ik betaal de kapper! Waar ik een hekel aan heb, is
als mensen al binnenkomen met een kleurenstaal.
Zo van: dit moet ik hebben! Laat dat aan degene
over die er voor gestudeerd heeft, denk ik dan!”
De schreeuwers
Als je de reclames ziet van de grote, landelijke
brillenketens word je moedeloos. Straks krijg je
nog zes brillen voor de prijs van één! Wat moet je
ermee? Goed dat een mens maar twee oren heeft,
anders zouden ze die andere ook nog volhangen
met brillen en volproppen met hoorapparaten!
Eric: “Qua prijs kunnen we niet op tegen die
grote jongens die elkaar het leven zuur maken.
Daar wil ik me niet aan spiegelen. Als mensen
per se goedkoop willen slagen duik ik de kelder
in en daar vind ik nog wel eens wat. Ik heb ook
zeer concurrerende multifocale glazen, maar ik
ga er niet mee stunten! Wij houden meer van
het kleinschalige waar we direct iets kunnen be-
tekenen voor de klant. Een jong vrouwtje had
hier lenzen besteld, die ze een week later op
kwam halen. Caesarine hielp haar met het inzet-
ten en uithalen, maar wat bleek? Ze zag er he-
lemaal niets door. Enfin, ik word erbij gehaald.
Nog een keer nagemeten en nu bleek dat ze in-
eens een veel hogere sterkte nodig had. Ik zeg:
‘Mevrouw, bent u soms zwanger?’ Zij: ‘Dat zou
kunnen want we zijn al een tijdje bezig.’ La-
ter bleek het inderdaad zo te zijn. Waarop die
mevrouw zei: ‘Ja maar, zoiets hoort mijn man
toch eigenlijk eerder te weten dan de opticien?”
Kort lontje
Eric beschikt, naar eigen zeggen, over een kort
lontje, maar heeft al het nodige bijgeleerd. On-
der meer dat hij vaker tot tien moet tellen. “Ik
zeg wat ik denk en dat kan soms slecht vallen.
En ik vloek nog teveel (hoezo erfelijk…?). Als ik
voor mensen een bril bestel die ze dan vervol-
gens niet meer hoeven, bijvoorbeeld. Ik sta ook
regelmatig in de rubriek ‘Lezersredactie’ van
de Limburger om mijn hart te luchten. Over de
graaicultuur in de zorg bijvoorbeeld. Mijn moe-
der had op het laatst vijf jaar met zorg te maken.
Ze was te goed voor Martinus, maar te slecht voor
Van Berloheem. Gelukkig konden we haar onder-
brengen in een particulier tehuis in Horn à raison
van € 3.000 per maand. Het werkte voor geen
meter. Zij die het werk moesten doen aan het
bed, verpleegsters met een gouden instelling,
werden op straat geflikkerd. De helft bleef over
en die konden het werk natuurlijk niet aan. Toch
dieptreurig dat mensen die na de oorlog ons land
hebben opgebouwd rond moeten lopen met een
poepluier? En de managers, die bonusjagers, blij-
ven met een enorme plank voor hun kop op hun
post zitten. Men zegt dat de economie aantrekt
maar zolang die graaiers nog rondlopen, houden
we crisis. Wij hebben thuis drie honden en ne-
men daar de volle verantwoordelijkheid voor.
Maar als ik zie wat sommige hondenbezitters op
Boshoven zomaar rond laat slingeren aan drol-
len is dat ook een voortdurende bron van erger-
nis.” En dan met een veelbetekenende lach: “Oh
ja, en ik heb een hekel aan de wet. De wet die
voorschrijft dat ik moet wachten bij het stoplicht
als ik rechtsaf moet met de fiets en niemand
hinder! Dan denk ik: ga boeven vangen, man!”
Emotie
“Ik ben een echte filmgek. Die films van Ste-
ven Spielberg vind ik geweldig. Maar ik kan ook
enorm genieten van Asterix en Obelix, Ice Age en
andere tekenfilms. Als ik een film zie van John
Wayne voelt dat alsof ikzelf op dat paard zit en
de onaantastbare held ben. Zo probeer ik dan ook
te kijken! Al zou de wereld om mij heen inzak-
ken, dan heb ik niets in de gaten. Soms heb ik
een klein hartje. Met films als Schindler’s list,
Les uns et les autres en Intouchables gaan mijn
emoties met mij op de loop. Wie er ook in de
buurt zit. En dan is er natuurlijk het menselijke
leed. Als ik terugdenk hoe mijn lieve zusje Emmy
en mijn vader hebben gevochten tegen die rot-
te, onverbiddelijke kanker, krijg ik het weer te
kwaad. Dus probeer vooral nú te genieten!” Ik
kan vooral genieten van mijn drie dochters die,
volgens mij, het opticiensvak niet zo geweldig
zien zitten. Anne (18) wil dierenarts worden,
Kiki (16) zoekt het meer in de design- en ont-
werpwereld en Maud (14) is nog moeilijk in te
schatten. Anne heeft een vriend, Sam, en ik ben
blij dat hij er is. Dan zit ik tenminste niet meer
alleen onder de knoet bij die vier vrouwen.”
Bij het buiten gaan, na het interview, komt Eric
nog met een koddige eindopmerking: “Kun je
dit verhaal in Weert Magazine niet afdrukken
in een kleiner lettertype? Zodat de lezers den-
ken dat ze toe zijn aan een nieuwe leesbril…?
Opmerkelijke quotes
‘Als ik dement word hoop ik duidelijk te kun-
nen maken dat ze mij een spuit geven. Schrijf
dat maar op, dan ligt het vast…’
‘Ik geniet enorm van strandwandelingen. En
daarna een lekkere Trappist. Zo’n straffe
zwarte…’
‘Caesarine en ik hebben bij de bridgeclub
gezeten. Veel te serieus. Die mensen stonden
elkaar naar het leven als er wat fout ging. En
ik moest stil zijn onder het bridgen… dat kan
ik niet.’
‘Stress? Wat is dat? Ik vloek een keer en dan
is het over…’
‘Mijn vader was vroeger bij kegelclub EVA
(Eén Vrije Avond). Wij, de kinderen, vonden
dat mam dan ook maar een avondje moest
gaan bridgen. Dat vond hij maar niks. Op zijn
sterfbed begon hij er nog over…’
‘Ik koop schoenen van echt kwaliteitsleer.
Anders verlies ik mijn sociale contacten door
mijn zweetvoeten…’
hoofd
stuk
Eric Mertens is te zien in het
programma Trips&Travel
11 april - 16.30 u - RTL4
18
