HOOFDstuk
21
het regime. Enorme mediabelangstelling, dus kon ik als
persvoorlichter wel vijf keer per dag ‘mijn ei kwijt.’ Als
afstudeeropdracht mochten we in 1971 een migratie-
onderzoek doen in Zambia, maar helaas: de subsidie
bleef uit. Balen! Om mijn onderwijsaantekening te krij-
gen ging ik toen maar pedagogie en didactiek stude-
ren.”
Vanwege zijn vriendin Yvonne (zijn latere vrouw) wilde
Jan dolgraag in Weert stage lopen, maar de VU vond
het Bisschoppelijk College als stageplek ongeschikt.
Via-via kwam hij op de kakelverse fusieschool Philips
van Horne terecht. Aan het handje van zijn latere col-
lega’s van Lier en Gerris mocht Jan legaal zijn bakkie
nuttigen in de lerarenkamer. Ze vroegen ook of hij in
het schooljaar ’72/’73 twaalf uur les wilde geven. Dé
gelegenheid om de platte knip van een nooddruftige
beursstudent een beetje op te pompen! Zo stond Jan
als 22-jarige voor de klas. Om er na 41 jaar pas mee
te stoppen. Jan: “Als verlaat afstudeerproject deed
ik in 1973 een krottenwijkonderzoek in Tunis. Dank-
zij mijn tolk had ik een geweldige tijd. Ik schreef een
scriptie over de Derde Wereld en studeerde in 1974 af.
Wat een emotionele ervaring om in mei 2013, na 40 jaar,
weer terug te gaan naar die mensen in Tunis.
Echt overweldigend.”
Doener…
Jan Leenders ‘uittekenen’ in 2000 woorden is onbegon-
nen werk. ‘Schrijven is de kunst van het weglaten’ is
ooit beweerd door een taalgenie, maar die hoefde Jan
Leenders ook niet te interviewen. Als je opsomt wat hij
in het Weertse niet heeft gedaan ben je sneller klaar dan
andersom. Hij spendeerde op school meer uren buiten
de klas, dan er binnen. Zo’n alleskunner die 30 uur in een
dag propt en tijd overhoudt. Dat hij aan de wieg stond van
25 jaar Van Horne Pop moet toch even gememoreerd.
Dat hij mentor/motor/moeder (+vader) was van talloze
schoolse projecten en probeersels. Honderden reporta-
ges maakte voor de ROZ (Omroep Limburg), WTV, en
SLOW (nu Weert FM), waarvan hij medeoprichter was.
Dat hij als goed voorbereide ‘feitenbijter’ verkiezings-
uitzendingen en debatten leidde, is ook bekend. Dat hij
daarbij ‘kontendraaiende’ politici als een ‘aaibare terriër’
aan de broekspijp bleef hangen, moge ook bekend zijn.
Ongemerkt mondt dit lijstje uit in een opsomming van
highlights waar de bescheiden Jan niet om vraagt.
Doe Maar en Toontje Lager. Het was ook de tijd dat we
belangstelling kregen voor de meiden van de naburige
Mulo. Vooral de meisjes van Boshoven waren popu-
lair. De nieuwbouw van het BC heb ik vanaf de derde
klas meegemaakt. De opkomst van de Beatles en de
Stones (nog steeds mijn groep). Het was provotijd en
we lieten onze haren groeien. En vertelden quasi-inte-
ressante wazigheden, met onze lange regenjassen en
legerpukkels. Prachtig!
Voor de klas
“Ik wilde Nederlands of geschiedenis gaan studeren,
maar daar had je gymnasium voor nodig. Ik kreeg een
test, waaruit drie tips kwamen: Nijenrode (internationa-
le handel; diplomatie), sociale academie en journalis-
tiek. Beslist géén universiteit, vanwege mijn ‘beperkte
wiskundeknobbel.’ Ik ging, toch eigenwijs, sociale geo-
gra e studeren: een algemene studie. In 1967 vertrok
ik als 18-jarige naar de VU in Amsterdam en ontwik-
kelde daar intense belangstelling voor Derde Wereld-
landen. We hielden lezingen, verspreidden infomappen
en stonden op de barricaden. We lieten een gesmok-
keld rapport uit Brazilië vertalen over martelingen door
