Dooren, familieman en gynaecoloog in
het St. Jans Gasthuis
in Weert
mooi
mens
mogelijkheden liggen,
bijvoorbeeld op het
gebied van huisves-
ting. Daar had ik in het
begin best wel moeite
mee. Maar ook tussen
groepen autochtonen
kom je grote verschillen
in opvatting en gedrag
tegen.
Op de redactie heb
ik gemerkt dat jouw
verschijning ook menig
vrouwenhart sneller
doet kloppen. Ben jij je
daar zelf van bewust?
Hoe ga je daarmee om?
Ja, wat moet ik daarvan vin-
den? Ik ben er door anderen op ge-
wezen terwijl ik dat aanvankelijk zelf he-
lemaal niet zo zag. In het begin van mijn
carrière kon ik goed omgaan met de aan-
dacht voor mij als arts. Nu ik bijna tien jaar
gynaecoloog in Weert ben, merk ik steeds
meer, dat overal waar ik kom, of dat nu in de
stad, in een restaurant, op Bospop of waar
dan ook is, mensen mij kennen en regel-
matig word ik dan ook aangesproken. Dat is
niet erg en het hoort erbij, hoewel het ook
weleens fijn is een dagje door bijvoorbeeld
Amsterdam te lopenwaar niemandme kent.
De speciale aandacht van vrouwen, ja
het brengt me weleens in ongemakke-
lijke situaties. Ik weet niet altijd wat
ik daarmee moet. Ik heb natuurlijk lie-
ver dat ze mij beoordelen op de vraag of
ik een goede dokter ben dan op mijn ui-
terlijk. Dat is namelijk geen verdienste.
Vindt je vrouw Dorine die aandacht
vervelend of is zij misschien zo trots
als een pauw?
Dorine heeft zich
daar volledig voor
afgesloten. Zij vangt
bij de kapper of in
een winkel ook wel-
eens gesprekken over
mij op en ziet daar
de humor wel van in.
Zij staat met beide
voetjes op de grond.
Ik denk dat ze trots is
op mij om wat ik doe.
Ik ben trouwens ook
heel trots op haar. We
hebben het niet altijd
even gemakkelijk
gehad. Het is ons niet
allemaal in de schoot
geworpen ook al
denken mensen dat vaak.
Toen ik aan de opleiding tot
specialist begon hadden wij al twee
kinderen. Ik maakte enorm veel uren, in
Maastricht en in Venlo. Dat was best een
pittige tijd. Dorine heeft toen haar car-
rière opgegeven om die van mij mogelijk
te maken. Daar heb ik echt respect voor
en ben ik haar enorm dankbaar voor. Zelf
heb ik wel het een en ander gemist in de
opvoeding van onze kinderen. Daarom pro-
beer ik nu wat meer te genieten van het
gezinsleven.
Maar ook nu ben ik nog steeds veel van
huis. Voor een specialist zijn werkweken
van zestig uur vrij normaal en van de 365
dagen in een jaar draai ik gemiddeld 100
diensten van vierentwintig uur. Die breng
je dan niet allemaal in het ziekenhuis door
maar je moet wel standby zijn.
In je werk beleef je momenten van
vreugde bij een geslaagde bevalling
maar wordt je ook geconfronteerd
met tragische gebeurtenissen zoals
nelijke gynaecoloog
te brengen en al
zeker niet als dit een
enigszins bekende is.
Is het voor de uitoefe-
ning van je beroep een
nadeel dat je in Weert
woont?
Wat het eerste deel van de
vraag betreft: Er wordt hier
relatief weinig de voorkeur
voor een vrouwelijke arts
uitgesproken. Dat komt een
enkele keer voor. Wat be-
treft ‘bekenden’ is dat heel
divers. Natuurlijk tref ik
veel vrouwen op het school-
plein of op de sportclub van
mijn kinderen. Er zijn er die vinden
dat een voordeel, vinden het fijn dat ze in
de spreekkamer een bekend gezicht zien,
maar er zijn er ook die net om die reden
voor een ander kiezen. Problemen geeft
het eigenlijk nooit dus ik ervaar het zeker
niet als een nadeel dat ik in Weert woon.
Heb je in de benadering van je
patiënten ook met cultuurverschillen
rekening te houden?
Natuurlijk moet je als arts rekening hou-
den met de achtergrond van je patiënt. De
gezondheidszorg in het land van herkomst
kan totaal verschillend zijn ten opzichte
van de onze. Poolse mensen zijn weer heel
anders dan Marokkaanse. We hebben hier
ook veel mensen vanuit het AZC gehad. Je
merkt dan dat velen van hen een trauma
hebben opgelopen, ze wantrouwen in prin-
cipe iedereen. Daar heb je rekening mee
te houden. Als het ijs eenmaal gebroken
is, zijn ze vaak erg dankbaar. Daarnaast
kan het ook voorkomen dat ze van jou als
arts zaken verwachten die buiten jouw
21
