Leaseprijs v.a.
€ 429,
p.m.
ALLÉÉN BIJ VAN MOSSEL!
1
Van Mossel Volkswagen is gevestigd in
Weert.
Tevens vindt u ons in
Hapert, Oisterwijk,
Tilburg, Valkenswaard
en
Waalwijk.
Van-Mossel-Volkswagen.nl
Onderdeel van de
Van Mossel Groep
De nieuwe Volkswagen Passat
Vanaf € 30.190,-
Nu bij Van Mossel in de showroom!!
Genoemde prijs is excl. kosten rijklaar maken. Prijs- en typefouten voorbehouden. Afbeelding kan afwijken van de standaard uitvoering.
1
Leaseprijs nieuwe Passat via Van Mossel Leasing o.b.v. full operational lease, 60 mnd. en 10.000 km/jr. Vraag naar de voorwaarden in de showroom.
- Sinds 1949 -
20%
boven mij uitstak. Later heb ik nog op zoek wil-
len gaan naar mijn roots, maar dat werd door
mijn pleegouders streng verboden. Waar waren
ze bang voor? Mijn eigen ouders waren immers al-
lang dood. Alles wat ik nu weet, weet ik van mijn
neef uit Purmerend, met wie ik een goed contact
heb. Ik bewaar mooie herinneringen aan camping
Vosseven in Stramproy waar we een stacaravan
hadden. Daar was iedere vrijdag kampvuur en
dan werd ik geroepen om te zingen. Het werd
muisstil als ik zong. Mijn moeder moest regelma-
tig een traantje wegpinken. Ook de campingbe-
heerders riepen me regelmatig om verzoeknum-
mers te zingen van Heintje. Mooie tijd.
Later hebben we tot 1995 een PVC-camper ge-
had in Soerendonk. Ik had die graag overge-
nomen, maar het staangeld was veel te duur.
Dat kon ik niet opbrengen in mijn eentje!”
Muziekpassie
Het woord ‘zingen’ is gevallen. Ben heeft een
mooie stem en was dolgraag beroepszanger ge-
worden. Hij is misschien wel de allergrootste fan
van Heintje Simons, die zich met zijn 14 jaar al
naar financiële onafhankelijkheid zong met zijn
‘Mama’. Ben: “Zingen is mijn lust en mijn leven.
Ik ben ook bij een kerkkoor geweest in de stad.
Het is een uitlaatklep. Ik ben nogal ongeduldig
van aard en als ik daardoor spanning voel, be-
Veel Weertenaren hebben mogen ervaren dat
Ben een vriendelijke en uiterst behulpzame
man is. Dertien jaar werkte hij als vrijwilliger
in ’t Morregat, waar oud-wethouder René
Verheggen zijn baas was. Voor noppes, zelfs geen
kilometervergoeding. Hij begon er als gast die
zijn dagelijkse driegangenmenuutje kwam nutti-
gen voor zeven hele guldens. Maar van lieverlee
rolde hij in de bediening. Net iets voor Ben. Maar
er zat meer aan vast. Hij leerde daar ook zijn
vrouw Karolien kennen, met wie hij ondertus-
sen gelukkig getrouwd is. Ze bewonen samen een
knus optrekje in Baexem.
‘Zijn’ brug
Gedienstig zijn! Het past bij hem als zijn gele jas.
In de tien jaar dat hij het gezicht was van de
stadsbrug was hij ’s winters vaak al om 5 uur /
half 6 aanwezig om te strooien. Ook op de Bies-
terbrug. Ruim voor dat de strooiwagens uitreden.
Als er maar even tijd was, pakte hij ook zijn oude
vak van ‘prikkelateur’ weer op en zorgde dat de
Noordkade, het Verliefdenlaantje en het Bassin
er spic & span bij lagen. Gewoon eigen initiatief!
Ben: “Als ik eenmaal aan het prikken was, pakte
ik er soms een parkeerplaatsje bij. Ik kreeg vaak
complimenten van bewoners. Ik kreeg zelfs ooit
een kerstpakket van iemand. Natuurlijk heb ik
ook ongevallen meegemaakt. Kettingbotsingen
den. Je moet wel baas blijven, want soms moet je
ook optreden. Bijvoorbeeld als de muziek te hard
stond op de boot. Ik maakte ook een vechtpartij
van twee schippers mee die tegelijk aankwamen
terwijl er maar één plaats was in de passanten-
haven. Toen heb ik ze allebei weggestuurd.” Als
je Ben passioneel hoort praten over ‘zijn’ brug is
maar één conclusie mogelijk: hij mist zijn stekkie
enorm. Hij was het uitbundige zwaaien en ‘red-
der-in-nood’ spelen, nog lang niet moe.
Onvergetelijk
“Ook in de Hameij had ik vrienden. Op een mid-
dag kreeg ik een telefoontje van meneer Janssen.
‘Of ik na werktijd wilde langskomen.’ De Hameij:
penthouse, elfde etage. Ik werd al wit rond de
neus, omdat ik dacht iets stoms gedaan te heb-
ben. Maar niks daarvan. Toen ik aankwam kreeg
ik meteen een sleutelbos en gingen we linea rec-
ta naar de parkeerkelder. Daar stond een prach-
tige Maserati Sedan te flonkeren. Meneer Janssen
wist dat ik autogek ben en liet me in zijn ‘speel-
tje’ zomaar even naar Eindhoven rijden. Wat een
ervaring!
Ik was ook dikke maatjes met de familie Linssen,
van Linssen Yachts uit Maasbracht. Die kwamen
regelmatig in de passantenhaven. De hele fami-
lie kwam altijd op Goede Vrijdag met twaalf tot
veertien boten tegelijk (niet direct een plaats
om paaseieren te komen zoeken, toch….?). Ik
moest altijd, na afstemming met de gemeente,
genoeg ligplaatsen vrijhouden. Dan bleven ze een
nachtje en voeren ze op zaterdagmorgen in een
lang lint door naar Maastricht. Net een reclame-
karavaan. Omdat ik altijd netjes hielp, mocht ik
soms een stuk meevaren. Ik krijg nog steeds vier
keer per jaar een brochure met hun allernieuw-
ste jachtmodellen. Leuk! Ze snappen wel dat ik
zoiets niet bekostigen, maar toch.”
Op naar 2015
Dinsdag 16 december. Een donkere, druilerige
dag met moordende spanning! Ben hoort vandaag
of het mogelijk fatale gezwel er nog zit en wat
het vervolgtraject zal zijn. De internisten in Eind-
hoven vertellen hem dat hij door het oog van de
naald is gekropen. Het gezwel is ‘uitgeschakeld’
maar de marathonoperatie had geen kwartier
langer mogen duren, dan was het ‘einde oefe-
ning’ geweest. Mensen met vergelijkbare aan-
doeningen, in minder heftige vorm, vertellen het
niet meer na. Ben is de koning te rijk.
En er is meer geweldig nieuws. Van de gemeente
Weert. Dat zijn eigen stadsbrug niet meer zijn
‘stekkie’ zou worden was onomkeerbaar maar
hij is wél ingedeeld als prikkelateur in het wijk-
team Binnenstad. Dat betekent dat hij weer
kan zwaaien naar alle oude bekenden. Binnen-
kort mag hij ook nog starten met de basiscursus
Windows 8 voor 50-plussers. Wat een onverwacht
feest ineens…!
hoofd
stuk
18
gin ik automatisch te zingen.” Na Heintje komt
er een hele tijd niks. Dan volgen druppelsgewijs
nog wat anderen: Tante Leen, Johnny Jordaan,
Manke Nelis en Koos Alberts. Toevallig of niet.
Allemaal ‘belegen’ grootheden, die hun wiegje
hadden vlakbij de Amsterdamse Pijp, Ben’s ge-
boortegrond. Muziek raakt hem echt. Hij is super
gevoelig en kan om de kleinste dingen helemaal
vol schieten. Een konijn met een manke poot,
bijvoorbeeld, of een hondje dat ze vastgebonden
achterlaten.
met meer auto’s. Dan ging ik meteen het verkeer
regelen. Ik heb mijn BHV-papieren. Ook reani-
meren hoort daarbij, maar dat heb ik gelukkig
nooit hoeven doen.
Ik kende alle schippers die voorbij kwamen. Ik
werd vaak uitgenodigd op schepen of in de pas-
santenhaven. ‘Wilt u even mijn boot bekijken?’
Soms kreeg ik een kopje thee of sinas, maar
uitnodigingen voor eten sloeg ik altijd af. Vaak
riepen ze met barbecueën: ‘Hé Ben, ook een kip-
penpootje?’ Nooit gedaan. Niet te familiair wor-
Bedankje:
Aan talloze mensen die me kaartjes stuur-
den tijdens mijn ziekbed… Een postzak
vol! Uit heel Weert, vooral de binnen-
stad. Aan mijn collega’s die me geweldig
hebben gesteund en meegeleefd. Speciale
dank aan de Gemeente Weert en Ton
Peeters die me hielp met dit interview.
19
