een
huis
vertelt
Een gedeelte van de schuur zal bij veel jonge
Nederweertenaren goede herinneringen oproepen: De
Keet bee-j Peet. Thea’s 26-jarige zoon Peet, die op het
punt staat om het ouderlijk huis te verlaten, hing als
jonge tiener met vrienden graag rond in Nederweert.
Thea besloot het rondhangen in te perken en toverde
een schuurgedeelte met een paar banken en tafels om
tot een plek waar de jeugd gezellig kon samenkomen
om tv te kijken of een (computer)spelletje te spelen, en
waar later ook een biertje kon worden gedronken.
Keet bee-j Peet
Vanaf de binnenplaats geven oude staldeuren een prachtige doorkijk naar de goed verborgen,
weelderige achtertuin. “Vroeger liep de Weerter Beek vanaf de kerk dwars door deze tuin”,
vertelt Alfons. “Je kunt je wel voorstellen dat het, door alle mensen die gebruik maakten
van het zwak stromende water, niet om het zuiverste water ging.” “In de loop van de jaren
werden grote tuinen ingenomen door bebouwing”, zegt Thea (met kruiwagen). “Zo ook deze.
Maar nog altijd is het een groene oase van rust. Ik waan me hier als God in Frankrijk!”
Weerter Beek
van de twaalf ambachten
De grote schuur werd herbouwd in 1787, maar in de hergebruikte balken
is nog het jaar 1774 gekerfd. Vijftien jaar geleden restaureerde Thea
nagenoeg eigenhandig de schuur. De opkamer is echter origineel gebleven.
“Deze dateert uit de tijd van Napoleon”, vertelt Alfons. “De uitoefening
van het katholicisme was destijds verboden. Daarom richtten katholieken
vaak geheime kerken in om toch het geloof te kunnen belijden. Onze
binnenplaats was zo’n kerk en pastoor Stoutemans verzorgde er de
diensten. Van 1797 tot 1802 leefde hij in deze opkamer. Later werd de
kamer nog gebruikt door knechten, maar wij noemen het nog altijd Het
Heilig Huisje.”
Het Heilig Huisje
