sloten om de exploitatie maar zelf ter hand te
nemen, middels de oprichting van de ´Naamloze
Maatschappij tot uitbating van den buurtspoor-
weg Maeseyck-Weert´. En zo kon de Belgische
aannemer Emile Macq in opdracht van deze maat-
schappij dan uiteindelijk toch aan de slag. Hij be-
gon aan het traject Maaseik-Molenbeersel en stak
op 30 april 1909 de eerste spade op Nederlandse
bodem in de grond. De lijn liep van Stramproy
naar Weert, kwam daar via de Maaspoort de stad
binnen, en liep vervolgens via de huidige Emma-
singel, toen nog Hiëronymuswal geheten, naar
het eindpunt aan de Langpoort. Later is die lijn
nog doorgetrokken naar het Bassin, en is ook nog
via de Dries, de huidige Stationsstraat, een aftak-
king gemaakt naar het spoorwegemplacement.
De aannemer verrichtte zijn werk niet altijd even
onberispelijk. Zo bleek ir. Huenges van Provinci-
ale Waterstaat helemaal niet blij met hetgeen
de arbeiders van Macq hadden gewrocht op de
Maaspoort. Daar puilden de tramrails maar liefst
acht centimeter boven het wegdek uit. Dat was
niet alleen knap hinderlijk voor de paarden en
karren en een enkele auto die toen Weert onvei-
lig maakte, maar ook de afwatering van de weg
werd er compleet door verhinderd. De ontstemde
Huenges verplichtte de gemeente dan ook in een
schrijven van 16 december 1909 om dat euvel
ten spoedigste op te heffen. Hetgeen gebeurde
en op 17 januari 1910 was het dan eindelijk zo
ver. Op die dag werd de tramlijn feestelijk ge-
opend. Notabelen werden in Weert en Maaseik in
de trams gehesen voor een eerste ritje om daarna
in Weert de erewijn naar binnen te klokken tij-
dens een receptie op het stadhuis. Klapstuk van
de dag was een feestmaaltijd in het Concertge-
bouw in de Stationsstraat, waaraan 72 personen
aanzaten. Opmerkelijk is dat het feestcomité de
lijst van genodigden had onderverdeeld in twee
categorieën. Daar waren eerst de 44 eregasten,
zoals de gouverneur Ruys de Beerenbrouck en
andere wereldlijke en geestelijke hoogwaardig-
heidsbekleders. Zij hoefden uiteraard niets te
betalen voor de spijs, drank en sigaren. Maar er
waren nog andere tafelgasten, die kennelijk niet
notabel genoeg waren en tien of twintig gulden
moesten neertellen om aan het banket te mogen
aanzitten.
Vanaf die glorieuze dag tuften dagelijks enkele
tramstellen heen en weer tussen Weert en Maas-
eik. Voor enkele centen konden reizigers gebruik
maken van dit vervoer per eerste of tweede klas-
se. Reizigers die gebruik maakten van de eerste
klasse telden aanvankelijk drie cent per kilome-
ter neer, de tweede klassers twee cent. Maar erg
veel animo van de zijde van het publiek was er,
ondanks deze schappelijke prijzen, niet voor een
ritje naar Stramproy, Molenbeersel, Kinrooi of
Maaseik. De tram werd wegens de zeer matige be-
zetting in Weert dan ook al gauw ´de lieëgluiper´
genoemd. En de klad kwam er helemáál in toen
Duitsland in 1914 België binnenviel en de tram de
rijksgrens tussen Stramproy en Molenbeersel niet
meer mocht passeren. Na de beëindiging van de
oorlog in 1918 normaliseerde de toestand zich en
vanaf 19 juni 1919 reden er weer dagelijks drie
trams in beide richtingen.
Inmiddels begon echter ook het gemotoriseerde
wegverkeer snel in omvang toe te nemen. Er ver-
schenen steeds meer auto´s, vrachtwagens en
autobussen op de Nederlandse wegen en in de
regio Weert vormden die een serieuze bedreiging
voor het kwakkelende regionale tramwezen. De
doodsteek voor de tramlijn kwam in het begin
van de jaren dertig toen Weert plannen had om
de weg Weert-Stramproy te moderniseren en aan
te passen aan de eisen van het gemotoriseerde
wegverkeer. Daarbij bleek het tramspoor een le-
lijke sta-in-de-weg. Die zou dan ook beter kunnen
verdwijnen, vond het Weerter gemeentebestuur.
Bovendien bedroegen de jaarlijkse exploitatielas-
ten van de tram begin jaren dertig voor Weert
ruim 4500 gulden, terwijl de inkomsten ver be-
neden de duizend gulden bleven. Een jaarlijkse
strop derhalve voor de gemeentekas van enkele
duizenden guldens. Een reden temeer, oordeelde
de Weerter gemeenteraad, om de tramlijn maar
gauw op te heffen. Stramproy sputterde nog even
tegen, maar toen Weert beloofde zich sterk te
zullen maken voor een geregelde autobusdienst,
was de kogel door de kerk. In de zomer van 1934
werd de tramdienst gestaakt. De enige thans nog
zichtbare herinnering aan het lijntje is café De
Tramhalt op de hoek Emmasingel - Maasstraat.
achtergrond
op
de
voorgrond
In het Concertgebouw aan de Stationsstraat werd de opening van de tramlijn gevierd met een luisterrijk banket. De lijn zou veel minder profijtelijk
blijken te zijn dan de feestelingen zich hadden voorgesteld. (foto: Collectie Gemeentearchief Weert)
6
