‘societies’. Van chocolate-society tot whisky-
society. Na mijn studie heb ik nog een aantal ja-
ren in Edinburgh gewerkt en ben ik lid geweest
van de whisky-society. Buiten de tweewekelijkse
‘whisky tastings’ en gezellige reisjes naar distil-
leerderijen in heel Schotland heb ik veel over
whisky geleerd!” Ze woonde uiteindelijk vier jaar
in Edinburgh en werkte er aan de Universiteit als
‘Research Fellow’ in ontwikkelingen op Schots
en Europees Onderwijsbeleid. Judith: “Ik heb
hier de mogelijkheden gekregen die mijn latere
carrière zeker beïnvloed hebben. Mijn Master-
scriptie werd gepubliceerd in een gerenommeerd
Europees tijdschrift en ik werkte mee aan een
groot Europees project over ‘een leven lang le-
ren’. Tijdens een congres waar ik een presentatie
gaf, leerde ik een academica kennen die mij at-
tendeerde op een vacature bij de UK Research
in Brussel. Ik solliciteerde en kreeg de baan. Een
nieuw avontuur tegemoet.”
Europees Adviseur
Acht en half jaar geleden verhuisde Judith naar
Brussel waar ze toen werkte bij een Britse over-
heidsinstantie als Europees Adviseur voor on-
derzoeks- en onderwijsprogramma’s. Ze reisde
vanuit Brussel vaak naar het Verenigd Koninkrijk
om daar presentaties en trainingen te geven. “Ik
vond het prettig om de link met het land te hou-
den. Maar het betekende ook dat ik door het vele
reizen maar beperkt kon integreren in Brussel.
Brussel is een stad die je heel geleidelijk leert
kennen. Nog steeds ontdek ik nieuwe buurtjes.
De stad is vrij chaotisch. De bureaucratie en de
algemene onduidelijkheid zorgen ervoor dat het
leven in Brussel niet altijd even comfortabel is.
Daar moet ik als georganiseerde Nederlandse na
acht jaar nog steeds aan wennen. Aan de andere
kant zijn er veel gezellige en goede restaurants
en cafés. De sfeer wordt bepaald door de buurt
waar je je bevindt. Mijn werkplek – het Europese
kwartier – is door de week erg levendig, je hoort
veel verschillende talen, tijdens de lunch wordt
er ‘genetwerkt’ en de mensen hebben allemaal
wel iets te maken met de een of andere Europese
instelling. In het weekend wordt het stil en valt
er weinig te beleven.”
Judith woont in het centrum van Brussel in een
gezellige wijk. Na het werk vrienden ontmoeten
voor een hapje en een drankje? “Keuze genoeg”,
lacht Judith. “Het centrum is goed te belopen,
het is gemakkelijk om iets af te spreken. Zelf
vind ik Sint-Katelijne erg leuk met zijn culturele
centra, het Koninklijk Vlaams Theater (met vaak
goede toneelstukken), artistieke cafeetjes en
mooie winkels.
Sint-Gillis en Elsene zijn onder Europese amb-
tenaren erg populair als woonplaats. Hier kun
je de overblijfselen uit de art-nouveau periode
bewonderen die in Brussel een hoogtepunt heeft
beleefd.”
Arbeidsparticipatie vrouwen
Judith praat gedreven en met passie over haar
werk. “De Commissie ontwikkelt specifieke be-
leidsmaatregelen die gericht zijn op het promo-
ten van gelijkheid tussen vrouwen en mannen in
Europa. Ieder jaar wordt de economische situatie
geanalyseerd in alle lidstaten en er worden ver-
beterpunten geïdentificeerd die direct impact
kunnen hebben op de economie. Ik concentreer
me daarbij op het wegnemen van obstakels die
arbeidsparticipatie door vrouwen belemmeren.
Je moet dan bijvoorbeeld denken aan het stimu-
leren van betaalbare en kwalitatief goede kinder-
opvang en flexibele werkuren. Ook de loonkloof
tussen vrouwen en mannen is nog steeds veel te
groot. Natuurlijk wordt er vooruitgang geboekt,
maar het gebeurt maar met kleine stapjes. Als de
overheid niets doet, duurt het nog zeker 70 jaar
voor de ‘genderkloof’ gedicht is …”
Maar er wordt ook buiten Europa aan de weg ge-
timmerd. Judith geeft regelmatig presentaties
aan groepen ambtenaren uit Turkije, Moldavië,
Japan, China. Een recent hoogtepunt was de
ontmoeting met de Chileense viceminister voor
economische zaken. Uit alles blijkt dat Judith het
erg inspirerend vindt om in een internationale
omgeving te wonen en te werken. “Ik werk met
collega’s uit meer dan tien verschillende Euro-
pese landen. De voertaal is Engels en soms Frans.
Het meest opmerkelijke culturele verschil vind ik
dat Nederlanders gewend zijn direct en efficiënt
te werk te gaan. Ik heb echt moeten leren om
mensen op een informele manier te benaderen
en dat je via een omweg meer bereikt.”
Dreigingsniveau 4
Hoe heb je het ervaren dat Brussel ´op slot´ ging
vanwege het dreigingsgevaar?
“Ik ben drie dagen thuis gebleven en heb via te-
lefoon en social media veel contact gehad met
familie en vrienden. Op dag vier ben ik weer gaan
werken waarbij ik het centrum en het openbaar
vervoer heb ik gemeden. Het straatbeeld is ver-
anderd door de aanwezigheid van militairen en
legervoertuigen. Inmiddels hebben de meeste
mensen in Brussel het gewone leven weer opge-
pakt.”
We kunnen nog wel uren doorpraten zonder
dat het saai wordt. Is er eigenlijk iets dat deze
wereldburger nog naar Weert trekt? “Oh ja,
zeker. Mijn ouders, mijn zus Sophie die ook nog
regelmatig naar Weert komt, mijn oma, mijn
familie, mijn vrienden. Tenslotte heb ik het
vooral aan mijn familie te danken dat ik dit nu
allemaal bereikt heb. Mijn ouders hebben mij
steeds gestimuleerd en zijn niet aflatend ge-
ïnteresseerd geweest in mijn doen en laten. Ik
ben ze daar erg dankbaar voor! En ja, Weerter
vlaai kun je echt alleen maar in Weert eten!”
weg
van
hier
Grote Markt Brussel
Primier Rutte
op bezoek
in Brussel
(Judith linksonder).
