Gerard wilde een auto kopen maar ik wilde eerst
een huis. We leenden 3.000 pond bij de bank,
kochten een stuk grond en bouwden ons eigen
huis. We hadden geen verwarming, nog geen
meubilair, lakens voor de ramen en we woonden
in de keuken. In januari ’65 werd onze eerste
dochter geboren en anderhalf jaar later onze
tweede dochter. Onze jongste zoon kregen we in
1970. We verhuisden verschillende keren. Toen-
tertijd werkte ik ’s nachts in een fabriek waar ik
biscuits inpakte.”
In 1978 gingen Gerard en Nelly uit elkaar. Ze bleef
alleen met vier kinderen, een huurhuis en weinig
geld. “Ik moest fulltime gaan werken. Ik volgde
een cursus en ging verzekeringen verkopen. Daar
was ik zo goed in dat ik zelfs tweede werd bij de
verkiezing ‘beste verkoper’ van het jaar. Ik liet 25
(mannelijke) collega’s achter mij!”
Autobanden
“Toen ik voor de begrafenis van mijn vader in
Nederland was, werd ik door iemand benaderd
met de vraag of ik autobanden-karkassen (voor
herprofilering) wilde verkopen in Australië. Ik
antwoordde hem dat ik geen verstand van auto-
banden had. Hij zei:’ If you can sell insurance you
can learn this industry’.“
Vanaf toen ging het balletje rollen, of beter ge-
zegd: de autoband. Terug in Australië trok Nelly
de stoute schoenen aan en belde, zonder enige
kennis van zaken, alle dealers van tweedehands
autobanden. Met heel veel bluf kreeg Nelly de
ene na de andere order. De banden werden in
eerste instantie geleverd door Ruband Banden
uit Weert. Nadat dit bedrijf de vraag niet meer
aankon, ging Nelly op zoek naar een andere ban-
denleverancier. Die vond ze in Japan. Nelly werd
de grootste exporteur van bandenkarkassen van
Japan. Nelly: “In het begin waren de Japanners
zeer terughoudend en weigerden ze om zaken
te doen met een vrouw. Ze hadden geen respect
voor mij. Als ik naar een afspraak ging, vroegen
ze ‘wanneer komt de baas?’ Dan zei ik: ‘De baas,
die staat hier voor je’.”
Na succesvolle zakenjaren met Japan breidde
Nelly de handel uit naar België, Vietnam, Zuid-
Korea, Thailand, Maleisië, Singapore, Nieuw-Zee-
land en Duitsland voor de inkoop van autoban-
den. Na vier jaar huurde ze een fabriek waar ze
autobanden kon scheiden. De slechtste banden
gingen naar de ‘retread’ voor een nieuw profiel,
de betere banden werden als tweedehands ver-
kocht. Nelly kocht een eigen terrein met gebou-
wen erop. Vanaf toen ging de handel crescendo.
Banden in alle formaten werden verkocht in heel
Australië, zelfs de enorm grote banden voor de
trucks in de mijnindustrie.
Succesvol
In 1992 kreeg Nelly de “Ethnic Business Person of
the Year Award”. In eerste instantie voor Victoria
en daarna voor heel Australië. Het criterium voor
deze prijs is: succesvol zijn door hard werken,
ondernemen, innoveren en het overwinnen van
tegenslagen. “Na het toekennen van deze prijs
werd ik overal gevraagd om presentaties te geven
en mijn verhaal te vertellen”, zegt Nelly trots.
Maar Nelly hield het niet bij autobanden alleen.
Het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan
kan. Ze werd de eerste Australische ondernemer
die caravans exporteerde. Maar ook handelde ze
succesvol in 4-wheel-drive-accessoires en alumi-
nium velgen. Nelly verkocht Australische opaal
(edelsteen) in Japan. Ze importeerde kokosnoot-
as uit Burma en verkocht dit in Nederland voor
het gebruik in waterfilters. Daarnaast importeer-
de ze allerlei producten, zoals wieltjes voor af-
valcontainers en dakkoffers voor auto’s.
Gesetteld in Australië
“Na 25 jaar vond ik het wel mooi geweest en heb
ik mijn bedrijf verkocht”, zegt de nu 74-jarige
Nelly. “Het onroerend goed heb ik gehouden zo-
dat ik daar inkomsten uit heb voor mijn pensioen.
Ik heb een stuk grond van 3 hectare gekocht met
een botanische tuin en een groot huis van 750 m2.
Ik heb verschillende panden in eigendom en ben
op dit moment een appartement aan het bouwen
in Rosebud (een kustplaats bij Melbourne) vlak bij
mijn dochter.
Ik heb vier kinderen, tien kleinkinderen en twee
achterkleinkinderen. Terug naar Nederland is
geen optie. Het meeste wat ik van Nederland
mis, is mijn familie. Inmiddels zijn alle vier mijn
broers overleden. Ik kom er af en toe nog op
bezoek bij familie en vrienden. Dan vind ik het
heerlijk om te fietsen want dat zie je in Australië
maar heel weinig”, zegt Nelly ietwat weemoedig.
“Terugkijkend op mijn leven, met al zijn ups en
downs, heb ik toch genoten en ben ik trots op wat
ik bereikt heb met mijn zakelijke deals, de avon-
turen, de reizen en de vele ontmoetingen met
mensen over de hele wereld. Met Gerard heb ik
altijd goed contact gehouden. We bellen elkaar
eens per maand”.
Op de vraag of ze zich na 56 jaar Australische of
Nederlandse voelt antwoordt Nelly stellig: “Ne-
derlandse, ik ben nooit Australische geworden, ik
heb nog gewoon een Nederlands paspoort.”
weg
van
hier
28
VROUW
SPECIAL
