er nog maar weinig slachtoffers geïdentificeerd
konden worden. Groot was onze opluchting toen
het bericht ons op woensdag 29 oktober bereikte
via de familierechercheurs. Opluchting omdat
het ons gegund werd om het afscheid voor hen
samen te organiseren. Het gevoel van ‘nu is het
echt definitief’ komt dan wel heel hard binnen.”
Crematie
Ze besluiten de afscheidscrematie op 21 no-
vember in besloten kring te houden. ‘Besloten’
wilde echter niet zeggen dat het een kleine
bijeenkomst werd. Ze moesten selecteren en
keuzes maken wie er wel en wie er niet werd
uitgenodigd. Thijs: “Dat is heel moeilijk omdat
zo ontzettend veel mensen met ons meeleef-
den. Om je een idee te geven: we hebben ca.
1400 condoleancekaarten gekregen. Uiteindelijk
kwamen we op 265 mensen, het absolute maxi-
mum voor de afscheidsruimte. We zijn weken-
lang in beslag genomen door alle voorbereidin-
gen die zo’n afscheid met zich meebrengt. Maar
het moeilijkste moest nog komen: namelijk de
confrontatie met de kisten van Kristy en Sjors.
Het is, zoals iedereen zal begrijpen, niet
meer mogelijk geweest dat we Kristy nog
konden zien. Dat wisten we natuurlijk al
lang. Maar het is onbegrijpelijk en onwezen-
lijk dat je je eigen kind niet meer kunt zien.
Niet meer vasthouden en knuffelen als je af-
scheid van haar neemt. Onmenselijk gewoon!”
Karin: “We moeten het doen met het prach-
tige beeld dat we in onze herinnering heb-
ben: mooi, lachend en stralend, gewoon
een speciaal meisje, onze lieve dochter.”
Eindelijk weer thuis
Op woensdag 19 november mogen ze hen gaan
ophalen in Hilversum. De dag ervoor hebben
ze aan de uitvaartverzorger spulletjes mee-
gegeven om bij Kristy in de kist te leggen.
Karin: “Een fleurig dekbedovertrek met fel-
gekleurde bloemen, waar ze tot de laat-
ste dag samen onder gelegen hebben, en-
kele foto’s van ons gezin, Kristy’s knuffel
en een afscheidsbrief met lieve woorden.”
De ceremonie bij de overdracht van de kisten
in Hilversum, is kort en sober. Er is een bloem-
stuk van Malaysia Airlines en zelf hebben ze een
bloemenhart van rose rozen meegebracht voor
op de kist van Kristy en witte rozen voor Sjors.
Thijs: “Het zien van de kist en het zo dicht bij
Kristy kunnen zijn was moeilijk, maar tegelijker-
tijd ook heel fijn. Eindelijk was ze weer bij ons.”
Met z’n vieren: Thijs, Karin, broer Rob en zijn
vriendin Karlijn, dragen ze haar de rouw-
auto in en dan begint de reis naar huis,
haar ouderlijk huis. Voor Sjors geldt het-
zelfde bij zijn ouders. Tegen 14.00 uur zijn ze
thuis en ze dragen haar samen naar binnen.
Karin: “We plaatsen de kist midden in de huis-
kamer en namen de eerste uren de tijd om sa-
men met Kristy te zijn. Een gevoel van rust
en vertrouwdheid kwam over ons, helemaal
niet akelig of vreemd. Het voelde zelfs fijn om
haar weer thuis te hebben. ’s Avonds boden we
onze naaste familie en vrienden de gelegen-
heid om thuis afscheid te nemen van Kristy.
De dag erna om 15.00 uur werd Kristy op-
gehaald om naar een ‘Ruimte van afscheid’
in Diessen te gaan, alwaar ze weer samen-
kwam met Sjors. Het is onbeschrijflijk hoe-
veel pijn het doet om de rouwauto met Kristy
voor de allerlaatste keer het weggetje vanaf
ons huis weg te zien rijden. Nooit meer thuis!”
In Diessen is er die avond voor familie en de
grote groep vrienden en vriendinnen van Kris-
ty en Sjors gelegenheid om een laatste groet
aan hen beiden te brengen. De kisten stonden
prachtig bij elkaar in een zee van bloemen.
Definitief afscheid
En dan is het vrijdag 21 november. De dag
van de crematie. Er is een rouwauto gere-
geld waar beide kisten in kunnen en zo rij-
den ze naar het crematorium in Tilburg. Ka-
rin, Thijs, Rob en Karlijn begeleiden Kristy het
crematorium in, gevolgd door Sjors, bege-
leid door zijn ouders, zijn broer en vriendin.
Karin: “Het afscheid is mooi, indrukwekkend en
vooral ook emotioneel. Het moeilijkste moment
is als wij als laatste de ruimte verlaten. Onze tra-
nen vloeien bij het besef dat dit het aller-aller-
laatste is. Onmenselijk verdriet!”
Heilige Eik
In Oirschot is afgelopen 18 juli bij de Kapel van de
Heilige Eik een gedenkteken geplaatst ter nage-
dachtenis aan alle 298 slachtoffers van de MH17,
maar speciaal voor Kristy en Sjors. Honderden
mensen, onder wie heel veel vrienden en vrien-
dinnen van het jonge stel hebben de plechtigheid
bijgewoond en hen herdacht in de open lucht.
Zondagskind
In het ouderlijk huis in de woonkamer hangen
prachtige foto’s van Kristy. Ook foto’s samen met
Sjors. In een aparte ruimte naast de woonkamer
staat de urn met haar as. En ook hier foto’s,
herinneringen, snuisterijen, muziek en kaars-
jes. Een mooie plek om te mijmeren. Om terug
te denken aan het zondagskind dat Kristy was.
De lieve meid die voor iedereen klaar stond met
haar sterke en toch bescheiden persoonlijkheid.
Karin: “Het klinkt misschien raar voor ie-
mand van 25, maar ze was een levensge-
nieter die alles uit het leven heeft gehaald
wat er in zat. En ze liet altijd blijken hoe blij
en trots ze op ons gezin was. Ze maakte zelfs
een gedicht om dit duidelijk te maken.”
Warme steun
Karin en Thijs hebben enorm veel steun ervaren
van familie en vrienden, vrienden en vriendin-
nen van Kristy en Sjors, maar ook van collega’s
op het werk. En die steun voelen ze tot op de
dag van vandaag. Samen met Rob en Karlijn delen
ze een groot verdriet, maar ze voelen ook sterke
verbondenheid en steun van elkaar. De band met
Els en Frans, de ouders van Sjors, is in korte tijd
heel intens geworden. Thijs: “Niemand kan ons
beter begrijpen dan zij. We zijn door het leven
verbonden, maar wat ons bindt is er niet meer.
Zonder de steun van al deze mensen hadden we
het niet gered en hadden we niet gestaan waar
we nu staan.”
Karin en Thijs: “We zijn nu ruim een jaar verder
en het valt niet mee. Het valt zelfs erg tegen.
Veel verdriet en besef dat het leven zonder Kristy
en Sjors nu nog ondenkbaar is. Bij alle feest- en
andere bijzondere dagen speelt door ons hoofd:
hier hadden zij bij moeten zijn. Het wordt nooit
meer hetzelfde!
We zullen moeten leren ons leven te leven zonder
onze lieve Kristy en haar grote liefde Sjors. Dat is
een helse opgave.”
mooi
mens
18
