vertel `ns
Door Winnie van Oorschot
Joyce Schotanus stond tien jaar aan het roer van de organisatie van het jaarlijkse
zomerfestival: de Bantopa Party. “Ieder jaar vloeiden er op het eind wel de nodige
tranen als een ontlading van die dag. Het enthousiasme van de bezoekers, de muziek,
de marktmensen, het plezier binnen ons organisatieteam, het was altijd geweldig.”
Nu stopt ze. “Ik zal het heel erg missen. Ik hoop dan ook dat anderen het voortzetten.”
Dromen van een Bantopa Party en een
Bluesfestival in het stadspark
9
Teamleden organisatie Bantopa
“Ik kom uit een ‘rood nest’: PvdA dus. Maatschappe-
lijke betrokkenheid was binnen ons gezin altijd van-
zelfsprekend; iets doen voor een ander als vrijwilliger,”
vertelt Joyce. “Het organiseren en plannen zit ons in het
bloed. Van thuis uit heb ik dat meegekregen.
Het motto van de Bantopa Party: verschillende culturen
samenbrengen, een ontmoeting in een gezellige sfeer,
met eten, dansen en muziek eromheen, is voor mij altijd
een motivatie geweest om mij als vrijwilliger in te zetten.
Als zo’n dag weer geslaagd is, heb ik daar veel voldoe-
ning van. Privé heeft het me ook veel gebracht doordat
ik hiermee kon laten zien wat ik kan. Alles wat ik in mijn
opleiding heb gehad, kon ik kwijt binnen de organisatie
van het festival. Het smeden van samenwerkingsver-
banden bijvoorbeeld, dat heb ik heel erg leuk gevon-
den. Het geeft mij veel energie en voldoening dat ik dat
tot stand heb weten te brengen. Ook al besef ik dat ik
wel eens als een olifant in een porseleinkast bezig ben
geweest! Maar dat moet je wel als je alles moet coördi-
neren en zaken voor elkaar wilt krijgen! Dan moet je ook
weleens tegen dingen aanschoppen. Soms waardeer-
den mensen dat. Maar ook weleens niet.”
Toekomst
“Ik woon nu alweer tien jaar alleen, samen met mijn
twaalfjarige zoon Dylan. Naast de zorg voor hem wil ik
me meer gaan richten op een eigen carrière. Het liefst
zou ik aan de slag willen als communicatieadviseur bij
de overheid. Ik heb veel ervaring zowel in mijn werk als
met mijn vrijwilligerswerk. Dat betekent nu even minder
tijd voor het vrijwilligerswerk voor Bantopa. Bovendien
vind ik dat er na verloop van tijd nieuw bloed in een
bestuur moet komen dat misschien een andere kijk
op de zaken heeft. Zelf ben ik een geboren Friezin, ik
kom uit Harlingen maar mijn ouders zijn meerdere ke-
ren verhuisd. Zo ben ik twintig jaar geleden in Limburg
terecht gekomen. Eerst een aantal jaren in Swartbroek
en daarna in Weert. Ik heb in die periode een studie
communicatie aan de HEAO in Sittard gedaan.
