mooi
mens
een voldragen zwangerschap die abrupt
wordt afgebroken. Mogelijk moet je
beslissen over leven en dood, een keuze
tussen moeder of kind. Hoe schakel je
daarvan weer af?
Elke gynaecoloog maakt het in z’n carrière een
paar maal mee dat een kindje vlak voor of tijdens
de bevalling overlijdt. Sporadisch komt het ook
voor dat een aanstaande moeder zo ziek wordt dat
haar leven aan een zijden draadje hangt. Zoiets
gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar je moet
het van je af kunnen zetten hoe moeilijk dat ook
is, anders kun je het in dit werk niet volhouden.
In het begin kon ik dat niet zo goed. Mijn eerste
doodgeboren kindje staat mij nu nog helder voor
de geest. Daar heb ik heel lang mee rondgelopen.
Nu bespreek ik het thuis, uiteraard zonder namen
te noemen, wel met mijn vrouw maar dan sluit
ik het ook af. Je moet die emotie natuurlijk wel
kwijt. Ook onderling, als collega-gynaecologen
delen wij moeilijke momenten met elkaar.
Je staat bekend als een deskundige spe-
cialist met een luisterend oor die de tijd
neemt, empathisch en begripvol is en rust
uitstraalt. Dat kan niet van iedere arts
gezegd worden. Is dit iets waar naar jouw
mening tijdens de opleiding voldoende
aandacht aan wordt besteed?
Nee, totaal niet. In de opleiding wordt wel íets
gedaan aan gesprekstechnieken maar empathisch
vermogen zit toch vooral in de aard van het beest-
je. De arts-patiënt relatie is de laatste jaren sterk
veranderd. Vroeger was de wil van de dokter wet,
tegenwoordig neem je beslissingen over de behan-
delingen samen. Ik vind het heel belangrijkmijn pa-
tiënten iedere keer weer op hun gemak te stellen.
Van mens tot mens belangstelling te tonen. Men-
sen die hier komen, komen tenslotte niet voor een
verkoudheid. Er is dan wel wat meer aan de hand.
Hier inWeert hanteren wij een intern beoordelings-
systeem waarbij je jaarlijks door vijf medewerkers
wordt beoordeeld op zowel medisch-inhoudelijke
als communicatieve en sociale vaardigheden. Dat
kan een collega zijn, een operatieassistent, een
verpleegkundige, in ieder geval iemand uit de zie-
kenhuisorganisatie. De rapportage hiervan wordt
besproken en kan leiden tot verbetertrajecten.
Werkweken van medisch specialisten zijn
vaak erg lang en onregelmatig? Wat doe je
in je schaarse vrije tijd?
Met drie voetballende zoons en een dochter die
hockeyt, breng ik veel zaterdagen door op het
sportveld. Maar als de gelegenheid zich voordoet,
trek ik er graag een dag of weekendje met
Dorine tussenuit. Verder bezoek ik regelmatig de
sportschool al is dat de laatste tijd iets minder. Een
specifieke hobby heb ik niet. Ik vind het belangrijk
de schaarse vrije tijd die ik heb met mijn vrouw en
kinderen door te brengen. Dat is er in het verleden
namelijk nogal eens bij ingeschoten.
Heb je ook nevenactiviteiten die op je
beroep betrekking hebben?
Ja, ik schrijf maandelijks met veel plezier artike-
len voor
van Kelly Weekers. Dat
is een ‘inspiratieplatform voor een gezonde balans
en een gelukkiger leven.’ Met mijn bijdragen wil
ik vrouwen informeren over allerlei, soms moeilijk
bespreekbare onderwerpen uit de gynaecologie.
Welke leuke anekdote zou je, zonder de
privacy van een patiënt te schenden,
met de lezers van Weert Magazine willen
delen?
Nou, op een verloskamer wordt ook vaak ge-
lachen. Flauwvallende mannen leveren nogal
eens hilarische momenten op. Maar ook op het
spreekuur maak je ‘opmerkelijke’ dingen mee.
Zo kwam er eens een echtpaar voor een regulie-
re zwangerschapscontrole. Toen ik aan de vrouw
vroeg of zij nog klachten had antwoordde zij:
“Nee, eigenlijk niet. Het gaat prima.” Waarop
de man reageerde met: “Nou ik vind dat je de
laatste tijd nogal winderig bent. Komt dat ook
door de zwangerschap?” Zijn vrouw keek hem
vernietigend aan en ik denk dat ze in de auto
nog het een en ander te bespreken hadden.
Wat ik trouwens ook heel leuk vond, was een
sketch in de bonte avond van enkele jaren gele-
den waarin Brenda Wijen vertelde over haar be-
valling en mijn rol daarin. Het was natuurlijk wat
overtrokken maar het benaderde de werkelijk-
heid toch heel goed. Tijdens een bevalling kun-
nen mensen door de adrenaline nogal eens primair
reageren. Zij deed dat subliem. Van tevoren kreeg
ik al appjes dat ik onderwerp van een sketch was.
Ik vond het eigenlijk wel spannend maar ik heb
er echt van genoten. Hetzelfde geldt ook voor de
column van Suzanne Wolter in Weert Magazine van
februari 2009 over haar keizersnede: hilarisch!
Is er een gebeurtenis in jouw leven, een
markeerpunt, dat jou als mens veranderd
heeft?
Mijn vader heeft op zijn negenveertigste een ern-
stige hersenbloeding gekregen en is daarna nooit
meer de oude geworden. Dat heeft enorm veel
impact op mij gehad. In mijn achterhoofd speelt
nu al mee dat ik over vijf jaar ook negenenveertig
ben. Daardoor besef ik steeds weer dat je van het
leven moet genieten en dat je je niet druk moet
maken om futiliteiten. Ik heb me voorgenomen om
op de dag waarop ik precies even oud ben als mijn
vader toen was, samen met hem een hele dag erop
uit trek. Dat wordt onze dag, vader en zoon.
Een dag na dit interview tref ik Ivo en zijn
vrouw Dorine toevallig op het sportterrein
van SV Laar. Met bezwete hoofden draven
ze over het veld in een vriendschappelijk
wedstrijdje tussen de E1, waarin ook zoon
Pieter speelt, en de ouders van de jeugdspe-
lers uit dit team. Ivo van Dooren, familieman.
22
Zowel het schilderij als
het bronzen beeld in de
spreekkamer van Ivo zijn
van de hand van zijn
vrouw Dorine.
