21 november 2026 | Auteur: Ton Adriaens
De gevolgen van de manosfeer op jongeren?
De manosfeer is een onlinenetwerk van influencers. Zij noemen zichzelf ‘coach’, ‘ondernemer’, of ‘personal trainer’ en delen hun mening over onderwerpen als gezondheid, zelfontwikkeling, mannelijkheid, identiteit en carrière. Dit lijkt vaak onschuldig of zelfs motiverend en gericht op het aanleren van discipline, zelfvertrouwen en verantwoordelijkheid maar doordat het algoritme deze ideeën voortdurend bevestigt en versterkt worden deze steeds extremer.
Andrew Tate is het bekendste boegbeeld van de manosfeer. Op social media vertelt hij jonge mannen dat ze pas echt meetellen als ze rijk, dominant en gespierd zijn, en een onderdanige vrouw aan hun zijde hebben. Met zijn extreme ideeën over mannelijkheid en traditionele genderrollen verspreidt hij openlijk vrouwenhaat.
Uit onderzoek van Stichting School & Veiligheid blijkt dat de manosfeer de sociale veiligheid in het onderwijs onder druk zet. Zij constateren een toename van pestgedrag, agressie, seksistische opmerkingen en ondermijning van docenten.
Ook de Universiteit Utrecht en het Trimbosinstituut hebben onderzoek op dit gebied gedaan. Daaruit is gebleken dat vorig jaar nog maar 22 procent van de puberjongens homo’s accepteerden, terwijl bij meisjes de acceptatie van homoseksualiteit daalde van 78 naar 51 procent.
Welke taak ligt hier voor de overheid en wat zouden scholen en ouders hierin kunnen betekenen?
Stefan Wolter

Als docent op het Hoger Onderwijs zie ik elke dag hoe sterk social media het gedrag van studenten bepaalt. Je ziet het aan hun kleding, hun taalgebruik en de manier waarop ze met elkaar omgaan. Wat studenten online consumeren, komt vroeg of laat de collegezaal binnen.
Ik herken en erken het fenomeen manosphere, en vind het persoonlijk een verontrustende ontwikkeling; het is niet alleen schadelijk voor vrouwen die worden weggezet als bezit of doelwit, maar zeker ook voor jonge mannen zelf. Zij krijgen een wereldbeeld aangereikt waarin ze zich moeten bewijzen met geld, spierballen en dominantie, en waarin kwetsbaarheid wordt gezien als zwakte. Allerlei zaken die het puberbrein van de (nog te ontwikkelen man) niet kan plaatsen.
Zelf merk ik op mijn werk nog weinig/geen directe effecten. Ik hoor geen denigrerende opmerkingen en zie geen openlijke uitingen. Toch ben ik ervan overtuigd dat sommige studenten er wel degelijk gevoelig voor zijn, en zichzelf ook zullen conformeren aan deze ideeën/overtuigingen. Gelukkig zie ik ook veel nuchtere jonge studenten. Zij laten zich niet zomaar meeslepen door de eerste de beste influencer met een sterk verhaal.
Juist daar ligt onze taak als onderwijzers: studenten helpen een stevig, eigen zelfbeeld te ontwikkelen en kritisch te leren kijken naar wie hun wereldbeeld probeert te vormen. Ze hebben geen online influencers nodig om te weten wie ze zijn; dat is een boodschap die we als docenten niet vaak genoeg kunnen herhalen.
Nicole Aspers

De opkomst van de manosfeer vind ik als Integratief Kinder- en Jeugdtherapeut zorgelijk.
Influencers als Andrew Tate verspreiden een beeld van mannelijkheid waarin macht, dominantie en controle centraal staan. Jongeren zijn volop bezig met hun identiteitsontwikkeling en gevoelig voor dergelijke rolmodellen.
Mijn zorg raakt ook aan mijn eigen ervaringen als jongere, waarin ik van dichtbij heb meegemaakt wat pesten, buitensluiten en dominantie met iemand kunnen doen. Daarom vind ik het zorgelijk wanneer het kleineren van anderen als kracht wordt neergezet.
In mijn praktijk, Praktijk Uit de knoop, hoor ik jongeren vertellen dat onderling het woord ‘homo’ als scheldwoord wordt gebruikt. Voor jongeren die worstelen met hun identiteit kan dit pijnlijk en bedreigend zijn. De angst voor afwijzing kan zo groot zijn dat ze niet durven uit te komen voor wie ze zijn. Online rolmodellen en groepsdruk kunnen intolerantie en pestgedrag versterken.
Het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid jongeren te leren dat kracht niet zit in overheersen, maar in respect, empathie en gelijkwaardigheid. Dat begint bij onszelf. We moeten kinderen vóórleven hoe partners respectvol en gelijkwaardig met elkaar omgaan. Dit noemen we modelling: kinderen observeren ons gedrag en nemen dit mee als blauwdruk voor hun eigen relaties. Ieder kind verdient de ruimte om zichzelf te zijn, zonder angst voor afwijzing.
Maikel Niessen

In mijn werk als sportschoolhouder, personal trainer en Krav Maga-instructeur help ik dagelijks mensen om zichzelf fysiek en mentaal te ontwikkelen. Training vraagt om discipline, doorzettingsvermogen en zelfreflectie. Ik geloof dat werken aan je fysieke kracht ook kan bijdragen aan een sterke geest.
Ik werk met thema’s als weerbaarheid, zelfvertrouwen, grenzen en veiligheid. Deze zijn voor mannen en vrouwen even belangrijk. In mijn gemengde trainingsgroepen zie ik hoe mensen op een respectvolle manier met elkaar omgaan. Als instructeur wil ik uitdragen dat niet fysieke dominantie, maar juist zelfbeheersing, verantwoordelijkheid en respect voor anderen de basis vormen van echte kracht.
Weerbaarheid betekent voor mij niet dat je een ander overheerst, maar dat je stevig in je schoenen staat, je eigen grenzen kent en die van anderen respecteert. Ik wil mijn leerlingen meegeven dat kracht en respect elkaar niet uitsluiten, maar juist versterken.
Vanuit die achtergrond kijk ik met zorg naar de invloed van de manosfeer op jongeren. Online kunnen ideeën over mannelijkheid doorslaan in dominantie, seksisme en minachting voor anderen. Dat kan de sociale veiligheid onder druk zetten. Als trainer, en zeker als trainer van jongeren, heb ik daarin een eigen verantwoordelijkheid. Die ligt er ook bij scholen, ouders en andere rolmodellen. Iedereen die invloed uitoefent op jongeren, moet zich bewust zijn van de normen en waarden die hij of zij uitdraagt.
Echte kracht is niet de macht over een ander, maar de verantwoordelijkheid die je neemt voor jezelf en je omgeving.