senioren
weetjes
Banendijk 5, Nederweert-Eind
| 06-36 36 36 06
Gastvrij en kindvriendelijk
het platteland ontdekken!
Horeca- Vergaderen - Informatiecentrum
Varkens – Akkerbouw
- Eerlijk eten en terras
- Feesten en vergaderen
- Ontdekkingscentrum over
varkenshouderij en landbouw
Heugterbroekdijk 34 | Nederweert
0495-697319 |
Finalist Beste Terras
van Limburg
Ik was ‘om kapot te vallen!’ Met liefde en
geduld had ik de groenten in mijn volkstuintje
opgekweekt, vertroeteld zou ik bijna willen
zeggen. Geen kunstmest maar groenbemesting
natuurlijk, houtassen tegen slakken,
wijnflessen tegen mollen, bloedmeel tegen
klaver, beendermeel als extra biologisch-
organische meststof en … alle tips van
VELT (Vereniging voor Ecologisch Leven en
Tuinieren) nauwgezet toegepast. De zwarte
luizen op mijn tuinbonen had ik bestreden
door dille tussen de rijen bonenplanten te
zaaien en het gespuis met een mengsel van
groene zeep, spiritus en brandnetelgier
te bespuiten. Niet dat dit ook maar iets
uithaalde maar ecologische verantwoord was
het wél!
Het was vakantietijd en de dag voordat mijn
vrouw en ik naar zonniger Zuid-Europese
oorden zouden vliegen, ging ik snel nog even
oogsten. Bij tuinbonen luistert dat nauw.
Laat je ze iets te dik worden dan komt dat
het eetgenot niet ten goede. Volgens mijn
kinderen druk ik mij dan iets te eufemistisch
uit. Zij vinden ze sowieso niet te vreten.
Bij mijn hobbytuintje aangekomen kleurden
ergernis en machteloze woede mijn hoofd
roder dan veertien dagen Spaanse zon. Mijn
tuinbonen waren weg! Niks, niente, nada, geen
boon meer te vinden! Iedere plant zo kaal als
een bladluis. Godverdegodver! Waarom kon
ik nu geen dader op heterdaad betrappen en
hem met een schop zijn vingers afhakken?
Buiten zinnen fietste ik weer naar huis.
Stampend op de pedalen bedacht ik een
uitlaatklep voor mijn grenzeloze frustratie.
Thuis meteen twee tekstbordjes gemaakt en
als een razende terug naar mijn akkertje. Aan
vóór- en achterkant van mijn perceel sloeg ik
mijn getergdheid de grond in:
“Aan degene die mijn
tuinbonen heeft gepikt:
Ik hoop dat je erin stikt!”
Toen wij veertien dagen later terug kwamen
in Weert waren mijn adrenaline en hartslag
weer op peil. De volgende dag al stond
mijn ‘tuinbuurman’ bij mij aan de deur.
Een bijzonder aardige, bescheiden man, op
het verlegene af. Ook hij was op vakantie
geweest. Met de vouwwagen naar de
Heilbachsee in Duitsland, zo’n man was het.
Een week voor ons vertrek had hij koers gezet
richting Eifel en hij had zijn zus gevraagd
om tijdens zijn afwezigheid zijn tuinbonen
te plukken. Dat luistert nou eenmaal nauw.
Stamelend verontschuldigde hij zich voor haar
vergissing. Zij had per ongeluk mijn tuinbonen
geplukt. ‘De bordjes heb ik maar weggehaald.
Dat vind je toch niet erg, hè?’ In een plastic
tasje reikte hij me de schoongemaakte en
keurig in zakjes ingevroren tuinbonen aan.
Zijn schaamte deed mij pijn. Soms ben ik te
impulsief.
Boeren-
bedrog
m sen
ding n
Ton Adriaens
