Gezwam

‘Mijn intuïtie laat mij nóóit in de steek’, zeg ik vol overtuiging tegen mijn vriendin. Ze knikt bevestigend, meelevend. En vlak voordat ik mijn arrogantie wil onderstrepen met woorden als ‘helder-voelend’, gunt mijn brein mij een zeer recente, relevante herinnering.

Mijn man en ik hanteren op doordeweekse dagen een duidelijke ochtendroutine. We staan beide rond 6.00 uur op, we doen aan thuissporten, soms met gewichten of op de loopband en op goede dagen in ons bed, waarna elk van ons naar zijn ‘eigen’ verdieping vertrekt. Ik zorg voor gekuiste bedden, kamers en kinderen en hij voor ontbijt, broodtrommels en in het beste geval, een keurige keuken. Totdat de kinderen beneden gaan ontbijten, luistert hij een podcast. Over zware nieuwsonderwerpen of een lugubere vermissingszaak. Ik luister countrymuziek. Als het een ochtend betreft waarop alles verloopt zoals voorzien, kan het zomaar zo zijn dat ik nog tijd over heb om te doen wat mij -hartstikke- goeddunkt op dat moment: Mij bemoeien met debegane grond.

Ik roep zachtjes doch dringend zijn koosnaam vanaf de overloop. Dat soort dingen hoort hij nooit vanwege zijn oortjes en die podcast en eigenlijk weet ik dat best. Over de rand van de overloop heb ik zicht op zowel de open keuken als een open (gym) tas, pot pindakaas, pakje boter, vleeswaren, lades en keukenkastjes. Al fluister-schreeuwend herinner ik hem aan de juiste gymtasseninhoud, roep suggesties voor een nieuw soort beleg, doe hardop een gooi naar het weerbeeld van vandaag, -omdat hij eergisteren de kinderen de deur uit stuurde met een wat mij betreft te zomerse jas-. En vraag ook of hij de gordijnen niet vergeet te openen. Ik hoor hoe hij stilzwijgend een keuze probeert te maken in welke vraag of suggestie als eerste te behandelen. Hij kiest er dan lafjes voor om niet te antwoorden, omdat hij mijn bloed inmiddels natuurlijk wel kan drinken vanwege de dwingende gejaagdheid in mijn stem en ook omdat hij slecht gehumeurd is door zijn huiveringwekkende podcastkeuze.

‘Lief? Heb je al naar buiten gekeken? In het gras?’ Als ik op onze slaapkamer de gordijnen open zie ik maar liefst acht heksenkringen. De groepen witte paddenstoelen maken een magische indruk daar in het mistige gras. Mijn vrienden noemden mij vroeger om uiteenlopende redenen weleens MaartjeDerHeks, prima. Maar om het zó duidelijk te maken vind ik wel héél kinderachtig. Ik zucht door twee verdiepingen heen.

Als ik de slaapkamer uitloop zie ik zijn oortjes op het nachtkastje liggen. Eenmaal beneden tref ik twee kinderen aan een ontbijttafel in een keurig opgeruimde keuken. Hun vader die hen met behulp van googleplaatjes op zijn laptop uitlegt over schimmeldraden onder de grond en hoe die perfecte cirkels creëren. ‘Zei je iets?’ vraagt hij, terwijl hij vrolijk de laptop dichtklapt en de kinderen de tuin in rennen om de prachtige paddenstoelen te bestuderen. ‘Niets,’ zeg ik schuldbewust, terwijl ik een theezakje uit de la vis. Ik zie hoe zelfs de theedoos op kleur is gesorteerd.
Maar dat zullen de kaboutertjes wel hebben gedaan vannacht.

Maartje Derckx