Vrakkerstraat 31
+
6002 AT Weert
+
0495 - 58 77 17
+
OPENDAG
2
e
PAASDAG (MAANDAG 2 APRIL)
VAN 12.00 TOT 17.00 UUR
VAN DER LINDEN AUTOMOTIVE
31
MAART
2
APRIL
+
9:00 - 17:00 UUR
9:00 - 17:00 UUR
KOM NAAR
ONZE PAAS
OCCASION
SHOW!
Straatnaam 00 | 0000 XX Plaatsnaam | T (0123) 45 67 89
N AM
VEILIG EN COMFORTABEL OP WEG!
VEILIG EN CO FORTABEL OP EG!
10. 0 - 16. 0 UR
.
.
senioren
weetjes
Hoe kun je als man de gêne ervaren die een
vrouw voelt als ze met de benen wijd bij de
gynaecoloog in de stoel ligt? Door zelf een
keer in die beugels te gaan hangen! En dat is
nou precies wat ik gedaan heb. Al gebiedt de
eerlijkheid mij te zeggen dat het niet geheel uit
vrije wil was.
Al té vaak zat ik in mijn onderbroek op een
krukje in het kleedhokje van een medisch
specialist, wachtend tot een assistente mij
binnen riep. Je raakt eraan gewend, maar een
bezoek aan de uroloog is toch net even anders.
Zitten is er daar al niet meer bij. “Schoenen,
broek en onderbroek mogen uit, hemd mag
aanblijven.” Dus je staat daar in je blote kont
te wachten. Op zo’n plakkerig skai-leren krukje
gaan zitten, dat doe je dan niet. Als kind had ik
regelmatig de angstdroom dat ik in niets meer
dan een pyjamajasje over straat liep, nu werd
dat de pijnlijke realiteit. De assistente die mij
van deze dresscode op de hoogte bracht had nog
een aardigheidje voor mij in petto. “We hebben
een nieuwe medewerkster in de praktijk en …
heeft u er bezwaar tegen als zij ook … ik bedoel,
ja, iedereen moet het leren?” Je moet wel heel
ad rem zijn als je dit onverwachte verzoek
tactvol wil tackelen. Ik kwam niet verder dan:
”Het is niet dat ik er echt blij van word maar
allé …” Beschroomd, verlegen, bedremmeld,
hoe moet je het noemen als je half ontkleed –
de onderste helft welteverstaan! - een ruimte
binnenstapt waar je twee paar vrouwenogen
ontwaart. De geroutineerde probeerde mij door
veel te praten op mijn gemak te stellen toen ze
mij naar de ‘stoel der stoelen’ leidde. Dat lukte
vrij aardig. De nieuweling deed nadrukkelijk
haar best niet naar mijn geslacht te kijken. Dat
lukte niet.
En daar lig je dan, in je blote reet, met je
benen wijd waardoor alles en iedereen in de
ruimte gefocust is op jouw kruis. De leidende
praatverpleegster legde mij en haar nieuwe
collega nauwgezet uit wat zij ging doen, wat de
uroloog zou doen, wat ik mogelijk zou voelen en
hoe ik het voor mij minder pijnlijk zou maken
als ik ontspannen zou doorademen. Maar het
was niet de fysieke pijn die mij kwelde, het was
de gêne, de ontwijkende blik van de nieuweling,
het besef dat twee jonge vrouwen met mijn
piemel aan de slag gingen. Er werd een groen
operatiedoek over mijn kruis gelegd met een gat
erin ter grootte van een schoteltje! Was dat niet
wat overdreven? Daar kon je een olifantenslurf
doorheen halen! En niet geheel onbelangrijk om
u te vertellen zodat u een volledig beeld van de
situatie krijgt: Ik was op de fiets door de ijzige
kou naar het ziekenhuis gereden, dus …
De verdovende zalf zou wat branderig aan
kunnen voelen, bij de prostaat kon het even
wat pijnlijker worden maar de cystoscopie zou
met een paar minuten gepiept zijn. Toen de
uroloog even later een slang met camera door
mijn plasbuis tot in mijn blaas wurmde was ik
de schaamte voorbij. De pijn viel reuze mee
en de zuster had mij goed voorbereid. Wat
nog even een onverwacht ‘dingetje’ was, was
het toucheren van de prostaat. Dat had mijn
pleegzuster niet gezegd! Voor ik het in de gaten
had werd er een dot glijmiddel op mijn anus
gespoten en stak de dokter een vinger in mijn
gat; adembenemend! In het kleedhokje stond ik
even later met een handdoekje de overtollige gel
van mijn billen te vegen.
Benen wijd!
m sen
ding n
Ton Adriaens
