at de
eld
il
nd
respect en heel waardig, maar oh zo dubbel.
Thijs: “Van de ene kant opgelucht dat ze weer te-
rug in Nederland waren (dat hoopten we tenmin-
ste, maar we wisten ook dat niet iedereen er bij
was), en van de andere kant het gevoel van de har-
de werkelijkheid, het intense gemis.
En dan gaat dat verdomde wachten weer door,
wachten tot ze geïdentificeerd worden. En dat
duurt en duurt maar. Bijna ondraaglijk. Ondertus-
sen houden we ons bezig met regelzaken. Dingen
waar je nooit bij hebt stilgestaan, maar die toch
moeten gebeuren. Daar hoort ook het leegruimen
van het huis bij. Het huis van Kristy en Sjors in
Tilburg, waar ze al anderhalf jaar samenwoonden
en waar ze heel erg trots op waren. Het voelt zo
slecht om te ‘rommelen’ in hun spulletjes en het
kost heel veel energie en tranen om ons samen met
Els en Frans, de ouders van Sjors, hier doorheen
te worstelen.” Karin: “Het is hartverwarmend hoe
iedereen met ons meeleeft maar we merken ook
hoe moeilijk het is voor mensen om ons onder ogen
te komen of ons aan te spreken. Toch doet het goed
om te merken hoe men betrokken is bij het leed
dat ons overkomen is. Het geeft steun, hoe pijnlijk
het vaak ook is om over Kristy en Sjors te praten.”
Herdenkingsdienst
Op 29 augustus organiseerden Karin en Thijs samen
met de ouders van Sjors een herdenkingsdienst in
Tilburg. Vrienden, vriendinnen van Kristy en Sjors
en familie dragen in deze herdenking hun steen-
tje bij. Veel familieleden, vrienden, collega’s en
bekenden hebben de dienst bezocht in Tilburg. In
totaal wel 1400 mensen. Karin: “Wat een fijn ge-
voel dat zo velen ons bijstonden in deze moeilijke
tijd. We kijken met een goed gevoel terug op deze
mooie dienst.”
En dan gaat het wachten weer door, wachten op
de identificatie. Het wordt steeds zwaarder. Thijs:
“Onze belangrijkste wens was hen terugkrijgen en
dat we afscheid konden nemen, van hen samen.
Maar we wisten niet of het ons gegund was, het
voelde onmenselijk.”
Identificatie
Op 19 september komt het verlossende bericht dat
Kristy geïdentificeerd is. Het voelt als een hele op-
luchting, maar tegelijkertijd wordt alles ook weer
zo werkelijk. En dan is het nog wachten op Sjors.
Karin en Thijs hebben met de ouders van Sjors af-
gesproken dat ze op elkaar wachten. Thijs: “We
konden ons een afscheid van hen beiden afzonder-
lijk niet voorstellen. Sjors was een ‘gouden’ vent
en droeg ons Kristy op handen. Wat kan een ouder
zich nog meer wensen! Ze waren een super geluk-
kig stel, dolverliefd op elkaar en daarom kon het
niet zo zijn dat we het anders zouden doen. Dat
zouden ze ons nooit vergeven.”
Karin: “In het begin hebben we er nog om gelachen.
Sjors kwam altijd op het laatste nippertje aan, dat
zou nu ook wel het geval zijn. Maar gaandeweg ver-
ging ons het lachen, zeker toen bekend werd dat
mooi
mens
17
