Of ik wel eens boodschappen doe?

Och ik vind het wel relaxed om in de supermarkt, hangend op een winkelwagentje, achter M. aan te sjokken. Met een boodschappenlijstje in de hand vliegt zij dan van links naar rechts en mijn kar vult zich in razend tempo met alles wat een mens nodig kan hebben om huis en maag enigszins op orde te houden.

Sinds kort mag ik het scanpistool hanteren. Best lastig apparaat, zo’n scanpistool. Hoe voer je vier dezelfde artikelen in? Of los fruit? En hoe verwijder je een verkeerde invoer? Ik laat het graag aan M. over en ben blij als ik haar richting kassa’s het pistool definitief terug kan geven.

Rampzalig wordt het als ik er voor enkele boodschapjes alleen op uit wordt gestuurd. Omdat wij op loopafstand van zowel Jumbo als AH wonen bezoeken wij beide winkels. Dat is niet bevorderlijk voor mijn oriëntatievermogen in zo’n winkel. Op zoek naar de vriesafdeling raak ik al snel het spoor bijster. Bij binnenkomst laat ik het rek met scanpistolen uiteraard links liggen maar dan nog vrees ik het elektronisch afrekenen.

Laatst werd ik door M. op pad gestuurd voor een maaltijdsalade met zalm, enkele broodjes en een pizza pollo. Hoe moeilijk kan dat zijn. De maaltijdsalades zalm bleken niet meer voorradig. Toch maar even een belletje naar M. of de maaltijdsalade garnalen een goed alternatief was.
Dat was het. Op naar de afdeling brood. Ik koos voor twee kaiserbroodjes en twee croissants. Die moet je met een aan een ketting bevestigde klem uit het broodrek wurmen en in een plastic zakje frotten. Die zakjes hebben zich met duizenden aan elkaar vastgeklampt en ook al wil je er maar één, je krijgt er twee, of drie, of vier!
De kaiserbroodjes vormden geen noemenswaardig probleem. Croissant nummer 1 raakte door te veel druk van mijn kant behoorlijk misvormd. Croissant 2 viel door te weinig druk voor mijn voeten waarna ik hem behendig wegschoof. Zijn plaatsvervanger heb ik zonder tang, gewoon met blote hand, bij het gedrocht en de kaisers gestopt.

De schuifdeksels in het vriesvak van AH gaan van rechts naar links open. Bij de Jumbo niet! Dit ondanks mijn verwoede pogingen daartoe. Een medewerkster zag mij stuntelen en schoof soepeltjes het deksel van beneden naar boven open. Met het schaamrood op de wangen stopte ik de pizza pollo in mijn mandje.

Bij de zelfscankassa klotste mij het zweet onder de oksels. Ik voelde de spiedende blik van de controlejuffrouw in mijn rug. Als dit niet moeiteloos zou verlopen zou ik zeker gecontroleerd worden. En u heeft het ongetwijfeld ook ervaren; broodjes en croissants invoeren is een crime. Maar het lukte! Opgelucht rekende ik af en spoedde mij richting uitgang. Je hebt echter een kassabon nodig om eruit te kunnen. Dat wist ik wel maar zo’n bon komt geluidloos, ongeveer op vloerhoogte uit het apparaat. Heel begrijpelijk dat ik dat vanwege lichte spanning even vergat. De vriendelijke controlejuffrouw kwam me gelukkig achterna, met mijn bon, en opende voor mij het poortje.

‘Alles gelukt?’ vroeg M. bij thuiskomst.
‘Ja hoor, geen probleem.’

Reacties?
Mail de redacteur, Ton Adriaens, mensendingenweert@gmail.com