met een administratieve baan bij bouwbedrijf
Wilma, maar het kappersvak is toch mijn passie.
Daarnaast gaan we graag en veel uit eten. Ik hou
van gezelligheid en kan genieten van uitgebreid
tafelen met vrienden. Ook het afstruinen van bro-
cantemarkten is een hobby van mij. Ik ben altijd
en overal op zoek naar spulletjes die iets met
mijn beroep te maken hebben. Ik heb dan ook een
uitgebreide collectie kappersspullen en reclame-
bordjes verzameld, tot aan een oud fietsrek van
een kapperszaak toe.(zie cover) Het voortdurend
bezig zijn met de inrichting van het huis zou je
ook een hobby kunnen noemen. Wij wonen hier
(in de Kerkstraat) nu zeventien jaar en ik probeer
steeds de huiselijke sfeer te verbeteren door hier
en daar wat te veranderen of op te knappen.’
Wat was de meest indrukwekkende
gebeurtenis uit je leven?
Deze vraag verrast de vriendelijke en open-
hartige Wendy. Ik merk dat dit meteen iets
bij haar losmaakt terwijl ze twijfelt of ze
het zal uitspreken. Dan vervolgt ze met…
‘Dat is zondermeer het dramatische overlijden van
mijn vriendin Barbra de Jong op twaalf september
2002. Wij waren erg close en de moord op haar was
zeer schokkend. Ik heb nog regelmatig contact met
haar ouders en zowel op haar geboortedag als op
haar sterfdag herdenken we haar bij een kop koffie.
Als zoiets gebeurt is dat toch een keerpunt in je
leven. Sommige dingen worden minder belang-
rijk terwijl je andere zaken net zwaarder laat
wegen, zoals het gevoel van rechtvaardigheid.’
Wat zou Maurice over jou zeggen als ik hem
zou vragen jou te beschrijven?
‘Ik weet bijna zeker dat hij mijn zorgzaamheid
zal benoemen. Waarschijnlijk ook wel dat ik zijn
‘secretaresse’ ben. Het is namelijk nogal een ver-
geetmuts dus ik moet hem alles opschrijven an-
ders vergeet hij de vuilnisbak buiten te zetten
of boodschappen te halen. En toch ook mijn hu-
mor want wij hebben vooral veel lol met elkaar!’
Wanneer, waar en hoe heb je Maurice leren
kennen?
‘Dat was in 1990 aan de bar bij discotheek Car-
te Blanche. Hij was toen erg verlegen en het
heeft uren geduurd voor hij me aansprak. Die
avond heeft hij mij op de fiets naar huis ge-
bracht. Toen was het ‘aan’ en sindsdien zijn we
onafscheidelijk. In 1991 werd VV De Jênsers op-
gericht dus we zijn samen al ruim vijfentwintig
jaar vastelaovundjveerders in hart en nieren.’
Toen jullie de eerste avond nadat Maurice ge-
vraagd werd samen dicht tegen elkaar in bed
lagen, wat zeiden jullie toen tegen elkaar?
‘De eerste avond! We hebben een week niet ge-
slapen! Zo onder de indruk waren we ervan. Het
is toch de jongensdroom van Maurice en zoals hij
al zei bij de uitroeping, we hadden het niet meer
verwacht. Op 10 oktober werd hij gevraagd en
dan begint het grote zwijgen, de stiekeme afspra-
ken met de prinsenbegeleiders, de geheimhou-
ding tot 14 januari. Dat was best wel moeilijk.’
Hoe reageerde je omgeving, je ouders, vrien-
den, vriendinnen en je werkgever?
‘Dat was echt hartverwarmend. Op vrijdag vóór de
uitroeping zijn we naar mijn ouders gegaan. Dat
waren de eersten waartegen we ons eindelijk kon-
den uitspreken. We hadden een foto en een onder-
scheiding als ‘cadeautje’ ingepakt, de uitdrukking
op hun gezichten toen ze dat openmaakten, dat
was voor ons een heel mooi en ontroerendmoment.
Ook de ontvangst op zaterdag toen we aankwa-
men in een ruimte van het Rick waar de mensen
die dicht bij ons staan zich hadden verzameld en
we met applaus begroet werden, maakte veel in-
druk. Ik kon met moeite mijn tranen bedwingen.
De reacties op mijn werk waren ook heel leuk.
De kapsalon in Ververshof was helemaal versierd
en bewoners en collega’s waren erg enthousiast.
We hebben in Ververshof trouwens dubbel feest
want ook de vrouw van de Landhieër van de
Schäöpkes, Melissa Korten-Reemers werkt daar.’
Wat heeft je na de uitroeping het meest
verrast?
‘De vele hartelijke reacties. Ongelooflijk hoeveel
mensen je feliciteren, berichten op facebook
plaatsen, appjes, bloemen, kaartjes, attenties.
Zelfs voor mij volstrekt onbekende mensen spre-
ken me nu aan en wensen me succes. Echt hart-
verwarmend, dat had ik helemaal niet verwacht.
Heel verrassend voor mij was ook de uitroeping
van Jeugdprins Milan I. De moeder van Milan en
ik zijn namelijk familie van elkaar. We vielen el-
kaar dan ook met betraande ogen in de armen.’
Een seizoen van ruim zes weken is best lang,
niet bang dat de accu leeg raakt?
‘Helemaal niet! Beter dan wanneer alle activitei-
ten in vier weken gepropt worden. De installatie,
de vele recepties, feesten en partijen, de optocht,
dat gééft alleen maar energie. De opening van de
Kôldergallereej en het Boorebâl waren geweldig.
Maar het Bâl vanne Preens, perfect georganiseerd
door de Rogstaekers, was héél bijzonder voor ons.
Wij zijn niet getrouwd en hebben er onze ‘brui-
loft’ van gemaakt, compleet met openingsdans.
DJ Phil Aspers had hiervoor een speciale mix
gemaakt waarin That’s Amore van Dean Martin
scratchend overging in de opzwepende klanken
van Bruno Mars’ 24K Magic. Er is tot in de kleine
uurtjes gefeest en gedanst. Geweldig was dat!
Bovendien klikt het erg goed binnen ons team. De
dames van de adjudanten, Jacqueline Seerden,
Xandra Seuren, Samantha Moonen en Daniëlle Coe-
nen zijn goede vriendinnen van mij. Ze staan altijd
voor me klaar. Danielle ging meteen na de uitroe-
ping naar meerdere kledingzaken, maakte overal
foto’s, liet kleding terughangen, en wij zijn daarna
gaan passen. Xandra regelde dat haar moeder met
de mannen meeging om hun kleding uit te zoeken.
Jacqueline heeft ervoor gezorgd dat onze tweede
outfit in Venlo gemaakt wordt. Maar ook Samantha
draagt haar steentje bij, er hoeft maar iets te
zijn, ik bel haar op en we lossen het samen op.
Laat onsmaar schuiven! Hoe de vlag er opAswoens-
dag bij hangt dat zienwedanwel. Nu geldt ‘leef van
dag tot dag!’ Ik denk wel dat Maurice en ik er daar-
na een weekendje tussenuit gaan. Even afkicken.’
mooi
mens
Een uitgelaten Wendy Vleeshouwers op het ‘Bâl vanne Preens’ met haar prins Maurice I.
foto: Adrie Hendriks
16
