Moeizaam optimisme

Soms valt het mee in het leven en soms zit het tegen. Van nature ben ik een opgewekt persoon die achteraf van eigen stommiteiten kan genieten. Zelfs aan de meest hopeloze  situatie zit wel een komische kant die een column kan opleuken. Maar wat me de laatste tijd op medisch gebied overkomt is met geen pen te beschrijven. Toch ga ik precies dát doen.

In mijn eerdere columns heb ik u deelgenoot gemaakt van mijn prostaatprobleem en de manier waarop bij het nemen van biopten die kankermandarijn aan gort lijkt te worden geschoten. De onderzoeksstoel van de uroloog is overigens dezelfde als die van de gynaecoloog. Heel gênant, en ja dames voor jullie is het nog veel erger maar mag ik het óók níét leuk vinden?

Ook heb ik u meegenomen in de lijdensweg van wc-bezoek in de eerste week na de plaatsing van mijn enkelprothese: Met een pijnpomp om mijn nek, het infuus in mijn been, in een looprek hinkend op één been richting toilet. En probeer dan maar eens je broek omlaag te krijgen zonder je evenwicht te verliezen of verstrikt te raken in de wirwar van slangetjes naar pomp en infuus.

Mijn enkelprothese is een van de vijf protheses in mijn lijf. Artrose ten gevolge van hemochromatose (ijzerstapeling die kraakbeen aantast) ligt hieraan ten grondslag. Hiervoor ben ik in behandeling bij de MDL-arts en krijg ik regelmatig aderlatingen. Nu blijkt net deze meest kwetsbare prothese zijn scharnierwerking te verliezen door onverwacht veel botaangroei. Jammer maar helaas, het lopen wordt steeds pijnlijker.

Een van de twee luie tumoren in mijn prostaat (ze waren traag groeiend en kwaadaardig in een lage graad) is nu toch wakker geschoten wat ingrijpen noodzakelijk maakt. Ik heb gekozen voor vijf hoge-dosis bestralingen in combinatie met zes maanden hormoonpillen slikken. Intussen krijg ik door die hormoonkuur dagelijks tientallen opvliegers waarbij het zweet parelend uit mijn poriën springt.  En ja dames in de overgang, ik weet dat jullie dat ook hebben, en véél erger natuurlijk, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet vervelend mag vinden!

Tot overmaat van ramp doet de opticien ook een duit in het zakje. Hij fronst de wenkbrauwen en schakelt een optometrist in. Conclusie: staar aan beide ogen. Niks bijzonders, routinekwestie. Ware het niet dat in het ziekenhuis een ernstige ‘bijvangst’ wordt gedaan: Veneuze occlusie in rechteroog. Een bloedvaatje in het netvlies lekt bloed en vocht wat het zicht ernstig belemmert. De eerste spuit in het oog zit er al in en dit wordt om de vier weken herhaald. Ook de staaroperatie heeft intussen plaatsgevonden.

Dit alles in een periode van drie weken waarin ik gevoelsmatig tien jaar ouder ben geworden. Mijn dagen slijt ik nu met bellen, plannen, fysiotherapie, druppelen, bloedonderzoek, huisartsbezoek, preoperatieve screening en op en neer reizen naar ziekenhuizen in Nijmegen, Geldrop en Maastricht.

In een volgende column ga ik toch proberen de ‘grappige pareltjes’ die er ongetwijfeld zijn met u te delen. Je moet er oog voor hebben en dat heb ik even niet.

Reacties?
Mail de redacteur, Ton Adriaens, mensendingenweert@gmail.com