‘ter leering ende vermaeck’

Ooit met een bot satéstokje in een tomaat geprikt? Nou dat ‘knetsch’-gevoel komt dicht in de buurt van een injectie in je oog. Na drie spuiten zonder resultaat heeft mijn oogarts nu een oplosbaar Ozurdex-staafje in mijn oog geïnjecteerd. “U heeft geluk gehad dat we er op tijd bij zijn. Nu is er nog kans op herstel”, was haar reactie toen een lekkend bloedvaatje in mijn netvlies als ‘bijvangst’ van staaronderzoek ontdekt werd. Ik barst overigens de laatste tijd van het geluk. Ik had net te horen gekregen dat mijn enkelprothese zijn scharnierfunctie verliest en mijn prostaatkanker nu toch echt aangepakt moest worden.

Ik had u de grappige kanten van mijn ervaringen in de medische wereld beloofd. Lukt niet echt. Gelukkig zijn veel lezers op zoek naar herkenning van de ergernis, verbazing of verontwaardiging die bepaalde situaties met zich meebrengen.

Welk ziekenhuis je ook belt, een wachttijd van 20 tot 30 minuten is normaal. Overal zijn alle medewerkers altijd in gesprek maar doen zij hun ‘uiterste best om u zo spoedig mogelijk te woord te staan.’ Zouden ze soms gezellig met elkaar in gesprek zijn? Muziekje voor de wachtende cliënt met tussendoor een keuzemenuutje en de opmerking ‘Wist u dat u op onze site Wij houden u nog even aan het lijntje.nl antwoorden vindt op de meest gestelde vragen?’
Het opmerkelijkste wat ik in dit verband meemaakte was een Maastrichtse telefoniste die na enkele gegevens te hebben ingetypt met die typische Maastrichtse tongval zei: ‘O meneer, oh mijn toetsenbord begint heel raar te doen meneer. Kunt u even terugbellen dan kan mijn collega het overnemen.’

Na eindeloos veel op en neer gebel, miscommunicatie, verkeerde dossiers en weigerachtige zorgverleners kon ik in Maastricht terecht voor een second opinion. Daar bleek ik een bijzonder uitdagend geval. Samen met een Mexicaanse en een Turkse collega besprak de orthopedisch chirurg de mogelijkheden. ‘Stukje prothese tijdelijk verwijderen’, ‘achillespees verlengen’, lange herstelperiode’ deden mij besluiten eerst voor de optie orthopedisch schoeisel te kiezen. Dat stelde het medisch trio zichtbaar teleur.

En dan die kankermandarijn: De vijf hoge dosis-bestralingen zijn het niet geworden. Mijn heupprothese maakte het ingewikkeld continue zicht te houden op het stralingsgebied. Maar … en daar is ie weer … ik had geluk! De hormoonkuur had mijn prostaat teruggebracht tot formaat walnoot. Omdat ik verder zo fit was -die veer in mijn kont deed mij goed- kwam ik in aanmerking voor de brachytherapie. Onder narcose worden bij mij 40 tot 80 radioactieve jodiumzaadjes ingebracht die de tumor van binnenuit te lijf gaan. Pas na een jaar is er geen straling meer meetbaar. Ik kreeg het advies de eerste maanden geen kleine kinderen of zwangere vrouwen op schoot te nemen en “mocht u in die periode komen te overlijden dan mag u niet gecremeerd worden.”
Ik heb M. nu duidelijk geïnstrueerd: mondje dicht tegen de begrafenisondernemer!
Ik hou nou eenmaal van spektakel en het lijkt mij geweldig herinnerd te worden als die man waarbij de crematoriumoven ontplofte. Schitterend toch!

Reacties?
Mail de redacteur, Ton Adriaens, mensendingenweert@gmail.com