Weertenaar leeft the American dream

Van SV Laar naar Arubaans nationaal team

Binnen de Limburgse kalklijnen

Dat hij zou gaan voetballen, stond voor de 20-jarige Justin Figaroa uit Weert al op jonge leeftijd vast. “Ik was altijd tegen een bal aan het trappen. Volgens mijn ouders was mijn eerste woordje niet “mama” of “papa”, maar “bal”, grijnst Justin. “Op mijn zesde, toen ik oud genoeg was, ben ik lid geworden van SV Laar.” Justin ontpopte zich tot een talentvolle middenvelder. Hij werd na enkele seizoenen gescout door VVV Venlo. “Daar heb ik me niet alleen op voetbalgebied, maar ook qua mentaliteit ontwikkeld. Je leert echt hoe het is om als topsporter te leven. Op mijn 11e keerde ik vanwege omstandigheden terug naar SV Laar, waar ik met vrienden op hoog niveau speelde. We presteerden goed; we behaalden een kampioenschap en wonnen zelfs de beker. Ik heb daar een paar geweldige jaren gehad. De droom om profvoetballer te worden bleef echter sluimerend aanwezig”, bekent Justin.

Brabantse jaren

Als centrale middenvelder speelde Justin zichzelf in de kijker bij de KNVB. Hij werd geselecteerd voor het regioteam van Zuid-Nederland, bestaande uit de twintig beste spelers van Zeeland, Noord-Brabant en Limburg. “We speelden tegen profclubs en toen ging het snel. Niet lang na een wedstrijd tegen F.C. Eindhoven werd ik gevraagd of ik bij hun wilde spelen.” Justin was 14 en ging naar het Bisschoppelijk College in Weert. Een overstap zou betekenen dat hij naar een andere school moest gaan, aangezien hij veel zou moeten trainen. “Samen met mijn ouders heb ik de knoop doorgehakt: ik ging ervoor!” In Eindhoven belandde hij zelfs op een andere positie: “Onze spits raakte geblesseerd en ik moest hem de wedstrijd erna vervangen. Ik scoorde vier keer en sindsdien heb ik altijd als spits gespeeld. Naast het voetbal haalde ik mijn Havo-diploma op het Sint Joris College in Eindhoven, een school voor onder andere topsporters. Daar werd rekening gehouden met mijn trainingsschema. Ik heb altijd geleerd dat het belangrijk is om een diploma te hebben. De weg naar een carrière als profvoetballer is een onzekere en het is goed om een plan B te hebben. Naast het voetbal ben ik daarom de opleiding fysiotherapie gaan volgen.”

De grote oversteek

Deze opleiding was echter op een reguliere school en de lessen waren steeds moeilijker te combineren met het voetbal. Tijdens een informatieavond bij F.C. Eindhoven leerde Justin over Slamstox, een bureau dat bemiddelt om jonge sporters aan een beurs te helpen voor een Amerikaanse school. “Voetbal combineren met een studie: dat klonk als muziek in mijn oren”, lacht Justin. “Maar het was desondanks een grote stap. Weg uit het warme nest bij pap en mam en in mijn eentje naar een ‘vreemd’ land. Toch besloot ik de sprong te wagen, want het was een prachtige kans.” Justin verbleef kort in Indianapolis en werd vervolgens ingelijfd door Grand View University, een school in Des Moines, Iowa. Daar speelt hij nu een jaar en wát voor een…

Bevlogen vertelt hij: “In Amerika begint voetbal steeds meer te leven, zeker in de aanloop naar het WK in 2026. Ik kom uit voor het schoolteam: de Grand View Vikings. Ik volg ook de opleiding “Exercise Science and Health Education” (een soort vooropleiding voor fysiotherapie). Afgelopen jaar speelden we in de competitie van de National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA), een sportbond voor universiteiten. De wedstrijden begonnen in competitievorm, de winnaar ging door naar de volgende fase. Daarin werden de wedstrijden in toernooivorm afgewerkt. In het begin ging het er vrij ontspannen aan toe. Toen we kampioen van onze regio werden, reisden we af naar Orange Beach in Alabama, waar de laatste zestien clubs om de titel gingen strijden. Daar groeide het besef dat we kans maakten om hoog te eindigen. De wedstrijden waren kort na elkaar. Iedere twee dagen speelden we, een zware opgave. Gelukkig werden we gesteund door andere leerlingen van school en familie; mijn ouders, opa’s en oma, ooms en tantes zitten altijd trouw klaar om onze wedstrijden online te volgen!

De spanning en het enthousiasme werden steeds groter en tijdens de finale volgde de climax.” Het team van Justin boog een 1-0 achterstand om in een 2-1 overwinning en na het eindsignaal volgde de ontlading en het besef: “We hebben geschiedenis geschreven voor onze school; we zijn nationaal kampioen van de NAIA competitie…van heel Amerika!”

De eerste interland

Zijn prestaties in Amerika zijn niet onopgemerkt gebleven. “Ik werd via Instagram benaderd door een scout van het Arubaanse nationale team met de vraag of ik speelgerechtigd zou zijn om mee te doen. Ik kon het bijna niet geloven. Mijn opa komt uit Aruba, we hebben daar veel familie en gaan er jaarlijks op vakantie. Ik heb onlangs mijn eerste oefeninterland gespeeld voor het nationale elftal en dat vervulde me met trots. Het zou geweldig zijn als ik in de toekomst weer opgeroepen word, maar dit debuut was voor mij absoluut de kers op de taart van een geslaagd voetbaljaar!”

Namens de redactie: Bon éksito Justin!

Wil je de carrière van Justin volgen, kijk dan op zijn instagram pagina: @j.figaroa