Mogelijk kunnen we een
oplossing vinden! Een aantal
gezondheidsproblemen treft
alleen vrouwen of komt vaker
voor bij vrouwen. Het is daarom
belangrijk om de onderliggende
oorzaak van een klacht te zoeken
en te begrijpen vanuit het
perspectief van de vrouw. In het lichaam van vrouwen
treden belangrijke veranderingen op tijdens de eerste
menstruatie, de zwangerschap, de bevalling en de
overgang. Wij (vier dames-osteopaten) houden rekening
met de fase van het leven waarin jij je op dat moment
bevindt en met de klachten die niet altijd goed herkend en
erkend worden. We behandelen de onderliggende oorzaak
van jouw probleem!
Een paar voorbeelden:
bekkenbodem problematiek
- incontinentie
- verzakkingen
- pijn bij ontlasting
- pijn/ongemak bij het vrijen
- blaasontstekingen
- het niet of juist veel kunnen plassen
- blaasoperaties
menstruatie en hormonale problemen
- onregelmatige cyclus
-vruchtbaarheidsproblematiek
- pijn tijdens menstruatie (buik- of rugpijn)
problemen tijdens of na de zwangerschap
- rugklachten
- misselijkheid
- zuurbranden
- bekkeninstabiliteit
- problemen na een keizersnede
Met zachte handgrepen kunnen wij verlichting geven.
Osteopathie wordt vergoed vanuit de meeste aanvullende
verzekeringen en valt niet onder het eigen risico. Wij zijn
vrij toegankelijk, dat wil zeggen dat je geen verwijsbrief
van een arts nodig hebt voor het maken van een afspraak.
‘Blijf niet
doorlopen met
klachten…’
Osteopathie en Kinderosteopathie van Eldijk
Weert-Nederweert-Heythuysen
Voor weetjes en tips: kijk op onze facebookpagina of op twitter.
Informatiefilmpjes op onze website:
senioren
weetjes
Hoewel het woord ‘powervrouw’ mij per definitie
krakende jeuk geeft, snap ik het prima. Het is
bewonderenswaardig als je een business hebt
opgezet en al helemaal als dat een succesvolle
is. Toch spreek ik namens veel vrouwen als ik
zeg dat de ‘power’ ‘m niet zit in hoe lekker je
bankrekening is.
Ik ken vrouwen die tijdens hun veelbelovende
carrière bij een schreeuwend groot
multimediabedrijf keihard van hun comfortabele
designertroon werden wegbezuinigd. Ik zag hoe
zij in stilte hun mantelpakje verruilden voor
een doodnormale spijkerbroek, waarbij zij op
verjaardagen hun gesprekspartner van telkens
een ander verzonnen verhaal voorzagen over
hun eveneens doodnormale ontslag, maar dat
beestje kennelijk niet bij de naam wilden en
durfden te noemen. Vrouwen die wegkropen
achter het stuur van hun donkergroene occasion
na het wegvallen van hun zwart glimmende
leasewagen. Van de ‘powervrouwen' die zij
zichzelf altijd trots hadden genoemd, was mijns
inziens weinig over. Sterker nog, ik denk dat ze
in hun geval nooit hadden bestaan. Niet vanwege
het beëindigde droomcontract of het ingeleverde
vehikel, maar omdat zij deze ongetwijfeld
welverdiende ‘rijkdom’ nodig achtten om zich
voldoende te voelen voor hun omgeving.
Persoonlijk heb ik een diep maar stil verlangen
om bij veel van hen dat bovenste laagje af te
pellen, de schone schijn weg te gummen. Ik
verlang naar zelfspot, naar relativeren, naar de
middelvinger naar het leven als het je weer een
genadeloos oor aannaait. Kijkend naar vrouwen
die dagelijks vijftien ballen in de lucht houden,
zonder een zakelijk social media-account. De
moeders met de juniortandpasta in het haar en
de bakpoeder op hun broek. De vrouwen die hun
partner verloren en weigerden bij de pakken
neer te gaan zitten. De vrouwen die toegeven
dat ze de plank weleens misslaan, het leven niet
snappen of durven te reflecteren. Vrouwen die
hard werken voor een greintje feminisme op de
werkvloer, maar ook de vrouwen die daar niets
mee hebben en hardop genieten van manlief die
het gras maait en de financiën doet.
Een van de grootste vrouwelijke inspirators
die ik ooit zal ontmoeten kwam ik onlangs
tegen tussen de winkelrekken van een groot
warenhuis. Zoekend naar goedkope sokken voor
haar negende ziekenhuisopname dit jaar, werd
de kale plek op haar hoofd zichtbaar, waar de
hardnekkige hersentumor zich steeds opnieuw en
groter dan voorheen manifesteerde. Nee, lang
had ze niet meer te leven. Ze zei: "Maar ik ga
godverdomme ook geen kou lijden daar in dat
ziekenhuisbed." Ik streek na het ongemakkelijke
gesprek neer op een bankje naast de paskamers
en keek haar -nog steeds prachtige en
vijfendertig lentes jonge- voorkomen na met
open mond.
Als je na een bevalling van drieëntwintig uur
met morfinepompjes, verlostangen en andere
niet nader te noemen instrumenten op het
geboortekaartje van je kersverse dochter de
leidende tekst kunt neerschrijven: "Het mooiste
wat je kunt worden, is jezelf".
Daar ben ik het roerend mee eens. Roerend in
mijn zelfgemaakte boeuf bourguignon, bedoel ik
dan.
Vrouw
column
Maartje Derckx
