vertel’
ns
Paul Adriaens (50) is een nazaat uit een rijk
molenbouwergeslacht. Zijn verre voorvader
Aranius Adriaens (1722-1788) was gespecialiseerd
in het maken van karrenwielen en omdat er in
die tijd nog veel molens in de omgeving stonden,
bood hij zijn diensten aan. Het indrukwekkende
raderwerk van zo’n molen had volop zijn
interesse. Zijn zoon Henricus nam de liefde voor
het vak van molenmaker over. En tot op de dag
van vandaag is die liefde in de familie nog terug
te vinden.
Paul: “We hadden gehoopt dat ome Sjors de
opening nog zou meemaken, maar op 7 februari
van dit jaar is hij op 90-jarige leeftijd overleden.
Mijn vader is al in 2006 gestorven. Zijn grote
wens en ook die van ome Sjors was de molen
van Swartbroek, die ze in 1985 grondig hadden
verbouwd tot stellingmolen, goed te blijven
onderhouden. Die wens hebben hun zonen,
dochters en schoonfamilie gerespecteerd. Door
de oprichting van de Molenstichting Gebroeders
Adriaens hebben we ervoor kunnen zorgen dat de
molen na vier jaar weer helemaal is opgeknapt
en zorgen we er nu voor dat de functie als
korenmolen blijft behouden. Zelf ben ik niet
werkzaam in de molenbouw of als molenaar.
Ik ben verpleegkundige op de IC van het
St. Jansgasthuis. Wel ben ik penningmeester van
de Molenstichting. Iedereen draagt een steentje
bij. Een belangrijke bijdrage voor het behoud
van de molen heeft de vrijwillige molenaar Peter
Stultiens geleverd. Een molen die stilstaat, raakt
al heel snel in verval.”
Vrijwillige molenaar
Peter Stultiens is al vijfentwintig jaar vrijwillige
molenaar op Molen de Hoop. Als het nodig is, is
hij bij nacht en ontij op de molen te vinden.
“Bij zwaar weer ga ik altijd kijken hoe de molen
zich houdt,” vertelt hij. “Een keer zat ik boven in
de kap het onweer af te wachten. Op een gegeven
moment ging het flink te keer. De hele binnenkant
van de kap werd verlicht. Toen een klap en stilte.
Ik ging naar beneden en daar stond buurman
Hermans van het huis voor de molen aan de deur.
Alle stoppen in zijn huis waren doorgeslagen.
Doordat de molen een bliksemafleider heeft,
was de bliksem via de wieken en de grond bij
hem ingeslagen. In de tijd dat er nog een grote
televisieantenne op het dak van het huis stond,
moest de molen bij stilstand in een bepaalde hoek
staan, anders konden de bewoners geen televisie
kijken! Het luistert allemaal heel nauw. Zo is bij
zuidwestenwind de invloed van de kerktoren op
de molen voelbaar. Ook de huizen in de omgeving
van de molen moeten daarom voldoen aan de
regels van een bepaalde bouwhoogte.”
Peter is geboren in 1959 in het huis naast de St.
Annamolen aan de Bocholterweg in Weert. “Ik heb
daar leuke jeugdherinneringen aan. Er werd daar
veevoer verkocht maar ook zakjes met gebroken
koekjes van de Poellfabriek. Die werden voor
vijf cent verkocht. Regelmatig verdwenen er een
paar. Tot we betrapt werden!”
Vanaf 1974 heeft Peter zeven jaar samen met
Gerie Fijen op de St. Annamolen gedraaid. “Ik
was pas zestien, je mocht niet meteen malen,
je werd eerst ingezet om de vloeren te vegen.
Mijn opleiding deed ik twee jaar later op de
St. Jansmolen in Stramproy bij Lei van de Winkel.
Met een kleine tussenperiode in Horn ben ik
daarna in Swartbroek begonnen.”
Peter is getrouwd met Leonie, ze hebben twee
zonen. “Die hebben nog geen interesse om
vrijwilligmolenaar teworden.Hetmolenaarsbloed
komt van ver, mijn over-overgrootmoeder was
de vrouw van de molenaar van de watermolen
in Tungelroy genaamd De Vloedmolen. Naast
mijn baan bij Rockwool Lapinus besteed ik zo’n
vijftien tot twintig uur per week aan de molen.
Het is niet alleen de molen laten malen, maar ook
het scherpen van de molenstenen, alles grondig
reinigen als je andere graansoorten gaat malen
en met bijenwas alles smeren. Die was moet
je met een kaars smelten. Het blijft allemaal
handwerk.”
Peter leidt ook molenaars op. Het zijn jonge maar
ook vaak gepensioneerde mensen die interesse
hebben voor het vak van molenaar. Het geeft je
verantwoordelijkheid maar vooral ook vrijheid.
Als je door de kleine raampjes hoog in de molen
naar de lucht kijkt of alles nog wel goed zal gaan,
Paul Adriaens: “Mijn vader Jan en
ome Sjors hadden een
voorliefde
voor de molen van Swartbroek.”
De kerktoren en de molen zijn de bakens van het dorp Swartbroek. Van ver zie je ze boven alles uitsteken.
Het zijn twee monumenten die bepalend zijn voor het karakter. Ze koesteren, betekent ze onderhouden.
Stellingmolen De Hoop is na vier jaar restauratie weer in volle glorie te zien. Iedereen is ’s middags welkom
bij de feestelijke opening op paasmaandag 6 april.
Door Winnie van Oorschot
Paul Adriaens (links) en Peter Stultiens
9
