HOOFDstuk
“41 jaar lang mocht ik mijn interesses, samen met an-
deren, realiseren. Daar ben ik iedereen dankbaar voor!”
zegt hij.
Geen levensfase zonder keerzijde
Alles liep crescendo bij de familie Leenders. Het hele
gezin ging in 1997 op kampeervakantie in de Vogezen.
Jan: “Alsof het zo moest zijn! Iedereen ging mee, zelfs
de oudste van 20. Terug van vakantie werd mijn vrouw
Yvonne niet lekker. Iets met haar bloed, maar ‘beslist
geen kanker’ volgens de deskundigen. Wat een opdof-
fer toen zich drie weken later snelgroeiende kankercel-
len openbaarden. De internist was sprakeloos. Onze
wereld stortte in, maar dan merk je hoe krachtig en
strijdvaardig mensen kunnen zijn. We kregen de de -
nitieve prognose: de ziekte was dodelijk! Een kwestie
van weken, misschien maanden. Ik mocht in een ka-
mertje in het ‘St. Jan’ blijven wonen, vijf weken lang, en
maakte haar moedige strijd van nabij mee. De kinderen
mochten gewoon in- en uit lopen. Er werd huiswerk
gemaakt, maar ook gitaar gespeeld. Gehuild, maar ook
gelachen. Heel bizar: Bezoekers kwamen somber bin-
nen en gingen opgemonterd weg door de opgewekt-
heid en strijdlust van Yvonne. De laatste weken begon
haar lijden te tekenen en nam haar strijdlust af. Praten
over de ziekte kon ze wel, maar niet over de dood. Op
5 oktober, onze 24-jarige trouwdag, organiseerden we
een diner op de kamer. Een echte feestdis, met wijn en
kaarsjes. Zes dagen later overleed ze. Ik hield een dag-
boek bij en soms kijk ik er nog wel eens in. Ik heb het
werk van artsen en verpleegkundigen van nabij mee-
gemaakt. Wat een toewijding! Kom bij mij dus nooit
aan het St. Jans Gasthuis!”
Na regen…
“En dan zeggen ze...het leven gaat door. En dat klopt!
Ik had een geweldig vangnet aan mijn familie, school
en de vrienden van mijn kinderen. Geruststellend, want
ik maakte lange dagen na 1997. Overdag school, de
lessen, en mijn drukke baan als brugklascoördinator.
En na 16.00 uur wachtte het huishouden. Ik kon pas
na elven de krant lezen….wilde vader en moeder tege-
lijk zijn. Voor alles zorgen, alles regisseren. Ik ben altijd
een regelneef gebleven. Yvonne zorgde thuis voor de
‘studiebemoeienissen.’ Toen zij wegviel probeerde ik
thuis mijn lerarenpet af te zetten, maar soms zat ik er
bovenop. Mijn gevleugelde woorden waren: ‘Plannen
en herhalen, herhalen!!’
In 2001 ontmoette ik Lilian van Wegberg (de dochter
van…) met wie ik nu inmiddels zes jaar samenwoon in
mijn huis op Leuken. Samen met haar zoon Tom. Het
overkwam mij. Ik ben erg gelukkig en vind het prach-
tig om te zien hoe mijn kinderen met Lilian omgaan en
omgekeerd.
Mijn kinderen Joost (36), Annemieke (33) en Hanneke
(28) zijn uiteraard allemaal Philips van Horneklanten.
Ze vonden het nooit erg dat ik daar les gaf (zeggen
ze..!). De ‘Leendersdynastie’ zit in het onderwijs of de
journalistiek. Over genen gesproken. Broer en zus wer-
ken op OBS Molenakker en broer Gerard bij de VPRO.
En allemaal op “Keent’ geworteld. Joost onderwijst
op Het Kwadrant, Annemieke studeerde journalistiek,
zit in Hilversum en maakt o.m. Regioned. Hanneke is
communicatiedeskundige en doet PR in de lmwereld.
Zij organiseerde onder meer de premières voor Nova
Zembla, Komt een vrouw bij de dokter en De gelukkige
huisvrouw. Bijzonder dat we allemaal met hetzelfde
sop overgoten zijn.
Of ik emotioneel ben? Ik ben een gevoelig mens,
ja… bij een indrukwekkende speech, zoals van Obama.
Of bij een goede lm. Als mensen dit lezen is mijn af-
scheid van Philips van Horne net een dagje geleden.
Dat zal ook best emotioneel zijn!”
Anekdotes.
“Leerlingen zijn veranderd in 41 jaar. Niet beter of slech-
ter, maar anders. De eerste 20 jaar kon ik in de les nog
een uitgebreid verhaal vertellen, of een moeilijke video
draaien. Vandaag zijn ze mondiger en sneller afgeleid.
Je moet blijven variëren in de les: opdrachten laten ma-
ken, vragen plenair behandelen, stukje lm inlassen,
atlas gebruiken, anekdotes vertellen. Leerlingen zijn
‘multitaskers’ geworden, maar de concentratieboog
neemt af. Ik was bepaald geen leraar in driedelig grijs.
Ik had mijn eigen opvattingen, kleren en kapsel. Toen
we in een noodgebouw op Fatima zaten was er één
stelregel: ‘Leerlingen mogen nooit naar binnen voor de
bel klinkt!.’ Het gebeurde eens dat ik met mijn puk-
kel en ‘Mick Jaggerlook’ de gang in stormde, en door
de conciërge werd terugge oten: ‘Hé, jij daar….terug!!!
Toen hij mij herkende was hij liefst door de grond ge-
zakt. Ik vergeet ook nooit een optreden van Rowwen
Hèze bij het 25-jarig bestaan in 1993. Onze jubileum-
commissie besloot alcoholvrij bier te schenken, net
als bij Van Horne Pop. Wat een ervaring om de hele
‘onderbouw’ volledig uit hun dak te zien gaan, bij het
gevoel echt bier te drinken. Eigenlijk moeten we in het
Guiness Book: als enige Rowwen Hèzeconcert zonder
alcohol! Bijzonder was ook de musical ‘Boem’ die we
opvoerden in de Munt in 1984. Ik had een boevenrol,
een dynamietexpert. In die voorstelling liet ik de slogan
‘Iets lekkers van Beckers’ vallen. Laat nou uitgerekend
die avond directeur Andriessen van het ‘frikadellen-
imperium’ Beckers in de zaal zitten. Hij bood spon-
taan een vat bier aan voor de spelers. Geweldig!”
In fases
“Voor mij is de cirkel nu rond. Ik maakte het begin mee
van Philips van Horne en nu het einde. De ‘Philips’
gaat intensief samenwerken met Het College en Het
Kwadrant. Bestuurlijk waren ze al gefuseerd. Deze her-
schikking is in twee jaar gerealiseerd, maar ze hadden
eigenlijk nog tijd genoeg. Ik begrijp het wel, onderwijs is
peperduur, maar het had rustiger gemogen. Had er een
jaartje aangeplakt. Dan waren er minder ‘opgejaagde’
collega’s geweest. Uiteraard hoop ik het allerbeste.
‘Philips’ is mijn school, mijn kindje, en zal dat altijd blij-
ven. Ik denk dat ik me half augustus pas realiseer dat
ik ‘vrij’ ben. Als iedereen naar school moet en ik niet. Ik
ga echt niet triomfantelijk langs de ‘Philips’ etsen om
naar de collega’s te wuiven.”
En nu, Jan?
“Ik heb nog ‘een pallet’ boeken liggen waar ik door-
heen moet. Ik ga meer etsen. En reizen. Vroeger met
studerende kinderen kon het niet: nu heb ik er voor
gespaard. Ik moet nog naar vrienden in Tunesië, Mali,
Indonesië, Laos…”.
Eén ding weet Jan Leenders zeker… het bekende
‘Zwarte Gat’ zal hem niet overkomen…
Opmerkelijke quotes uit het gesprek:
‘Ik heb een hekel aan ‘dikdoenerij’ en mensen die er de
kantjes vanaf lopen…!’
‘Ik vond in mijn jeugd de meisjes van Boshoven altijd
de mooiste. Je moest wel ver fietsen als je ze naar huis
bracht… ‘
Oud-leerling: ‘Leraren van het kaliber Jan Leenders
worden tegenwoordig niet meer gemaakt…!
‘Ik ben nog geen opa. Mijn zoon zegt wel eens:
‘Wie zegt dat?’
‘Mijn ouders, Lilian, Nelson Mandela, Joop den Uyl
en journalist Jan Glissenaar zijn en waren geweldige
inspiratiebronnen voor mij…’
Jan Strick
22
