even bijpraten
26
schoot liggen, dat je moeiteloos in een theemuts zou
kunnen vervoeren…!) Jo vertelt verder: “In het buiten-
gebied van Rooj heb ik 20 ha natuurgebied liggen: de
Sjans. Als ik daar loop kom ik tot rust. Maar helaas: ook
mijn agrarische carrière ging in rook op. Mijn vader was
met zijn verzinkerij naar Weert verhuisd en had mij no-
dig. Ik werd op mijn zeventiende van de MULO gehaald
omdat ik een goedkope kracht was. Ik was ook ineens
‘vermogend.’ In plaats van twee kwartjes zondagsgeld
ging ik naar vijf gulden per week. Maar ik draaide zo-
veel uren dat het godsonmogelijk was om mijn guldens
op te krijgen!”
Vader op zoon
“Op mijn 23e volgde ik mijn vader op als directeur. Ik
was voor de ene ploeg meewerkend voorman, voor de
andere ploeg meewerkend werkmeester, en voor de
derde ploeg de baas. Ik werkte zestien tot achttien uur
per dag. Ik offerde zelfs vakantie op om te helpen ver-
zinken. Ook om het vak niet te verleren. Ik kreeg veel
gedaan van mijn personeel omdat ik zelf altijd aanwe-
zig was. Ik was een van hen. Ik heb dat als heel jn er-
varen. Ik was streng maar rechtvaardig. De mensen die
bij de ‘Zink’ werkten, bleven voor het leven. Blijkbaar
had ik de gewoonte om steeds te vragen: waar is Jan?
En Piet? En waar is Harrie? Dat leverde mij de bijnaam
‘de herder’ op omdat ik steeds wilde weten waar mijn
schaapjes uithingen. En ik zorgde ervoor dat mijn men-
sen regelmatig vlaai kregen (later wordt duidelijk dat
Jo zelf een onverbeterlijke vlaaiensnaaier was!). Regel-
matig liet ik ook de ijscoman komen om voor iedereen
een dikke ijs te fabriceren. Dat kreeg je van je mensen
dubbel terugbetaald aan inzet! Heel bijzonder was dat
de werknemers van de ‘Zink’ het bedrijf in Rooj zelf ge-
bouwd hebben. Toen wij van Weert naar Rooj verhuis-
den, moesten we toch mensen aannemen en hebben
we gekozen voor mensen die ook konden metselen of
timmeren.”
Het blijft in de familie
Jo en Mia Beljaars hebben vier zoons met wie ze een
heel jne relatie hebben. De oudste zoon Henk is com-
municatietrainer, de jongste zoon Tom is adviseur in
oppervlaktetechnieken. De twee middelste zonen, Wil-
lem en Norbert, geven leiding aan de huidige Weert
Groep die nog altijd 200-250 werknemers telt. Jo blijft
geïnteresseerd in het wel en wee van het bedrijf maar
hij blijft netjes op gepaste afstand.
Stramproy
“Het is heerlijk wonen in Stramproy. De kracht van dit
dorp is dat de verenigingen zo’n hechte band hebben
met de samenleving. Vooral de jeugd doet veel aan de
saamhorigheid in het dorp. Dat is me echt opgevallen.
Ik heb ook gemerkt dat de exibiliteit van de zuider-
ling groter is dan die van de westerling, hoewel men
vaak anders beweert. Om te ontspannen ben ik vaak
te vinden in ‘De Sjans.’ Je ziet er regelmatig reeën en
vooral veel gevogelte. De valk en de sperwer zitten er,
maar ook kerkuilen en zelfs een zeldzame oehoe. Ik zie
regelmatig uilenballen liggen. Helaas is mijn vriend, die
daar alles bijhield, en die mij heel veel over de natuur
geleerd heeft, onlangs overleden op 71-jarige leeftijd.
Verder houd ik me nog bezig met mijn passie bridgen
en ben ik lid van de ‘Heeren Seventien,’ een Bourgon-
disch, culinair gezelschap, dat houdt van lekker eten
en vooral humor. Met mensen als notaris Piet Veugen
in de gelederen is dat laatste verzekerd. En ik ben
een wijnhobbyist. Ik ben geen deskundige, maar weet
drommelsgoed wat lekker is.”
Hekel
“Ik kan absoluut niet tegen arrogante en hooghartige
mensen. Ik laat dat ook merken en laat ze links liggen.
Veel mensen vinden Louis van Gaal arrogant. Ik niet.
Hoewel hij soms wel bot kan zijn, als hij de ‘verkeerde
vragen’ krijgt. Aan afspraken niet nakomen en onno-
dig lang vergaderen heb ik ook een broertje dood. Er
is voor het laatste OLS in Rooj wat afvergaderd maar,
waar mogelijk, ging de rem er op! Ook nieuwe media
zijn aan mij niet besteed. Ik ga er met een boog om-
heen. Ook tijdens het OLS. Ik zei steeds: ‘Ik luister en
dat onthoud ik. Als ze tegen mij over een ‘app’ begin-
nen, begin ik over ‘vloed.’ Als ze me ergens mee op
de kast krijgen is het met te laat komen. Zeker toen
ik directeur was. Ik heb eens een werknemer gehad
die chronisch te laat kwam. Onverbeterlijk. Ook na tien
waarschuwingen. Toen zei ik tegen hem: ‘Luister, als
het weer gebeurt trek ik je een kwartier af…!’ Voordat
ik besefte wat ik gezegd had, zei die knaap al: ‘Nee,
meneer Jo, die straf is veel te zwaar..!”
Emotie
“Ik was oprecht verrast met de verkiezing ‘Weerte-
naar van het Jaar.’ Ik was daar naartoe gelokt met
het smoesje dat ze alle vrijwilligers van 2013 wilden
bedanken. Als je, samen met talloze vrijwilligers, het
OLS tot een goed einde brengt, hoor je daar ook bij.
Maar ik had nog eerder aan mijn dood gedacht dan
dat dit zou gebeuren. Ik heb wel even stevig moeten
slikken. In Rooj vonden ze het prachtig dat het uitge-
rekend een Roojenaar was die met de eer ging strij-
ken. Een vriend van me plaagt me nog steeds: ‘Hoe
kan dat nou? Bastaard! Jij bent helemaal geen Weer-
tenaar!’ Tijdens het OLS waren er ook momenten dat
ik het te kwaad kreeg. Vooral tijdens die optocht van
het Kinjer-OLS. Die beleving en die yells waren echt
aandoenlijk. Normaal heb ik dat niet zo. Eigenlijk alleen
bij live concerten van Nana Mouskouri. Dan stop ik ook
altijd een extra voorraad tissues in mijn binnenzak. Ik
heb de hele OLS-optocht naast Minister Plasterk ge-
zeten. Misschien heeft hij wel gebaald, omdat ik bij alle
passerende 160 schutterijen opstond en enthousiast
meeklapte. Toen moesten hij en zijn vrouw ook steeds
overeind komen. Maar hij was zeer geïnteresseerd.
En… hij heeft geen biertje overgeslagen. Hij had goed
geoefend in Den Haag.”
De gewetensvraag…
Beste Jo, stel we schrijven het jaar 2020… Eén van
de twee Roojer schutterijen haalt opnieuw het huza-
renstukje uit en wint ‘d’n Um.’ Het OLS komt wederom
naar Rooj. Je bent thuis en ziet het bestuur van de be-
treffende schutterij jouw huisdeur naderen, waarschijn-
lijk met de bekende vraag. Wat doe je?
Er volgt een bulderende lach, en dan ...”Dan kruip ik
zover mogelijk weg onder de bank!”
Tot slot: “Ik wil graag een bedankje richten aan Stram-
proy. Ik ben deze gemeenschap zeer dankbaar. Dank-
baar dat ik de medewerkers aan ons bedrijf heb kun-
nen binden, hoewel ze elders van alles aangeboden
kregen. In tijden van personeelsschaarste zelfs auto’s!
Maar desondanks bleven ze …!”
