mooi
mens
mij aan bij de stichting Nederlandse Vrijwilligers.
Ik was destijds gezinsverzorgster en had ook toen
al een brede maatschappelijke belangstelling. Ik
was betrokken bij de scouting op Boshoven en
zat in de parochieraad. Ik voelde me al jong ver-
antwoordelijk voor dat soort dingen. Kort nadat
ik de beslissing had genomen om in het buiten-
land ontwikkelingswerk te gaan doen werd mijn
zusje ernstig ziek en kwam te overlijden. Niet lang
daarna werd ook mijn vader ziek en tijdelijk hulp-
behoevend. Het kwam er toen niet meer van om
naar het buitenland te vertrekken. Mijn hulp in de
eigen familie kreeg natuurlijk voorrang.
Toen ik later mijn man leerde kennen, kwam
het er aanvankelijk ook niet van. Het is allemaal
niet zo vanzelfsprekend dat je in een boerenbe-
drijf al die dingen kunt doen waar ik de moge-
lijkheid toe heb gekregen. Ik ben mijn man daar
altijd ontzettend dankbaar voor geweest. Hij
begreep mij en liet mij daar vrij in. Mijn eerste
reis naar Venezuela in 1993, was best wel span-
nend. Ik zorgde vooraf dat al het huishoudelijke
werk goed geregeld was, de voorraden eten en
drinken aangevuld waren en een van mijn zussen
of schoonzussen hier elke dag even langs kwam.
Wat heeft het jou opgeleverd?
Door mijn bezoeken aan andere culturen heb ik
zóveel geleerd. Het warme sociale vangnet en de
zorg voor elkaar, de opvang in de eigen familie.
Daar kunnen wij in onze westerse samenleving nog
veel van leren. Vereenzaming van ouderen is daar
totaal niet aan de orde. Ik heb ook geleerd te rela-
tiveren. Als je kunt accepteren wat je overkomt,
helpt je dat omeenmoeilijke periode te doorstaan.
Dit werk levert tevredenheid op met wat je
hebt maar ook voldoening over de resulta-
ten die je bereikt. Het heeft me bovendien
vriendschappen voor het leven opgebracht. Ik
krijg nu nog regelmatig telefoontjes uit Bur-
kina Faso of Senegal van vrouwen waarmee ik
een warme vriendschapsband heb opgebouwd.
Hoe sta je tegenover de grote landelijke
hulporganisaties?
Daar ben ik heel stellig in: Ik zal er nooit iets
aan geven! Ik begrijp dat er ook grootschalige
infrastructurele projecten nodig zijn maar ik
heb totaal geen begrip voor de gigantische over-
headkosten van deze organisaties met directeu-
ren die salarissen ontvangen die dat van onze
minister-president vele malen overstijgen. Dat
stuit mij echt tegen de borst. Iedereen die zijn
kwaliteiten optimaal inzet heeft recht op een
goed salaris. Maar dat geldt dus in dezelfde mate
voor de loodgieter die zijn vak goed verstaat!
Wij werken in kleinschalige projecten, van mens
tot mens. En dat heeft resultaat! Wij werken
als vrijwilligers. De reizen vanuit Agriterra wer-
den destijds door deze stichting betaald maar
wij opereren als stichting Adadyia nu zelfstandig
en betalen zélf de reiskosten van onze missies.
Heb je naast de activiteiten voor de stich-
ting nog tijd voor hobby’s en vrijetijdbe-
steding?
Ik lees graag en luister graag klassieke mu-
ziek. Ben ook lid van het amateur kamerkoor
Cappella St. Teunis waarmee we regelmatig con-
certen geven in de St. Teuniskapel in Weert. Ook
hier in Eind ben ik dertig jaar lid geweest van
een zangkoor. Mijn favoriete schrijfster is Hella
Haasse en daar heb ik nog een leuke anekdo-
te over. Als je eenmaal in het wereldje van het
ontwikkelingswerk zit, weten ze je te vinden.
Zo werd ik vanuit de LLTB (Limburgse Land- en
Tuinbouwbond) gevraagd deel te nemen aan een
werkgroep landbouw- en ontwikkelingssamenwer-
king met Senegal. Vanuit het Tropeninstituut zat
er een ontwikkelingswerker in die groep waarmee
ik in de loop der jaren een bijzondere vriendschap
opbouwde. Deze man, Ton de Wit, heeft een boek
geschreven over zijn en onze activiteiten in Sene-
gal en het was aan mij de eer om in het Tropen-
instituut in Amsterdam het eerste exemplaar in
ontvangst te mogen nemen. En door wie werd het
uitgereikt? Door Hella Haasse! Dat was voor mij na-
tuurlijk een bijzondere ervaring en een grote eer.
Hebben we al je vrijwilligerswerk de re-
vue laten passeren of is er nog meer?
Och, ik hou van zaken aanpakken, organiseren. Zo
was ik betrokken bij de oprichting van de ouder-
vereniging van de school hier in Eind, organiseerde
ik sinterklaas- en carnavalsactiviteiten en was ik
vijftien jaar voorzitter van de werkgroep Politieke
Scholing voor Vrouwen in Nederweert. We heb-
ben hier op de boerderij ook jarenlang tijdens
schoolvakanties kinderen uit tehuizen opgevan-
gen. Heel dankbaar werk. Ook organiseer ik nog
steeds avondwake- en gebedsdiensten en ben ik
actief bij het maatjesproject van het Rode Kruis.
Welke adviezen heb jij voor de volgende
generatie?
Blijf positief, optimistisch en flexibel. Er kan je
van alles in het leven overkomen maar er is altijd
een weg waarop je verder kunt. Het is niet eerlijk
verdeeld in de wereld en wat op je weg komt om
daaraan te doen, dat mag je niet nalaten. Dat ik
een man had die me daarin steunde en me volle-
dig begreep, heeft mij daarbij geholpen. Maar ook
het feit dat ik in mijn persoonlijke leven veel heb
meegemaakt heeft mij daarvoor kracht gegeven.
Onze oudste zoon Geert, voorbestemd om de
technische werkplaats over te nemen, kreeg een
ernstig ongeval, lag weken op de intensive care
en heeft daar blijvend hersenletsel aan overge-
houden. Onze boerderij is een keer door brand
grotendeels verwoest. Zelf ben ik vier keer ern-
stig ziek geweest, heb vier keer kanker over-
wonnen. Twee jaar geleden is mijn man Bèr
overleden, de man waaraan ik zo ontzettend
veel te danken heb. Nu werk ik overdag mee
op de boerderij van mijn zoon Maarten en slaap
’s nachts in mijn huis in Nederweert-Eind waar ik
met Bèr mijn oude dag dacht door te brengen.
Mijn lijfspreuk heb ik overgenomen van John
Lennon: “Het leven is wat je overkomt terwijl
je andere plannen maakt.” Dat heeft me door
veel moeilijke tijden in mijn leven geholpen.
Als één wens van jou in vervulling zou
mogen gaan, welke zou dat dan zijn?
Een betere verdeling van de beschikbare middelen
in de wereld! De kloof tussen arm en rijk is wel erg
groot. Door mijn ervaringen in het ontwikkelings-
werk ben ik me er echter ook zeer van bewust dat
wij hier in overvloed leven terwijl veel materiële
zaken niet nodig zijn om gelukkig te zijn. Luxe ar-
tikelen, verre vakantiereizen, het moet hier alle-
maal kunnen. Maar bij de stressende tweeverdie-
ners gaat het vaak toch ten koste van het welzijn.
20
SENIOREN
SPECIAL
