Geen alcohol
Hun jeugd brachten ze door op Leuken.
Ze glunderen beide als ze aan die tijd te-
rugdenken. Jack: “Het waren leuke tijden
op de Arnoldusschool en na school waren
we altijd buiten, spelen, dollen, katten-
kwaad uithalen. Jong en oud voetbalde op
straat. Onze ouders vonden ook altijd alles
goed wat we deden.” Ondanks het feit dat
ze drie jaar in leeftijd schelen, waren de
broertjes onafscheidelijk. Ze deelden al-
les met elkaar, een tijd lang zelfs het bed.
Ze waren (en zijn) de beste vrienden van
elkaar. John lacht: “Zelfs de vrienden van
Jack waren ook altijd mijn vrienden. Ik heb
me zeker nooit ‘de kleine’ gevoeld.”
Ging Jack al vroeg naar de Oelemarkt?
“Welnee, ik ging eigenlijk pas heel laat op
stap. Maar ik miste het ook niet echt.”
En John? “Ik heb tot mijn 17e/18e geen
druppel alcohol gedronken. Op de een of
andere manier had ik daar een aversie
tegen. Ik was veel meer met sport bezig.
Voetbal, tennis, judo.
Ha, ha … ik heb net niet de zwarte band
kunnen halen omdat er geen gelijkwaar-
dige tegenstander was.”
Gegrepen door het virus
Jack doorloopt de mavo. “Ik was niet zo’n
student. Ik werkte liever met mijn handen.
Op mijn vijftiende werkte ik bij de Hema in
het magazijn en later heb ik veel jaren met
plezier bij Nijs Zonwering gewerkt. Op zon-
dag hielp ik mijn vader die in de sporthal op
Jack en John Cardinaal
een
onafscheidelijk duo
Wie kent ze niet, de ‘jongens van de Cardinaal’? Jack (45) en John (42) exploiteerden vijftien
jaar lang Café De Cardinaal aan de Oelemarkt in Weert. Een feestcafé waar het ‘te doen’ was.
Opeenvolgende generaties kwamen er een pilsje of iets sterkers drinken. Bezoekers uit binnen- en
buitenland, kwamen er graag een keer terug als ze er eenmaal geweest waren. Liefdes bloeiden op
of gingen uit als een nachtkaars. En als het nodig was bood Jack of John een luisterend oor. Als ze
alle verhalen en anekdotes zouden opschrijven, zou dat een bestseller worden!
Door Mathilde Dominikowski
mooi
mens
Leuken de kantine beheerde. Altijd feest.”
Maar op de een of andere manier kruipt het
echte horacabloed toch waar het niet gaan
kan. John: “Mijn grootouders hadden al de
St. Jozefzaal op de Wilhelminasingel. Veel
oudere Weertenaren zullen dat beslist nog
wel weten.”
Jack gaat in de avonduren werken bij de
legendarische Fifty/Fifty op de Oelemarkt.
Een tijdje later wordt ook John gegrepen
door het virus. Hij vindt zijn stek achter
de bar bij De Trompet. Jack: “Het waren
wilde tijden. Dan gingen we om 4 uur ’s
nachts (of ’s morgens, wat je wil) nog naar
‘Bels’. Ja, vraag me niet waarom, dat deed
je gewoon. Dat hoorde er toen bij. Dat was
gewoon vaste prik.” Hij schiet weer in de
lach: “Het moet een keer na flink stappen
zijn geweest. De volgende dag gingen we
met wat mensen naar de Horecabeurs in
Rosmalen. John was wat bleek om zijn neus
en zei bij het instappen in de auto dat we
stil moesten zijn. Hij moest nog leren voor
zijn examen …”
John kijkt triomfantelijk: “Ja, dat weet ik
nog wel. Maar dat examen heb ik wel ge-
haald! Dat was op de hts.”
Rechtenstudie en Oelemarkt
Als opdracht tijdens zijn studie aan de hts
moet John een plan schrijven voor het op-
zetten van een eigen zaak. In diezelfde tijd
stopte de exploitant van De Trompet. In
het brein van John begonnen de raderen te
draaien en op een goeie dag zei hij tegen
Jack, ze lagen al in bed: “Zullen we samen
een échte zaak beginnen in plaats van dat
ik een plan schrijf voor een fictieve zaak.”
Eigenlijk hoefden ze daar beiden nauwe-
lijks over na te denken. John schreef zijn
plan en binnen de kortste keren opende
‘De Cardinaal’ op de Oelemarkt zijn deu-
ren. Dat was in 1994. John: “Ik had in mijn
hoofd zitten, dat doe ik twee jaar en dan ga
ik beginnen aan een rechtenstudie.”
Hoe anders kan het lopen. Zoals in de in-
tro al gezegd, was het bij De Cardinaal ‘te
doen’. En de ‘jongens’ waren er zelf altijd.
Of in ieder geval een van beide. Jack: “Het
was voor ons ‘not done’ om er niet te zijn.
We hebben ook nooit een bedrijfsleider ge-
had of zo. En tot op de dag van vandaag
hebben we er geen seconde spijt van dat
we het op die manier, onze manier, gedaan
hebben.”
Menige buitenstaander zou kunnen den-
ken dat horecajaren tropenjaren zijn.
Jack en John hebben dat zo niet ervaren.
Jack: “Maar het is wel veel meer dan het
exploiteren van een kroeg. Het is ook alles
er omheen. Het plezier dat je hebt met de
jongens en meisjes die er werken. Het en-
thousiasme dat je bij hen ziet, is aansteke-
lijk. We hebben altijd een fantastisch team
gehad, dat er samen met ons voor ging.“
John: “We vonden het ook leuk om met
elkaar steeds nieuwe dingen te bedenken.
Op speciale dagen in het jaar en zeker met
kermis of de braderie zag je veel mensen
van buiten Weert ieder jaar op die dag weer
terugkomen. Dat is wel een heel leuke er-
varing. Maar het werkt over en weer. Als je
die mensen dan herkent en je spreekt ze
aan zo van ‘hoe is het nog in Tietjerkste-
Binnenkort
17.000 kilometer
van elkaar verwijderd
16
