weg
van
hier
Trip down memory lane
Marian (47) is net klaar met het overhoren van
een lesje topografie bij dochter Effi die in de
brugklas mavo/havo zit. Als dochterlief naar de
yoga is, heeft Marian even alle tijd om ons te
woord te staan. Marian: “Ik ben opgegroeid in de
wijk Budschop, samen met mijn vier jaar oudere
zus Ilse. Ze is net vandaag weer naar Nederland
vertrokken, ze was hier voor een weekje. Ik heb
goede herinneringen aan mijn bassischooltijd. De
tijd van ABBA, Grease en Toppop. Mijn moeder
was vakleerkracht handwerken en handvaardig-
heid, dus altijd veel knutselen thuis. Later gin-
gen we jeugddansen in de Pinnenhof. Bestaat dat
jeugddansen trouwen nog steeds? “ vraagt Marian
zich af. “Zoiets zou ik hier wel willen voor mijn
dochter, want er zijn hier weinig van dit soort
‘veilige’ activiteiten voor jongeren.”
Over haar middelbare schooltijd is Marian een
stuk minder enthousiast. “De Philips van Horne
vond ik vooral erg groot en anoniem en op-en-
neer fietsen naar Weert was ook al geen hobby
van me. Een regenpak aan: vreselijk! Dan zweet-
te je je rot en was je niet nat van de regen maar
van het zweten. In die tijd gingen we stappen in
De Schuur, de Santa en Madeira. Maar een echte
nachtbraker ben ik nooit geweest.” Op haar 17e
ging ze studeren in Tilburg, een kleinschalige
hbo (academie Mens-Arbeid, een opleiding tot
beroepskeuze-adviseur). “Daar voelde ik me als
een vis in het water”, zegt Marian.
Na de hbo en Universiteit (onderwijskunde) ging
Marian aan de slag bij Cinop, een ondersteunings-
instelling voor het beroepsonderwijs. Marian:
“Trainingen geven aan docenten, methodes voor
het in kaart brengen van competentie-ontwikke-
ling, dat soort dingen. Ik was een van de jongste
medewerkers en omdat ik niet vast zat aan een
gezin deed ik veel projecten in het buitenland,
binnen Europa en in Zuid-Afrika. Een erg leuke
kans. Maar ik werd het steeds koffers pakken
zat. En tegelijkertijd kreeg ik het benauwd bij de
gedachte dit werk tot mijn pensioen te moeten
doen. De uitdaging was er eigenlijk al heel snel
af. Toen ben ik me gaan oriënteren op mogelijk-
heden over de grens. Mijn eerste voorkeur was
Griekenland, waar ik ook een semester tijdens
mijn studie had doorgebracht. Maar het was las-
tig daar iets professioneels te vinden en ik wilde
mijn opleiding ook niet zomaar 'weggooien'.
Later was ik op vakantie bij een vriendin die op
Aruba voor de klas stond. Zij heeft ervoor ge-
zorgd dat mijn open sollicitatie bij het Departe-
ment van Onderwijs terecht kwam. Ik werd aan-
genomen met een contract voor drie jaar om de
vernieuwing van mavo/havo/vwo te begeleiden.
In die periode heb ik mijn man leren kennen. Ciro
was docent Handvaardigheid/CKV op de havo/
vwo-school van Oranjestad.”
Gevarieerd landschap
In 1999 verhuisde Marian naar Aruba. Samen met
haar man Ciro en dochter Effi woont ze in een
oud, typisch Arubaans huis uit de jaren 30. Dikke
muren en kleine ramen zijn typerend en houden
de warmte buiten. Marian: “Mijn man woonde
hier al toen we elkaar leerden kennen. Hij was
weduwnaar en heeft twee inmiddels volwassen
dochters die na hun studie in Nederland terug
zijn gekomen naar Aruba. Eentje gaat haar huis
bouwen naast het onze, de andere woont met
haar vriend en zoon in St. Cruz. Ze komen veel
bij ons over de vloer, een extended family dus!
‘Mi baranca tan stima’ is een regel uit het Arubaanse volkslied. Dat betekent zoiets als ‘mijn geliefde
rots’. En dat is ook precies wat het voor de Nederweertse Marian Abath-Nieskens is. Achttien jaar geleden
verruilde ze Den Bosch voor Aruba, één van de Benedenwindse Eilanden die deel uitmaken van het
Koninkrijk der Nederlanden. Na meer dan 20 jaar als onderwijskundige gewerkt te hebben is ze nu,
samen met echtgenoot Ciro, creatief actief in hun eigen studio voor glas en keramiek.
Marian Abath-Nieskens
is gaan houden van de
rots
die Aruba heet
Door Monique van den Brandt
Via Zuid-Afrika en Griekenland
naar Aruba
13
