Jules van Lierop in Belfort: ‘Mensen hechten hier meer waarde aan eten, gezelligheid en natuur’

Volgens de Franse volkstelling wonen er ruim 37.500 Nederlanders in Frankrijk met een permanente verblijfplaats. Een van hen is Weertenaar Jules van Lierop (31). Vier jaar geleden vertrok hij voor de liefde en het werk naar Belfort, in het noordoosten van Frankrijk. Maar zoals zo vaak in het leven verliep het allemaal anders dan verwacht. De relatie hield geen stand en door een reorganisatie verloor Jules zijn baan. Maar hij vond er een nieuwe passie; hij verbouwt (veelal eigenhandig) een huis uit 1936, waar hij – na drie jaar had werken – bijna in kan trekken.

Van Boshoven naar Belfort

Elke ochtend gaat Jules langs de boulangerie om croissants te halen voor de werklui die straks op de bouw verschijnen. Zijn dagen beginnen hier anders dan in Weert maar het voelt inmiddels vertrouwd. “Ik heb tot mijn 22e op Boshoven gewoond, samen met mijn ouders en mijn jongere zusje”, vertelt Jules vanuit zijn appartement in Belfort. “Als bijbaantje werkte ik bij Jan Linders aan de Maaspoort. Ik ben ook jarenlang vrijwilliger bij Bospop geweest. Voordat ik naar Frankrijk ging woonde ik in de Jan Truijenstraat.” Na de Philips van Horne ging hij studeren aan de Fontys Hogeschool in Eindhoven waar bij de opleiding Automotive Engineering volgde. Zijn eerste baan vond hij bij VDL Bus & Coach in Valkenswaard, waar hij werkte als kwaliteitsingenieur. “Een mooie start, maar ik wilde iets nieuws. Iets met meer avontuur.” Dat diende zich onverwacht aan; hij kon in Frankrijk aan de gang bij een startup (zie kader) die zich bezighield met stroomgeneratoren die werken op waterstof. Jules greep die kans en verhuisde begin 2021 naar Belfort in Frankrijk. Belfort heeft ruim 45.000 inwoners en ligt vlak bij de grens met Duitsland en Zwitserland. Het is de grootst stad in het kleinste Franse departement Territoire de Belfort.  “Mijn ex-vriendin kwam uit deze regio. Toen het werk in Frankrijk op mijn pad kwam, was de stap snel gezet. Ook de regio sprak me erg aan; de natuur, de bergen, de ruimte… het voelde meteen goed.”

Een startup is een jong bedrijf, niet ouder dan vijf jaar, met een vernieuwend idee dat een probleem oplost of een gat in de markt opvult. Vaak wordt daarbij nieuwe technologie gebruikt.

Een huis; vier muren en een dak

Het Franse avontuur begon veelbelovend maar de startup overleefde een reorganisatie niet. Jules raakte zijn baan kwijt, maar besloot te blijven. Niet alleen vanwege zijn nieuwe leven maar ook vanwege een ander project; de renovatie van een huis uit 1936, net buiten Belfort.  “Ik had het huis al gekocht toen ik nog werkte. Het stond op een mooie plek met veel grond (4.300 m2) maar was volledig vervallen en onderkomen. Ik heb er alles uit gesloopt tot er vier muren en een dak overbleven. Voor ik aan de renovatie begon had ik wel vaker wat geklust, maar zeker niet op deze schaal”, lacht Jules. “Ik heb veel geleerd van de verschillende professionals die ik ingeschakeld heb en ben inmiddels ook bevriend geraakt met een aantal van hen. Als ik nu na bijna drie jaar terugkijk op het project ben ik best wel trots op het resultaat. Het is nu zover klaar dat ik bijna kan verhuizen!”

Leven op z’n Frans

Zoals eerder gezegd begint de werkdag van Jules met een bezoek aan de lokale bakker, gevolgd door overleg op de bouwplaats, zo’n twintig minuten rijden.  “Dan overleggen we samen wat er moet gebeuren en of iedereen vooruit kan. Vervolgens ga ik dan materialen halen of ik ga verder met mijn eigen projectjes. Ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen, waar nodig vraag ik hulp of tips van de pro’s”, geeft Jules eerlijk toe. Om elf uur is het dan koffiepauze en om half een gaan we eten. Meestal bij de lokale pizzeria of een ‘restaurant’ in de buurt. Ja, in Frankrijk houdt men van eten en daar nemen we dan ook de tijd voor. Een anderhalf uur durende lunch met bier en wijn is hier heel gewoon.” In Frankrijk bieden kleine barretjes/restaurantjes vaak een zogenaamd ‘menu du jour’ en dan krijg je voor een leuke prijs een heerlijk verse traditionele maaltijd. “s ’Avonds maak ik graag lange wandelingen of fietstochten door de bossen en de bergen rondom Belfort. Wielrennen en mountainbiken zijn geliefde hobby’s, evenals genieten van een biertje op het terras bij mooi weer. En ja, dan om acht of negen uur ’s avonds nog lekker eten en daarna een serie kijken”, gaat Jules verder. Het late avondeten is een van de vele andere gebruiken in Frankrijk (ten opzichte van de aardappelen om vijf uur op tafel in Nederland) die Jules omarmd heeft.

Een andere mentaliteit

Naast andere eetgewoonten betekent leven in Frankrijk ook wennen aan een andere manier van doen. Jules legt het uit: “Fransen hechten minder waarde aan hun carrière dan Nederlanders. Ze nemen sneller ontslag zonder al een nieuwe baan te hebben. Ik was geschokt. Ze gingen dan rustig een paar weken thuis zitten op zoek naar een nieuwe baan. Dat vond ik in het begin gek. Maar het is verfrissend hoe belangrijk ze gezelligheid, samen eten, natuur en rust vinden.
Ook de communicatie is anders. Afspraak is niet altijd afspraak. ‘Ik kom volgende week langs’ betekent soms pas over drie weken. Dat was frustrerend, zeker als je een bouwplanning hebt”, lacht Jules. “Maar inmiddels weet ik beter hoe ik daarmee moet omgaan.” Ook de hopeloze bureaucratie is iets waar hij nog steeds tegenaan loopt. “Dit stereotype beeld van de Fransen is helaas waar. Als je bij gemeentes moet zijn of je zorgverzekering moet regelen, heb je veel geduld nodig.”

Geen ‘botte Hollander’

Hoewel hij zich inmiddels thuis voelt, moest Jules soms wennen aan de Franse cultuur. “Fransen zijn gereserveerd. Ze laten niet meteen het achterste van hun tong zien. Maar als je de taal spreekt, de moeite doet om echt contact te maken en niet als een ‘botte Hollander’ binnen komt vallen, dan zijn ze heel vriendelijk.” De meeste van zijn kennissen en vrienden zijn locals. “Er wonen wel wat Nederlanders in de buurt, maar daar heb ik weinig contact mee. In de zomer zijn er redelijk wat Nederlandse toeristen waar ik soms contact mee heb. Mijn sociale kring bestaat voornamelijk uit Fransen of mensen die hier al lang wonen.”

Doucement

“Frikandellen, kroketten en fietspaden”, roept Jules meteen op de vraag wat hij mist uit Nederland. Maar terugkeren naar Nederland zit er voorlopig niet in. Jules richt zich volledig op de afronding van zijn huis. “Het schiet al aardig op. Daarna ga ik weer op zoek naar een baan, maar ik voel geen haast”. Ook daarin is Jules dus al helemaal ‘ver-Franst’. “Ik wil dan iets gaan zoeken in de duurzame techniek of een combinatie van freelance werk en bouwen.” Ook in de liefde is Jules weer helemaal happy met zijn vriendin Sofia, die hij in een café in Belfort leerde kennen. “Ze is Colombiaans, woont nu hier en we zijn al tweeëneenhalf jaar bij elkaar. Samen bouwen we aan een toekomst in Frankrijk”, zegt Jules enthousiast.

Levensproject

In zijn vrije tijd maakt Jules graag uitstapjes naar Zwitserland of Duitsland. “Dat ligt hier allemaal om de hoek. Je zit in een uurtje in Bazel of Freiburg. Het is een ideale uitvalsbasis.” Met alle verbouwingswerkzaamheden zit een grote vakantie er voorlopig niet in, maar de Pyreneeën lonken. “Ik zou daar graag een paar bekende cols gaan beklimmen. Even los van het klussen”, zegt Jules. Toch blijft het huis het middelpunt van zijn leven. “Het is meer dan een bouwproject. Het is een manier om te wortelen, om iets op te bouwen. Vroeger dacht ik dat ik altijd in Weert zou blijven. Nu woon ik ruim zeshonderd kilometer verderop en voelt het alsof ik precies ben waar ik moet zijn!”

Belfort ligt in een regio die de afgelopen eeuwen vaak een rol heeft gespeeld in verschillende oorlogen vanwege de ligging tussen de Vogezen, de Elzas en de Jura. Als gevolg daarvan zijn er veel forten en verdedigingswerken in en rondom de stad gebouwd en te bezichtigen. Belfort is ook bekend om de beroemde Leeuw van Belfort; dit is een zandstenen beeldhouwwerk van Auguste Bartholdi (ook de maker van het vrijheidsbeeld). Het staat symbool voor de verzetkracht van Belfort tijdens het Beleg van 1870 – 1871. Het beeld is 22 meter lang en 11 meter hoog.