Eindelijk
Anderhalf jaar lang nam deze groep vrijwilligers uit Weert de Syrische Doaa
Op 4 december vierden zij samen de 25e verjaardag van Doaa. Ieder vertelt
actueel
Fanida Kadra:
“Zaterdag, 21 mei 2016, tegen 17 u. We staan op het punt
om Doaa en de kinderen te verhuizen van de zusters naar
hun huis. Terwijl de anderen nog druk in de weer zijn om
de woning klaar te maken, ben ik samen met Mathilde op de
kamer waar ze drie weken verbleven. We maken het gezin
klaar voor vertrek. Een vertrek naar wederom een locatie
die ze niet kennen. Doaa weet niet goed wat er allemaal
gebeurt, behalve dat ze nu weggaat bij de zusters en dat er
een groep mensen is die het beste met ze voor heeft.
Laatste zaken regelen. Alle spullen ingepakt? In welke
samenstelling vertrekken we? Iedereen klaar? Zijn alle
zusters er om afscheid te nemen? Ondertussen ligt, in een
hoekje van de kamer, de 2½ - jarige Judi te slapen. In elkaar
gedoken, op zoek naar veiligheid. We gaan. Ik pak het
slapende kind op, klein, onschuldig, maar vooral hulpeloos.
Ze laat het gebeuren. Even doet ze haar oogjes open, kijkt
mij aan, voelt en weet dat het goed is. Ze slaapt rustig verder
in mijn armen...
Ik heb veel mooie, emotionele en dankbare momenten
meegemaakt in de afgelopen 1½ jaar dat ons gezin MOB (Met
Onbekende Bestemming) was. Dít moment is mij bijgebleven,
niet alleen in mijn herinneringen. Soms zelfs op momenten
dat ik mijn ogen sluit en het herbeleef. Vooral het gevoel van
toen heeft mij niet meer losgelaten. Op dat moment deed
ik heel stilletjes in mijn hart de belofte dat ik ervoor zou
zorgen dat ze veilig zouden zijn.”
Yvonne Lemmen-Lagarde:
“Het was niet gemakkelijk om een geheim anderhalf jaar lang
te bewaren. Nu mag ik een mooie herinnering delen. Een keer
bij Doaa op bezoek vertelde ik haar mijn verhaal. Hoe ik als
meisje van drie met mijn ouders en broertje vanuit voormalig
Indië in 1950 in Nederland kwam. Eerst in een pension,
daarna zes maanden in een kamp en toen naar een huis in een
klein dorp. Doaa vroeg of ik ook vluchteling was en ze deed
het geluid van een mitrailleur na. Ik vertelde dat de oorlog
in Indonesië toen al lang afgelopen was en ik me daar niets
van herinner. Maar wel dat ik voelde wat mijn ouders hadden
meegemaakt en dat ik daarom ook voel wat Doaa meemaakt.
Even was het stil, we keken elkaar aan en hebben elkaar toen
omhelsd. Het was een speciale middag.
‘When you walk through a storm, hold your head up high and
don’t be afraid of the dawn. At the end of the storm there’s an
golden sky and the sweet silver song of a lark’… Voor Doaa en
Mohammed en de kinderen gaat de storm langzaam liggen, ze
kunnen met opgeheven hoofd een nieuwe toekomst tegemoet
gaan.”
Patricia Biessen:
“De dag dat ik Meis voor het eerst in m’n armen hield, zal ik
niet licht vergeten. Dat was in de WelkomWinkel van het Rode
Kruis bij het AZC. En als ik aan de app denk die Mohammed in
paniek stuurde toen Doaa bericht had gehad dat ze uitgezet
zou worden naar Duitsland … rillingen over mijn lijf!
Ik bewonder Mo die, hoe jong ook, zich als een vader ontfermt
over de kinderen van zijn zus. Hij brengt en haalt ze van
school en doet de boodschappen. Zelf werkt hij in ploegen en
gaat ook naar school.
In de afgelopen tijd hebben we hele mooie, maar soms ook
angstige momenten met elkaar meegemaakt. We waren samen
sterk. Ik vond het fijn om erbij te zijn en ik ben ook heel blij
met onze burgemeester die zijn hart heeft laten spreken en
die ons op de achtergrond steeds heeft gesteund.”
Mia Robben-Lemmens:
“Een hele jonge moeder met vier kleine kindjes en haar broer van nog geen achttien
waren samen op de vlucht. Ze hadden alleen elkaar en nu zouden ze van elkaar
gescheiden worden? Dat mocht niet gebeuren! We hebben ze in mei 2016 in onze
armen gesloten: Mohammed en Doaa en Hassan (6), Remas (5), Judi (3) en Meis (10
maanden). We hebben ervoor gezorgd dat ze bij elkaar konden blijven. We hebben
ze opgevangen. Eerst samen met de zusters Birgittinessen, later met de Hillbillies
(ook die er nu niet meer bij zijn) en tenslotte nog weer een keer in de veilige haven
bij de zusters. Het was niet altijd even gemakkelijk. Er waren genoeg beren op de
weg. Maar we hebben het allemaal met veel liefde en plezier gedaan. Ik weet zeker
dat het ook voor de anderen zo is, maar ik heb in ieder geval nooit een moment
getwijfeld. Ik heb mijn hart gevolgd. En ik zou het zo weer doen. En … we hebben
het gered. Ik ben iedereen, die op welke manier dan ook, heeft bijgedragen heel erg
dankbaar. Niet in de laatste plaats mijn Frans!”
Frans Robben:
“Door mijn vrouw Mia leerde ik ‘ons gezin’ kennen. Door de noodgedwongen verhuizing naar de
zusters in augustus, ontstond een nieuwe situatie die om veel voorzichtigheid vroeg. Ik haalde
en/of bracht de kinderen van en naar school. Altijd dikke pret: kibbelen om aan het raam te gaan
zitten, wie mocht nu weer het parkeerkaartje kopen, wie mocht bij de zusters aanbellen? Aan de
poort van het klooster meldde ik mij met een codewoord. Na verloop van tijd antwoordde een
zuster een keer: ‘niemand thuis’. We hebben er hard om gelachen samen. Heel mooi. Iedereen
deed zijn best om alles zo ‘normaal’ mogelijk te laten zijn, zeker voor de kinderen. Zo vierden we
ook Hassans verjaardag, met toeters en bellen en cadeautjes. Het was echt feest maar mijn hart
brak toen Hassan gevraagd werd wat zijn mooiste cadeau / wens zou zijn en hij antwoordde: ‘als
papa komt’. Ik ben blij dat ik mijn steentje heb mogen bijdragen. Als ik ook maar iets kan bijdragen
aan het verwezenlijken van de wens van Hassan sta ik klaar!”
24
