Fit en Slang

Ik weet niet wat het over mij zegt, maar ik hou er ontzettend van om mensen te laten schrikken. Ik woonde ooit tegenover het treinstation, zag mijn vriendje uit de trein stappen en besloot me te verstoppen in een gitzwarte badkamer. Hij, al gezegend met een sleutel, stapte het pikdonkere appartement binnen, riep mijn naam en checkte als laatste de badkamer. Hij knipte schouderophalend het licht aan, en legde zoals altijd, en ontzettend nietsvermoedend zijn toiletspulletjes alvast in het kastje, waarna ik met een brul uit de inloopdouche sprong. Ik rolde over de grond. Hij wilde het uitmaken.

Ook katten-komkommer filmpjes doen het goed bij mij. Dat ze hun kop stoten tegen het plafond omdat ze zo vreselijk schrikken van een komkommer die achter hen ligt. Hilarisch vind ik het. Mijn kattenvriendin vindt dat stom, ik hoor er niet mee te lachen, de komkommers worden in een split second aangezien voor slangen, de natuurlijke vijanden van katten. ‘En ook katten kunnen een hartaanval krijgen, hoor,’ beet ze me toe.

Nu stuur ik ter compensatie anaconda afbeeldingen en filmpjes door naar mijn zus, die net als die katten ontzettend bang is voor slangen. Op mijn meest recentelijke reptielige bijdrage antwoordde ze: ‘Ik open ze gewoon niet meer, hou ermee op.’

Ik open op mijn telefoon een afbeelding van mijn zus. In haar hand een slang. Midden in de open blik liggen ogen die een voor haar ongangbare angst, onzekerheid en een stevige dosis strijdbaarheid verraden. De slang is doorzichtig, van flexibel plastic, waar doorheen je, als je goed kijkt, de medicijnencocktail kunt zien druppelen.

Zij houdt er helemaal niet van om mensen te laten schrikken. En toch moest ze ons begin december vertellen dat ze kanker heeft. In die weken van onzekerheid over het stadium van de kanker en haar toekomstperspectief slikte ik meermaals mijn tranen weg.

Hoewel ik niets heb met Chinese of welke andere astrologie dan ook, ontdekte ik dat we ons tot 16 februari in het jaar van de Slang begeven. Die staat symbool voor wijsheid, transformatie en genezing. En dat zinde me. Het nieuws dat de kanker niet is uitgezaaid werd met stip het beste kerstkado dat ik ooit kreeg.

Er is niets dik aan haar, behalve haar huid. De figuurlijke, geschubde huid die haar altijd gedegen emotionele weerbaarheid belooft. Het is inmiddels een beschermende jas. Maar zoals dat ook bij slangen gaat, is het goed om je eens in de zoveel tijd van die geschubde jas te ontdoen. Als je zelf groeit, of beter nog, iets óntgroeit, is het gewoonweg tijd voor een nieuwe.

Nog altijd op mijn hoede voor addertjes onder het gras, glijd ik het nieuwe jaar in. Ik hef het glas. ‘Gelukkig Nieuwjaar!’ wenst men elkaar in koor. Naast het glas, klinkt ook mijn enige wens en goede voornemen voor komend jaar. ‘Slang zal ze leven, verdomme.’

Maartje Derckx