talent
“Paardrijden is de manier om mijn hoofd leeg te
maken. Soms heb ik dat nodig. Ik weet nog dat als
ik twee jaar geleden op zaterdag op stap ging, er
van alles gebeurde. De dag erna ging ik in het bos
paardrijden, dan reed ik alles van me af. Ik was
dan met niets anders bezig dan met mijn paard.
De ideale hobby
Het vinden van een hobby vond ik moeilijk. Ten-
nis, turnen, scouting, ballet. Na een maand was
ik erop uitgekeken. Op mijn negende ging ik met
papa naar een paardenconcours (wedstrijd) op de
manege op Laar kijken. Ik vond het zo tof dat je
met een paard allemaal oefeningen kon rijden en
dat hij naar je luisterde! Een paar weken later
had ik mijn eerste paardrijles. Ik was helemaal
weg van paarden: op school speelde ik paardje en
thuis zocht ik op marktplaats allemaal pony’s uit
die ik wilde hebben. Ik hoor het papa nog zeggen:
‘We gaan geen pony kopen. Dat is een grote ver-
antwoordelijkheid. Bovendien raak jij snel uit-
gekeken op alle sporten.’ Maar ik voelde dat dit
niet tijdelijk was. Bijna een jaar later zag papa
dit ook in. Op mijn tiende kreeg ik mijn eerste
pony: Nonon.
Een bijpassende opleiding
Ik was bijna elke dag op de manege. Maandag,
donderdag en vrijdag had ik les. De overige dagen
reed ik Nonon zelf. Paarden trainen en verzorgen
wilde ik voor altijd doen. Maar toen ik in havo vijf
zat, kon ik niet direct een bijpassende studie vin-
den. Niet studeren en een bedrijfje starten was
voor mij geen optie. Net als elke andere tiener,
wilde ik het zorgeloze studentenleven meema-
ken. In september 2013 begon ik aan de opleiding
Dier en Veehouderij in Den Bosch. Maar na een
week stopte ik; ik leerde alleen over koeien en
varkens, dat vond ik totaal niet interessant. Ik
wilde later een paardenbedrijf. Daarom stroom-
de ik in februari 2014 in bij de studie Small Busi-
ness and Retail Management in Nijmegen. Daar
zou ik leren ondernemen. De opleiding was hart-
stikke interessant, maar ik moest stoppen omdat
Nijmegen zo ver weg was dat ik nauwelijks tijd
had om mijn pony te verzorgen.
John
Inmiddels had ik er een nieuw paard bij: John. Ik
was te oud om wedstrijden met Nonon te rijden.
Ondanks dat ik baalde dat ik geen goede oplei-
ding vond, gaf John een positieve boost. Hij was
jong en energiek, een echte uitdaging. Maar na
een jaar verkocht ik hem. Een paard verkopen
had ik nooit gedaan, ik vond het vreselijk. Het
voelde alsof ik een vriendin dumpte. Papa voor-
spelde dit al bij de komst van Nonon. Deze pony
kocht hij bewust omdat hij groot was. Ik zou hem
niet ontgroeien en moeten verkopen. Ik raakte in
een negatieve sleur. Een maand nadat John weg
was, begon ik in Dronten met de enige hbo-paar-
denopleiding in Nederland. Het was de perfecte
studie, maar de afstand met Weert was te groot.
Ik had mijn pony meer nodig dan ooit; hij was de
enige die me begreep.
Ik stopte en wist mezelf, met hulp van mijn vriend
die ik in oktober 2015 ontmoette, uit die put te
trekken. Niels en Nonon gaven mij de motivatie
een nieuwe opleiding te zoeken en op zoek te
gaan naar een nieuw paard. John was daarmee
niet vergeten. Regelmatig dacht ik nog aan hem,
ik baalde van mijn besluit. Op de een of andere
manier was hij bijzonder voor mij. Op een dag
gingen papa en ik bij Johns nieuwe thuis langs.
Ik wist niet wat ik zag: John was gegroeid, vro-
lijk, zat goed in zijn vacht en deed het ontzet-
tend goed onder het zadel. “Zou je hem terug
willen?”, zei papa. Daar had ik nooit over nage-
dacht, maar ik wilde het.
Fysiotherapie, de studie waar ik in september
2016 mee startte, was interessant, maar het luk-
te me niet mijn toetsen te halen. Of ik het erg
vond te stoppen? Jammer misschien, maar het
gaf me nieuwe inzichten. De afgelopen jaren zag
ik in dat ik mijn hart moet volgen, moet doen wat
ik het liefst doe: paarden verzorgen en trainen.
Op dit moment train ik John. Bovendien huur ik
sinds maart in Tungelroy een aantal stallen met
een rijbaan en een weiland ter grootte van on-
geveer een voetbalveld. Hier begin ik op eigen
kracht mijn bedrijfje in de paardenwereld.”
‘Ik wist dat ik dit voor
altijd wilde doen’
Door Laura Mennen
“We gaan geen pony kopen. Jij raakt snel uitgekeken op alle sporten.” Dymph Beerens (21) uit Weert hoort
het haar vader nog zeggen. Twaalf jaar geleden wist ze niet wat voor bijzondere rol paarden in haar leven
gingen spelen. “Mijn pony Nonon gaf mij de motivatie een nieuwe opleiding te zoeken en op zoek te gaan naar
een nieuw paard.”
Over hoe belangrijk het is
je hart te volgen
4
