Project Knuf, voor Pater Kuppens die ze meenam
naar Malawi en naar asielzoekerscentra gingen
ook veel dekens.
Een deken per dag
Thijn nodigt ons uit om haar te volgen naar de bo-
venverdieping in haar huis in de wijk Molenakker,
zodat we met eigen ogen haar grote hobby – of
is het een levenswijze? – kunnen aanschouwen.
Op een slaapkamer staat haar naaimachine naast
een tot het plafond reikende kast die helemaal
vol zit met stofjes. In een andere kamer showt
Thijn allerlei kant-en-klare kinderlapjesdeken-
tjes die klaarliggen om te worden opgehaald
voor hun doel in Burkina Faso. Als we haar vragen
hoe veel dekens zij in haar leven heeft gemaakt,
denkt ze even diep na.
“Ik heb er misschien wel duizend gemaakt”,
antwoordt ze. “Ik kan één deken per dag ma-
ken als ik wil. Overigens maak ik ze niet alleen
voor goede doelen, ook voor familie of vrienden,
bijvoorbeeld een herinneringsdeken: een lapjes-
deken met een favoriete knuffel, een slabbetje,
een rompertje, een voetbalshirt, knuffeldoekjes,
al naar gelang wat iemand doet terugdenken aan
zijn kindertijd. Of een geboortedekentje met in
het midden een foto van het kindje gedrukt op
stof, met daar omheen roze of blauwe stofjes.
Deze dekens verkoop ik overigens. Van dat geld
koop ik dan weer ander stof. Als is het op dit mo-
ment niet nodig om stof te kopen, want ik krijg
heel veel lapjes van familie en vrienden en ook
van stoffen- of kledingzaken, waarvoor ik erg
dankbaar ben. Inmiddels heb ik echter zo veel dat
ik het niet meer krijg opgeruimd”, vertelt Thijn
terwijl ze nog een slaapkamer laat zien met al-
lerhande stoffen, allemaal gerangschikt op kleur.
“Ik ben nu bezig een stapel dekens te maken die
volgend jaar per container worden verscheept
naar Afrika, samen met rolstoelen en allerlei an-
dere hulpmiddelen.”
Sokpoppetjes
We lopen weer naar beneden en bewonderen de
vrolijke poppetjes die met enkele tientallen bij
elkaar de eettafel sieren. Annelies laat ons zien
hoe zo’n poppetje wordt gemaakt.
“We kopen kindersokjes in allemaal leuke kleur-
tjes. We knippen er aan de kant van de tenen
een stuk uit en naaien het aan beide kanten weer
dicht. De twee delen die dan ontstaan knopen
we afzonderlijk; dat zijn de oortjes. Dan wordt
het lijfje opgevuld en dichtgenaaid en als laat-
ste wordt er door Annelies een snoetje op gebor-
duurd. Deze poppetjes gaan naar het Weerter
Sint Jans Gasthuis en naar het St. Anna Ziekenhuis
in Geldrop. Kinderen die een arts bezoeken en
bijvoorbeeld een prik krijgen, mogen als troost
een sokpoppetje uitzoeken. Deze sokpoppetjes
maken we samen met een groepje dames van de
tennis- of golfclub en de dames in het straatje.
Dan knutselen we er steeds een partij van vijftig.
Buiten het feit dat we heel nuttig bezig zijn, is
het ook nog eens erg gezellig! We doen dit nu
een jaar of twee, met Thijn als drijvende kracht
achter het hele gebeuren.”
Pure ontspanning
Thijn zit bijna iedere dag achter de naaimachine.
Volgens Annelies weet zij de knop van de tv niet
eens te zitten. “Zelfs na een drukke dag kruip ik
er vaak nog even achter, het is pure ontspanning
voor mij”, vindt Thijn. “Mijn man vindt dat niet
erg hoor; hij klust graag en heeft daarmee zijn
eigen hobby. Daarnaast krijg ik er door hem ook
tijd voor, want mijn man doet de boodschappen
en kookt, en onze kinderen en kleinkinderen zijn
al groot. Als ik niet meer achter de naaimachine
zit, bel dan de dokter maar!” lacht ze. “Een le-
ven zonder naaimachine kan ik me niet voorstel-
len. Zolang mijn ogen en handen nog goed mee-
doen blijf ik hier nog lang mee bezig.”
op
weg
naar
14
