Van KAAS naar KLAS

Als eeuwige dromer deed ze alles in haar eigen tempo en op haar eigen manier. Om haar eigen pad te volgen, wilde ze weg uit Weert.

Susan van Boxtel (40): ‘Ik groeide op op Boshoven. Heerlijk veilig en gezellig, maar ik wilde de wijde wereld in. Horeca trok me altijd. Als gezin gingen we regelmatig de stad in, vooral naar het Bruine Paard. De middelbare hotelschool in Tilburg was voor mij dé kans om mijn havo af te maken. Daarna vertrok ik naar Den Haag voor de Hogere Hotelschool. Drie jaar woonde ik op kamers, genoot van de studie en de stad.’

Wanneer ze haar huidige man Raymond ontmoet, keert Weert langzaam weer terug in beeld. ‘Ik kon aan de slag als assistent-bedrijfsleider bij de toen nog jonge Weerter Bazaar. Daarna werd ik horecamanager bij Center Parcs De Kempervennen en later bedrijfsleider bij Antje van de Stasie. Ik hield van de dynamiek, maar het was ook intensief werk.’

Twee kleine, grote gamechangers

‘Toen in 2016 onze zoon Quinten werd geboren, veranderde alles. Vooral na de komst van onze dochter Aimee in 2018 moesten we de balans opmaken. Mijn man runt twee fysiopraktijken, en het schema rondkrijgen was een enorme puzzel. We besloten dat ik een stapje terug zou doen om het thuis beter draaiende te houden. Ik wilde bovendien echt kunnen genieten van de jonge-mama-periode, niet voortdurend gehaast zijn.’

Wanneer Frank van Dooren van Kaas & Co belt met de vraag of ze daar wil werken, twijfelt ze. ‘Ik moest wennen aan het idee om geen leidinggevende functie meer te hebben. Uiteindelijk vond ik het heerlijk. De sfeer was fijn, de klanten gezellig. Een vaste klant, een onderwijzeres, zei eens tegen me: “Ik zie jou ook wel voor de klas staan.” Die woorden bleven hangen. Ik had nooit iets met kinderen gehad, behalve met de onze. Toch werd ik nieuwsgierig. Ze nodigde me uit om een dag mee te lopen in haar klas in Veldhoven.’
‘Wat daar gebeurde had ik niet verwacht. Het enthousiasme van de kinderen, de vrijheid in hoe je het onderwijs vormgeeft, het voelde als een klein bedrijfje, zo’n klas. Ik was meteen geraakt.’

Het roer om

Susan start een verkorte PABO via het ‘Versneld voor de klas’-traject op De Kempel in Helmond, waarbij ze studeren combineert met betaald lesgeven. ‘Ik liep stage op de basisschool op Graswinkel in groep 7 en 8. Dat was pittig; die leeftijd is mondig en zelfstandig. Daar leerde ik dat dingen tijd mogen kosten. Investeren in een betrouwbaar contact met leerlingen levert veel op, maar vraagt doorzettingsvermogen. Nu zit ik in mijn laatste jaar en draai ik samen met mijn duo-partner groep 5 op Molenakker. Ook een heerlijke leeftijd: enthousiast, leergierig en open. Elke dag is anders, dat maakt het zo aantrekkelijk.’

Wat ze het mooiste vindt? ‘Dat ik iets wezenlijks kan bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen. De maatschappelijke component is voor mij onmisbaar. Ik wil dat kinderen zich gezien en gehoord voelen, dat ze met plezier leren.’

Groeien als mens

‘Ik heb ook genoeg te leren. Ik ben een betrokken leerkracht en voel snel aan als een kind niet lekker in zijn vel zit. Omdat ik zelf gevoelig ben, wil ik daar dan iets aan doen. Maar ik moet leren mijn grenzen te bewaken. Ook ontdek ik hoe verschillend kinderen zijn: elk kind heeft iets anders van je nodig. Daar snel op kunnen schakelen is echt een vak op zich.’

De switch heeft haar ook thuis veranderd. ‘Vroeger was ik best een curlingmoeder: ik wilde de weg voor mijn kinderen gladstrijken. Nu weet ik dat dat niet helpend is. Ik leer ze juist hun eigen pad te vinden, fouten te maken en daarvan te groeien. Mijn man is trainer en coach bij de hockeyclub; we praten vaak over opvoeding en motivatie. Opvoedkunde is complex, maar zó interessant.’

Alles op z’n tijd

Had ze deze overstap eerder moeten maken? ‘Nee, zeker niet. Voor ik moeder werd, had ik niet de ervaring of rust die ik nu heb. Ik neem mijn kennis als moeder mee het onderwijs in, dat maakt me tot wie ik nu ben.’
Aan anderen die overwegen het onderwijs in te gaan, wil ze zeggen: ‘Neem de tijd om je te oriënteren. Loop eens een dag mee op een school, proef de sfeer. Dan weet je pas of het bij je past.’

Vooruitkijken

‘Over tien jaar wil ik die leerkracht zijn die het verschil maakt. Die ervoor zorgt dat kinderen graag naar school komen. Ik zit op mijn plek en ben gelukkig met mijn keuze. Ik heb vertrouwen in de toekomst, maar die dromer zal ik altijd blijven.’