Vester Bergmans,
lichtend voorbeeld of
onbegrepen
boodschapper?
Door Ton Adriaens
Vester Bergmans (Roermond, 1985) studeerde algemene sociale wetenschappen aan
de Universiteit Utrecht en studeerde in juli 2015 magna cum laude (gemiddeld een 8,5
of hoger) af in de wijsbegeerte aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij werkte als
vrijwilliger in Sri Lanka en woonde en werkte in Burkina Faso en Ghana. In 2009 werd
hij jongerenwerker bij Punt Welzijn. Zijn enthousiasme en vakkundigheid maakten
indruk. Later werd hij coördinator en beeldbepalend gezicht van Vluchtelingenwerk
Weert. In maart 2017 nam hij plotseling ontslag. Waarom? Wat heeft het levensverhaal
van Vester Bergmans ons te bieden?
Je werkte als vrijwilliger in Sri Lanka en
woonde en werkte in Burkina Faso en Gha-
na. Leg eens uit?
Toen ik een jaar of twintig was haalde mijn
zusje mij over om met haar naar Sri Lanka
te gaan om daar in een gastgezin te ver-
blijven en vrijwilligerswerk te doen. Niet
dat ik ‘ontwikkelingswerk’ wilde doen. Te
denken dat jij iets hebt wat een ander niet
heeft, dat jij een ander kunt ‘ontwikke-
len’, dat is arrogant. Ik wilde gewoon de
ontmoeting aangaan, kennismaken met
een andere cultuur. Het was geweldig om
te zien dat verschillen tussen mensen to-
taal geen belemmering hoeven te vormen
om met elkaar samen te leven en diversi-
teit zelfs gevierd kan worden. Ik leerde dat
er niet zoiets bestaat als ‘de’ waarheid.
Maar als er geen eenduidige waarheid be-
staat, waar moeten we dan onze normen
op baseren? Hoe kunnen we zin geven aan
het leven? Dat soort vragen hielden mij
voortdurend bezig, waar ik ook kwam. Ook
toen ik enkele jaren later in Burkina Faso
de Congolees Nico Kasongo ontmoette, die
een zielsverwant van mij bleek te zijn,
hielden ons de levensvragen bezig. Wij
balanceerden voortdurend tussen groot-
heidswaan en zelfverachting. Het ene mo-
ment keken we neer op mensen die niet
zoekende waren om vervolgens te walgen
van diezelfde arrogantie en ons af te vra-
gen waarom wij niet die eenvoudige, on-
gecompliceerde manier van leven beheers-
ten. Wisten wij iets dat zij niet wisten of
was het juist andersom? Niet dat ik nu ant-
woorden heb gevonden maar het zoeken
is voorbij. Van kinds af aan heb ik gezocht
naar iets wat mij compleet zou maken. Ik
voelde dat er iets niet klopte, er ontbrak
iets. Nu is de afhankelijkheid van het krij-
gen van antwoorden voor mij opgehouden.
Ik heb rust gevonden in het feit dat ik niets
weet. Nu klopt het wel.
Laten we dan even terugkeren naar je
jeugd. Je bent geboren en opgegroeid in
Roermond. Wat was je voor een kind? Zat
dat filosofische er al vroeg in?
Ik was altijd al zoekende, al was dat niet
aan me te zien. Ik was een moeilijk kind,
verwend, alles moest gaan zoals ik het wil-
de. Ik tiranniseerde en manipuleerde mijn
familieleden waarvoor ik mijzelf achteraf
strafte. Als ik mijn broertje had gepest,
sloeg ik mezelf daarna met een riem. Aan
de andere kant kon ik goed leren, had veel
vrienden, kon een aardig potje voetballen,
werd zelfs gescout door Fortuna Sittard.
Toch overheerste bij mij het gevoel dat er
iets niet klopte. De enige waarmee ik daar-
over kon praten was mijn vader, die ik als
een wijs man beschouwde. Ik had al heel
jong gesprekken met hem over bewustzijn
en de zin van het leven.
Toen ik zeventien was, overleed mijn va-
der en dat was voor mij een absoluut hoog-
tepunt in mijn leven. Ik liep weg bij zijn
sterfbed en kreeg een enorme opwelling
van vreugde. Ik huilde en lachte tegelijk,
het ging zelfs de grens van euforie voor-
bij. Het was een moment van verlichting.
Ik kon het echter niet plaatsen, vond het
ongepast. Later raakte ik ervan overtuigd
dat de dood het meest geweldige van het
leven is. Het is evenzeer een moment van
creatie als van vernietiging.
Carrière
In 2009 kwam je bij Punt Welzijn terecht
en maakte daar carrière als jongerenwer-
ker en als coördinator vluchtelingenwerk.
Een filosoof als jongerenwerker, vanwaar
die keuze?
Ik wilde heel praktisch bezig zijn. Paul
Horsmans, destijds directeur, heeft mij
toen aangenomen. Hij twijfelde aanvanke-
lijk omdat hij dacht dat ik vanuit mijn uni-
versitaire achtergrond misschien te theo-
retisch was en het informele contact met
jongeren niet zou kunnen leggen. Het ging
mij echter heel goed af en na een half jaar
kreeg ik al een vast contract. Ik heb veel
aan Paul te danken en ook aan al mijn an-
dere leidinggevenden en collega’s. Ze lie-
ten mij over het algemeen mijn gang gaan,
hadden vertrouwen in mij ondanks mijn
eigenzinnigheid. Het was een drukke tijd
want naast mijn baan studeerde ik in deel-
22
mooi
mens
