat kinde-
ren in de zak mee naar Spanje moesten. Mijn ou-
ders hadden de buren een keer gemobiliseerd om
als Zwarte Piet te komen strooien. Ik gilde alles
bij elkaar. Op 5 december lagen er altijd wel ca-
deaus voor de kolenkachel. Ondanks mijn diepe
angst had ik toch twijfel hoe die Pieten dat voor
elkaar kregen. Ik schijn vroeger ooit aan moeder
gevraagd te hebben: ‘Mam, hoe word je een hei-
lige’? Staande voor het fornuis zei ze: ‘Nou, een
missionaris die heel lang in Afrika werkt, vind ik
een heilige!’. Mijn moeder kwam nog uit een tijd
dat in elk gezin minstens één kind priester of non
werd. Zo’n non werd dan geacht een ‘bruids-
schat’ (lees: flink geld!) mee te brengen. Zo was
het bij haar toen misgelopen.” Dan lachend: “Ge-
lukkig maar, anders had ik hier niet gezeten!”.
Missionaris
“Op mijn twaalfde stond ineens een pa-
ter voor mij op de stoep. Blijkbaar had ik
ooit een kaartje ingestuurd dat de missio-
narissenopleiding mij wel wat leek. Moeder
maakte hem snel duidelijk dat zijn ‘hoogge-
waardeerde’ bezoek vergeefse moeite was.”
Wim volgde het VWO op het Twickelcollege in
Hengelo en hij was lid van de Roomse voetbalclub
Rood-Zwart en van de schaakclub. “Stappen, mu-
ziek en meisjes interesseerden me matig, maar
schaken was een passie. Nog regelmatig speel ik
schaakpuzzeltjes op de computer. We speelden
soms hele partijen uit ons hoofd, zonder dat we
“Ik neem
tijd om
mensen te
Hij bewoont een karakteristiek pand aan de Biest. Op een plek waar half Weert zou willen wonen. Typisch zo’n
huis waarin vroeger de ‘dorpsdokter’ woonde. Met de praktijk aan huis en de balie van de doktersassistente
meteen achter de voordeur. Een gesprek met een bevlogen arts, die bekend staat om zijn ‘luisterend oor’!
Als huisarts, maar zeker ook in het Franciscus Hospice.
Door Jan Strick
een schaakbord of stenen hadden. Uit het blote
hoofd riepen we elkaar gewoon de zetten toe. Ik
speelde vaak tegen mijn studiemaatje Lenferink,
nu burgemeester in Leiden. Van mijn twaalfde tot
mijn achttiende was ik misdienaar. Dat kwam voor
mijn vriendjes perfect uit. Ik was altijd paraat voor
de zaterdagavondmis zodat zij konden stappen.
Ik was FC Twentefan, die hadden toen ook een
talentrijke generatie. Mijn vader nam me soms
mee naar Go Ahead in Deventer. Hij had het niet
op Enschede, hoewel hij daar economieles gaf. Er
waren regelmatig vechtpartijen, soms zelfs met
messen. Ik volg het voetbal nog wel, maar zie het
liefst korte samenvattingen met veel doelpunten.
Het lijkt soms wel op ‘openbare geweldpleging’ en
daar wordt niks mee gedaan. Het schijnt dat bij
rugby minder blessures vallen dan bij voetbal.”
Zoekende
Op de basisschool wilde Wim onderwijzer wor-
den, net als zijn vader. Op het VWO sloeg hij
om naar piloot, net als zijn oom, die bij KLM
hoofd
stuk
16
Huisarts
Wim Baake
