Marie-José en Hans Munten met
zoon Richard in 1978
Familieportret
van de overgrootopa
van Richard Munten
clown’ kon spelen op momenten dat hij op de zaak
was. Ook al was er iets of had hij een baaldag.
Daar stapte hij dan overheen en kon hij de gasten
aandacht geven en zich positief en geïnteresseerd
opstellen”.
Ook dochter Kiki kwam als student deel uitmaken
van het team toen Richard en Bregje naar Den
Haag trokken voor een stageperiode. Richard liep
stage bij het Kurhaus en Bregje in de Rai. “We
wilden eigenlijk naar het buitenland vertrekken of
een zaak in de buurt over gaan nemen totdat…”
Richard valt even stil en Marie-José legt uit wat
hen overkwam. “Hans was zo druk en we hadden
al heel lang geen vakantie gehad dus dachten we
dat het daaraan lag toen hij er langs ging praten
en zijn eigen telefoonnummer niet meer wist.
Maar het werd steeds erger. Een scan volgde
en drie uur later was het duidelijk: hij had een
hersentumor. We belden de kinderen die allemaal
vrij snel in Weert waren. Enkelen gingen mee naar
het ziekenhuis waar de diagnose werd gesteld.
Hans zou nog maximaal een jaar leven…”
Ze krijgt tranen in haar ogen maar vervolgt: “Die
boodschap kregen we op vrijdag. Het weekend
was gevuld met tranen, maar op maandag zaten
we al bij de accountant en de notaris en werd alles
geregeld. Dat was Hans ten voeten uit.”
De diagnose die de artsen stelden, bleek achteraf
niet realistisch. Hans leefde – wellicht door zijn
doorzettingsvermogen en positieve houding – nog
ruim vier jaar.
Richard: “In die fase heb ik mijn vader pas goed
leren kennen. Normaal zat hij in Weert en ik in Den
Haag en waren we beiden druk bezig. Maar tijdens
zijn ziekte zagen we ook een andere man, hij werd
milder en afhankelijker en was ook dankbaar. Mijn
vader was een echte familieman, die hield van
saamhorigheid en allen samen bijeen. Dat hield
hij ook tijdens zijn ziekte.”
Ondertussen ging de zaak door, Richard was door
aandelenoverdracht eigenaar geworden van de
zaak met financiële afspraken met zijn moeder,
broer en zussen. Marie-José: “In het begin hebben
we iedereen in ons gezin de ruimte moeten
geven om het verdriet op zijn of haar manier te
verwerken. Dat is voor iedereen anders. Daar
kwam ik in de beginfase wel achter.”
Hans was in het begin redelijk veel aanwezig in
het bedrijf en probeerde waar mogelijk nog een
rol van betekenis te spelen. Maar zijn ziekte
belemmerde hem steeds meer in z’n geheugen,
praten en schrijven. Ook de chemo’s en de
medicatie hadden flinke impact. Bregje vertelt:
“Samen met Marie-José hebben Richard en ik zo
goed mogelijk getracht om de zaak te leiden,
ons personeel was enorm flexibel en bereidwillig,
maar het is knokken. Onzekere tijden en een grote
verantwoordelijkheid lagen op onze schouders.
Met mijn schoonmoeder en -vader kreeg ik een hele
hechte band. Ik ging veel met mijn schoonvader
mee naar de bestralingen in Maastricht en dan heb
je veel tijd om te praten. Hans en ik hebben zelfs
alles voor zijn uitvaart op papier gezet. Tussentijds
is dat drie keer aangepast omdat hij langer bleef
leven.” Bregje lacht erbij maar het klinkt heel
respectvol.
Richard: “We hadden frequent overleg met mijn
broer Pieter en mijn zussen Kiki en Mariebelle
over de voortgang van het bedrijf. Openheid
en transparantie. Mijn moeder - die met Bregje
de cijfers verzorgde - had daar een belangrijk
aandeel in.”
Marie-José voegt toe dat ze in die jaren langzaam
afstand wilde nemen van het beleidsmatige. “Ik
wilde hen niet voor de voeten lopen of zeggen
wat ze moesten doen. We hadden wel erg veel
overleg en Richard vroeg vaak mijn raad, maar
de bedoeling was dat ze het zelf gingen doen.
Maar het botste ook regelmatig. Wij zijn net een
‘Italiaanse familie’, heel direct en emotioneel.
Het gaat er dan soms flink op”, zegt ze terwijl ze
lachend en knipogend naar haar zoon kijkt.
De ziekte van Hans heeft de familie nog dichter
bij elkaar gebracht. “We deden zijn verzorging
volledig zelf en zorgden altijd dat er iemand
bij hem was. Dat hebben we hem ook moeten
beloven.” Na een lang ziekbed is Hans in november
2009 in het bijzijn van zijn hele gezin overleden.
Hij is begraven op het kerkhof in de stad.
Richard: ”Ik ga regelmatig bij hem op ‘bezoek’
en vraag dan om zijn hulp en zijn rust. Dat was
een eigenschap die mijn vader had: rust. Voor mij
is dat moeilijk, ik maak me meer zorgen en ben
onrustiger. Ik ben in zoverre gelovig dat ik denk dat
er meer is dan wij begrijpen. Ik voel ook vaak nog
‘de hand’ van mijn vader in moeilijke situaties.”
Het horecaleven gaat door. Vierentwintig uur per
dag, zeven dagen per week. Samen met Bregje
en zijn team van ruim 40 mensen proberen ze zo
goed mogelijk te draaien en hun gasten van dienst
te zijn. Richard: “Het is soms net een militaire
operatie. Zo hebben we bijvoorbeeld op 12 en
19 december meerdere grote partijen op één
dag. Ruim 70 mensen eten in het theater, daarna
een voorstelling, een uitzendpartij op locatie en
ons restaurant vol en het eetcafé volledig bezet.
Niemand kan vrij krijgen deze maand. Het is alle
‘hens aan dek’. Bregje maakt de planning, die
zit van minuut tot minuut volledig dicht. Als het
’s avonds dan allemaal goed verlopen is en we
terugkijken zijn we alle drie trots op ons team.
En ik voel dan dat mijn vader ook trots op ons is.”
familie
bedrijven
28
