16
uitgelicht
VROUW
SPECIAL
In goede en in slechte tijden
Michèle Ferrière werd 45 jaar geleden geboren in een dorp in de buurt van Durban aan de oostkust van
Zuid-Afrika. Haar moeder is Brits en haar vader werd geboren op het eiland Mauritius. Ze is de oudste in
het gezin van drie kinderen. Ze studeerde pedagogiek met als keuzevak geschiedenis. Mogelijk is daar
haar nieuwsgierigheid en honger naar verre landen ontstaan. Ze weet het niet. “Ik droomde er altijd van
om te reizen. Naast mijn studie werkte ik om die reizen te kunnen betalen.” Je ziet de twinkeling in de
ogen van Michèle als ze dat zegt.
Door Mathilde Dominikowski
Sprookje
Met een woon/werkvisum voor Groot-
Brittannië komt ze terecht op Sark, een van de
Kanaaleilanden. Op een mooie dag ontmoet ze
daar de Nederlandse Chris. Vanwege de getijden
konden hij en zijn vriend niet meer terugzeilen
naar Guernsey. Noodgedwongen moeten ze de
nacht doorbrengen in het hotel waar Michèle
werkt. God Amor verbleef die nacht ook op Sark…
het vonkte behoorlijk tussen Michèle en Chris.
Als Michèle haar visum afloopt, gaat Chris mee
naar Zuid-Afrika. Hij 27, zij 25, ze konden hun
geluk niet op en trouwden snel. Het leek wel
een sprookje. Maar ze blijven niet in Zuid-Afrika.
Reislustig als ze beiden zijn, wonen ze eerst
een tijdje in Nederland waar hun zoon geboren
wordt. Daarna verhuizen ze naar Groot-Brittannië
en later naar Zuid-Frankrijk waar ze een tweede
kindje krijgen, een dochter.
Ik was zijn vrouw, hij was ziek
Chris heeft een topbaan als relatiemanager
waarvoor hij veel moet reizen. Als hij thuis is,
heeft hij moeite met het dag-/ nachtritme.
Michèle wijt het aan het voortdurend in andere
tijdzones reizen en verblijven. Het duurt even
voor ze in de gaten krijgt dat er meer aan de
hand is. Hij drinkt meer dan alleen maar voor
de gezelligheid. Als ze hem aanspreekt op zijn
alcoholconsumptie leidt dat tot agressieve
reacties van Chris. Michèle: “Op die momenten
was hij zichzelf niet en dat leidde soms tot
beangstigende en bedreigende situaties voor
mij.” Toen een arts hem diagnosticeerde met een
bipolaire stoornis gaf dat aanvankelijk enige rust.
Waarschijnlijk omdat je ‘het’ dan een naam hebt
gegeven.”
Chris blijft drinken. Het was een vorm van
zelfmedicatie om zijn psychische pijn te
verzachten. Maar dat pakt natuurlijk niet erg
positief uit. Met de heftige stemmingswisselingen
was het leven voor hem soms zeer onbegrijpelijk
en ondraagbaar en hij probeert er een einde aan
te maken. De poging mislukt. Met medicatie,
gesprekstherapie en vol goede moed pakken ze
samen het leven weer op. Na ups, maar vooral
veel downs krijgt Chris het weer erg moeilijk. Hij
doet een tweede poging om zichzelf te doden.
Hij raakt zeer ernstig gewond en er volgt een
langdurig revalidatieproces. Michèle is ervan
overtuigd dat als ze genoeg van Chris houdt, ze
het samen zullen redden. “Je doet een belofte
als je trouwt: for better or worse, for richer,
for poorer, in sickness and in health (in goede of
slechte tijden, in rijkdom, in armoede, bij ziekte
en gezondheid, red.). Ik was zijn vrouw, hij was
ziek. Dat was het. Het kon toch niet zo zijn dat
ons sprookje hier eindigde.”
Heftig
Omdat ze ervan overtuigd zijn dat het beter zal
gaan als ze in Nederland gaan wonen en Chris
therapie kan krijgen in zijn moedertaal, besluiten
ze naar Frankrijk te verhuizen. Michèle: “Hoe
goed je de taal (Frans) ook spreekt, in zulke
gevallen mis je toch vaak de essentie van wat
er over en weer wordt gezegd.” Ook voor hun
zoon, en straks voor hun kleine meisje, zal het
onderwijs in Nederland beter zijn. Ze kopen een
huis in een Midden-Limburgs dorp en het lijkt
alsof het leven hen weer toelacht. Heel even. De
stemmingswisselingen komen terug, Chris gaat
weer steeds meer drinken en zijn agressie neemt
extreme vormen aan. “Ik voelde mijzelf steeds
meer afglijden. Ik was niet meer zijn vrouw maar
