Weerter voetbaltalent in het hoge noorden

Profvoetballer worden; voor velen een jongensdroom die nooit in vervulling zal gaan. De 26-jarige Weertenaar Bryan van Hove slaagde er echter wél in deze droom om te zetten naar de realiteit. Daarmee behoort hij tot een select gezelschap.

Veelbelovend talent

“Bij ons thuis waren we veel met voetbal bezig. Pap voetbalde bij DESM en als kleine jongen ging ik graag een balletje met hem trappen. Ik kon niet wachten totdat ik zelf bij een club mocht beginnen. Op mijn vierde was het eindelijk zover en ben ik bij de mini’s gaan voetballen.”
Daarna kwam Bryan in de F3 terecht. Het team presteerde goed en had enkele leuke spelers in de gelederen. Dat bleef niet onopgemerkt: al gauw stonden er regelmatig scouts van profclubs uit de regio langs de lijn.
“Na een aantal wedstrijden heeft een scout van PSV onze trainers benaderd en ontving ik een uitnodigingsbrief. Daarin stond dat ze geïnteresseerd in me waren. Ook kreeg ik een schema met de selectietrainingen voor de jeugdopleiding.”
Bryan trainde vervolgens twee à drie keer per week in Eindhoven, zijn wedstrijden speelde hij nog voor DESM. “Het ging goed en uiteindelijk zat ik bij de laatste twintig spelers. Er volgde een gesprek met de trainer, die me graag bij de jeugdopleiding wilde houden. Geweldig nieuws natuurlijk”, vertelt hij met een grote glimlach. “Dit was mijn kans om de weg richting het profvoetbal in te slaan…”

Jeugd bij PSV

Vanaf het seizoen 2008/2009 maakte Bryan zijn officiële overstap naar de jeugdopleiding van PSV. Daar werd hij op meerdere posities ingezet en ontwikkelde hij zich uiteindelijk tot een stabiele linksback, gezegend met een goed linkerbeen.

“Ik doorliep alle elftallen en op de club waren ze dan ook erg tevreden over mijn prestaties. Toen ik 17 was, kreeg ik echter minder speeltijd. Dit had te maken met het feit dat ik fysiek niet goed mee kon. Ik was namelijk drie jaar lang, van mijn 15e tot en met mijn 17e, qua lengte op 1.58 meter blijven steken. De groeispurt leek bij mij maar niet te komen. Dit baarde mijn ouders ook zorgen. Ik werd door de medische molen gehaald en de boosdoener bleek coeliakie (‘glutenallergie’) te zijn.” Bij PSV volgde er een gesprek. Open en eerlijk. Ze gaven aan dat Bryan voetballend gezien goed genoeg was, maar dat hij vanwege het fysieke aspect waarschijnlijk weinig speeltijd zou krijgen. “Dat was wel een klap”, geeft Bryan aan. “PSV was toch mijn droom. Met pijn in het hart besloot ik de club te verlaten om elders een kans op een carrière als contractspeler te gaan maken…”

De weg naar het profvoetbal hervat

Het voordeel van het spelen in de jeugdopleiding van een topclub, is dat je naam altijd wel ergens rondzingt. Dat ondervond ook Bryan aan den lijve: “Het duurde niet lang voordat ik stage mocht lopen bij VVV Venlo en Roda JC. Uiteindelijk koos ik voor Roda JC.” Daar kwam het echter niet tot een plaats in het eerste elftal. Vervolgens maakte hij de overstap naar Helmond Sport, waar hem verzekerd werd dat hij die kans wel zou krijgen. “Ik speelde een jaar op amateurbasis en daarna kreeg ik mijn allereerste profcontract aangeboden. Een mijlpaal. Ik was er, ondanks mijn ziekte, toch in geslaagd profvoetballer te worden.”

Bryan speelde drie jaar in Helmond, waarna hij de overstap naar TOP Oss maakte. “Daar speelde ik een jaar als basisspeler en het zag ernaar uit dat ik mijn contract zou gaan verlengen.” Afgelopen mei, een week voordat alles rond was, belde zijn zaakwaarnemer echter: Er had zich een grotere club voor Bryan gemeld, FC Emmen. “Ik had het goed naar mijn zin in Oss, dus ik heb aangegeven dat als ze me in Emmen echt wilden hebben, ze dat ook meteen moesten laten merken.”

En dat deden ze. Bryan verhuisde in juni met zijn vriendin Nicolle en hun hondje Lilo naar Drenthe. “We hebben het hier goed naar onze zin. We wonen in dezelfde wijk als enkele van mijn medespelers, dat is heel fijn”, vertelt hij opgewekt.

Bryan en zijn vriendin zijn echte familiemensen en Emmen ligt niet bepaald naast de deur. Is dat niet lastig? “Onze families komen vaak kijken bij uitwedstrijden. Daarnaast appen en bellen we veel met ze. Als ik enkele aaneengesloten dagen vrij heb, maken we graag de drie uur durende reis naar Weert om tijd met ze door te brengen.
Leuk om hier te vermelden is dat mijn broertje Collin ook een getalenteerde voetballer is, die tot zijn vijftiende bij een profclub speelde.”

Bryan is zich ervan bewust dat zijn carrière als profvoetballer een houdbaarheidsdatum heeft: “Onze toekomst zien we dan ook voor ons in Weert. Ik heb mijn opleiding aan het CIOS afgemaakt, dus de kans is aanwezig dat ik daar iets mee ga doen. Het liefst zou ik in de voetballerij actief blijven, wellicht als trainer. Voor nu ligt mijn focus volledig op het zelf spelen. Ik heb er hard voor gewerkt om hier te komen en nu wil ik er optimaal van genieten!”

Wilt u meer weten over Bryan en zijn voetbalcarrière, kijk dan eens op zijn Instagram: @bryanvh55