Van bouwhelm naar bestuurstafel

deswitch van Joost Nouwen

‘Hey Joost, het is bijna half negen en je hebt vandaag je eerste schooldag. Als je wilt dat ik meeloop, moet je opschieten!’ Het is 11 februari 1983 wanneer de vierjarige Joost zijn eerste herinnering opdoet. Vijf minuten later loopt hij alleen richting de basisschool.
Het lijkt een klein moment, maar voor hem staat het symbool voor iets dat zijn leven zou blijven kenmerken: eigenaarschap. Al jong is hij geneigd om niet alleen te doen wat gevraagd wordt, maar vooral wat nodig is. Als hij ergens voor kiest, voelt hij zich verantwoordelijk voor het resultaat. Ik praat met Joost Nouwen (47).

Van bakker naar bouwplaats

Tijdens een basisschoolbezoek aan een bakkerij in Nederweert is zijn interesse voor het bakkersvak gewekt. De geur van vers brood, het kneden van deeg en het ambacht spraken hem aan. Op de middelbare school stemt hij zijn vakkenpakket erop af en schrijft hij zich in voor de bakkers-opleiding bij Gilde Opleidingen in Roermond.
Maar nog voordat zijn nieuwe avontuur goed en wel is begonnen, loopt het al anders. Hij krijgt last van bakkers¬eczeem en merkt dat de praktijk minder romantisch is dan hij zich had voorgesteld. Uren in een koelcel lijkt in niets op die warme bakkerij uit zijn jeugdbeeld.
‘Ik had het er snel gezien. Maar mijn moeder was duidelijk: “Als school niets wordt, moet je maar gaan werken!”

De bouw als leerschool

Zijn oudere broer werkt op dat moment al in de bouw en stelt hem de vraag of de bouw iets voor hem zou kunnen zijn. Zelf heeft hij er op dat moment weinig gevoel bij, maar hij besluit het bij gebrek aan een ander plan, gewoon te proberen.
Hij begint aan de deeltijd KMBO/MTS in Roermond en haalt daar zijn diploma (deeltijd KMBO/MTS is werken/leren, 4 dgn werken 1 dag naar school).  Daarna volgt de echte leerschool: de praktijk, bij bouwbedrijf Teng Wijen. Later maakt hij de overstap naar bouwbedrijf Meulen. Daar groeit zijn ervaring en begint het ondernemersgevoel te kriebelen.

Jonge ondernemer

In 2003, hij is pas 23 jaar, besluit hij voor zichzelf te beginnen. Zijn bedrijf start klein, met timmerwerk en verbouwingen. Gaandeweg groeit zijn ervaring en daarmee ook de projecten en creëert hij een flexibele groep vakmensen om zich heen.
Als in 2008 de economische crisis uitbreekt, krijgt de bouwsector het zwaar. Ook voor Joost is die periode confronterend. Toch weet hij zijn mensen aan het werk te houden. ‘Juist in die jaren leerde ik wat verantwoordelijkheid werkelijk betekent: Jezelf aankijken, bijsturen en doorgaan. Die ervaring maakte me realistischer en veerkrachtiger.’

Van frustratie naar verandering

Tijdens zijn werk heeft hij veel contact met gemeenten. Daar loopt hij regelmatig tegen trage processen aan. Afdelingen die lastig bereikbaar zijn en besluiten die lang op zich laten wachten. Het begint hem steeds vaker te frustreren. Tegelijkertijd stelt hij zichzelf een vraag die hij vaker gebruikt om koers te bepalen: ‘Doe ik nog het juiste?’
‘Blijven klagen als je iets niet bevalt, is niet mijn stijl. Als je vindt dat het anders moet, word dan onderdeel van het systeem om je steentje bij te dragen aan verandering.’  Toen ik een vacature zag voor een projectleider in het publieke domein, waagde ik dan ook de sprong.’

Een andere wereld

De overstap naar de gemeente Helmond is groot. Hij volgt diverse opleidingen en cursussen aan o.a. De Bestuursacademie Nederland om in die wereld van wetgeving en bestuurlijke afwegingen te kunnen werken.
Toch blijkt zijn bouwachtergrond meer dan waardevol. Hij spreekt de taal van de bouw en weet hoe projecten buiten werkelijk verlopen. Daardoor kan hij makkelijker schakelen tussen beleid en praktijk en fungeert hij vaak als brug tussen systeemwereld en leefwereld.

Bouwen aan een stad

Inmiddels werkt hij al zeven jaar bij Gemeente Helmond en is hij teammanager Toezicht en Handhaving binnen Bouwen en Wonen. Hij geeft leiding aan een team van 25 mensen en werkt samen met juristen, toezichthouders, beleidsmakers en coördinatoren.
Het werk is veelzijdig. De ene avond zit hij met vrijwilligers rond de tafel om de veiligheid van een evenement te bespreken, terwijl hij de volgende dag samen met politie en inspecteurs een loods controleert waar mogelijk een drugslab zit.
‘Juist die dynamiek is tof. Ik ga lekker op duidelijkheid, richting en resultaat, en dat samen met een gedreven team.

De rode draad

Hoewel zijn carrière verschillende wendingen heeft gekend, blijft zijn persoonlijke kompas duidelijk: ‘Verantwoordelijkheid nemen, blijven leren. Zeg wat je doet, doe wat je zegt. Dat probeer ik mijn kinderen ook te leren.’
Waar zijn loopbaan hem uiteindelijk nog brengt, weet hij niet precies. Voorlopig zit hij goed op zijn plek. Maar mocht hij op een dag denken dat het anders moet, zal hij opnieuw doen wat hij altijd heeft gedaan: naar voren stappen en eigenaarschap nemen!