Veiligheid zit soms in een eenvoudig telefoontje

Begin deze maand was de “week van de veiligheid”.
In die week staat het onderwerp met verschillende activiteiten en berichtgevingen centraal. Een onderwerp dat misschien wat groot en officieel klinkt en direct doet denken aan politie en brandweer, maar in werkelijkheid heel dichtbij komt.
Dat merkte ik onlangs nog in gesprek met een inwoner op leeftijd.
De dame in kwestie is weliswaar nog goed bij de pinken, maar niet voortdurend alert op ingewikkelde digitale trucs of de nieuwste vormen van criminaliteit. Toch kan juist daar een risico in zitten. Een telefoontje van iemand die zich voordoet als bankmedewerker. Een berichtje met de vraag om ‘even’ ergens op te klikken. Of iemand die met een mooi verhaal probeert binnen te komen. Voor iemand die minder goed hoort, minder snel kan controleren of iets klopt of simpelweg vertrouwt op de ander, is het soms lastig om de alarmbellen te horen.
En daar ligt wat mij betreft een belangrijke verantwoordelijkheid voor ons allemaal.
Veiligheid gaat namelijk niet alleen over politie, camera’s en straatverlichting. Alhoewel ook belangrijk, het gaat ook over de risico’s van cybercrime, zorgfraude en de manier waarop we omgaan met kwetsbare mensen. Eenzaamheid, er alleen voor staan, speelt een belangrijke rol in iemands kwetsbaarheid. Wie weinig mensen om zich heen heeft, heeft soms ook niemand aan wie hij even kan vragen: “klopt dit eigenlijk wel?”

De dame die ik hierover sprak, heeft gelukkig mensen om zich heen die mee kunnen kijken. Maar niet iedereen heeft dat. Hoe fijn en logisch is het dan ook dat we naast een jaarlijkse week van veiligheid ook een traditie hebben gebouwd rond een week van ontmoetingen. Dé gelegenheid om anderen te leren kennen, gezamenlijke activiteiten te ondernemen en zo een breder sociaal netwerk te bouwen. Gewoon dichtbij huis met mensen in je eigen dorp. Daar begint weerbaarheid, heel simpel: door belangstelling voor elkaar te tonen. Even bellen. Een praatje maken. Vragen of de ander iets bijzonders heeft meegemaakt. En vooral: ervoor zorgen dat mensen zich niet bezwaard voelen om hulp te vragen.

Dus staan wijkagenten en leefbaarheidsregisseurs met informatie op markten en verenigingsavonden, worden in alle dorpen ontmoetingsactiviteiten georganiseerd voor iedereen die aan wil sluiten en koesteren we de dorpse manier van samenleven waarin we elkaar kennen. Want veiligheid zit niet alleen in systemen en regels. Veel vaker wordt ons veiligheidsgevoel gevoed door een vriendelijke buur die aanbelt, de dochter die even meekijkt of een telefoontje op het juiste moment.

Birgit Op de Laak
burgemeester Nederweert

Elke maand in Weert Magazine afwisselend de column
van de burgemeesters van Weert en Nederweert.