weg
van
hier
erop
Down Under
Omsingeld door haaien
Het werk op de vissersboot zal Rob niet gauw ver-
geten. Ze vissen met netten over de zeebodem en
vangen op die manier alles, zoals haaien, roggen,
zeeslangen en schildpadden. Rob: “We wilden al-
leen de garnalen dus al het andere ging direct le-
vend terug de zee in, op de goed eetbare vis na.
Die werd direct bereid en zelf opgegeten. Op een
nacht viel de boot uit. De kapitein was vergeten
te wisselen van dieseltanks. Er was geen stroom
meer of niks. De netten zijn in de schoepen te-
recht gekomen en al gauw waren we omsingeld
door haaien. Toen de zon opkwam zagen we pas
hoe slecht het er voor ons uitzag. Omdat we be-
taald kregen op de vangst, was ik wel bereid om de
netten los te snijden. De kapitein vond dat, op zijn
zachtst gezegd, een slecht idee. Maar na twee da-
gen ronddobberen in de Kimberly’s, zonder land of
een andere boot gezien te hebben, liet hij het me
toch doen. We hebben de grootste keukenmessen
scherp geslepen en daar ging ik. Omdat de twee
netten vol zaten met elk twee ton vis was dat geen
gemakkelijke klus zonder duiktanks. Dit duurde
twee dagen tot we in de verte wel een boot zagen
die ons kon voorzien van zuurstoftanks. Na twee
uur waren de netten los en konden we verder.”
Werken voor je visum
Om een tweede jaar in Australië te mogen blijven
moet je ‘farmwork’ doen. In veel gebieden heb-
ben ze namelijk niet genoeg mensen om het werk
te doen. Als je jezelf beschikbaar stelt om ergens
drie maanden in een buitengebied te werken dan
kan je daar je tweejaars visum mee verdienen.
Ook Rob deed dat: “Ik zat toen bij een boer en dat
was tweeëneenhalf uur rijden naar de dichtstbij-
zijnde kroeg. De boer had een klein zelfgebouwd
hutje zonder telefoon en zonder internet. Zijn
land was enorm groot, hij had zijn eigen vlieg-
tuigje om op en neer te vliegen naar de boerderij.
Toen we klaar waren met de harvest hebben we
een schuur voor zijn vliegtuig gebouwd. Na het
werk gingen we veel jagen op wilde zwijnen en op
kangoeroes want die zijn een plaag voor de land-
bouwgebieden”, vertelt Rob.
“We zijn nu drie jaar verder, vanaf dat ik hier eer-
ste voet aan land zette”, gaat Rob verder. “Na al
de nodige emigratie-rompslomp ben ik in Perth ge-
strand. Ik werk nu voor een bedrijf dat zendmas-
ten bouwt en onderhoudt. Ze helpen me met mijn
verblijfsvergunning. De masten variëren in hoog-
tes van 30 meter in de stad voor 3/4G telefoon-
netwerken tot 100+ meter in de buitengebieden
voor de radio- en tv-torens. Ik maak dagen van 12
uur en soms wel langer, van het eerste licht tot en
met de zonsondergang. Omdat we veel in de bui-
tengebieden werken, rijden we ook wel de nodige
kilometers.” Om aan te geven hoe groot het land
is: van Noord naar Zuid is het hemelsbreed 4.000
km en van Oost naar West ook nog eens 4.000 km.
Gemis van frikandellen en familie
“Het leven hier is anders dan in Nederweert”, legt
Rob uit. “Het enige wat ik echt wel mis van thuis
zijn frikandellen en mijn vrienden en familie. Mijn
zus heeft inmiddels al drie kinderen die ik jammer
genoeg moet zien opgroeien via Skype. Ik woon
tegen het strand aan, samen met nog twee Aus-
traliërs en een Nieuw-Zeelander. We werken alle-
maal en delen het huis en de kosten. Mijn vrije tijd
breng ik door in de oceaan met surfen, speervissen
en duiken. Vlakbij is een gebied waar het legaal is
om te speervissen (met harpoen). Zodra je hier in
het water springt is het een groot aquarium en ja,
hier zitten ook haaien. En ja die zijn gevaarlijk.
Vorige winter (mei-augustus) zijn er drie mensen
overleden door haai-aanvallen. Maar deze kans
is zo minimaal dat het ons niet afschrikt. We zijn
meestal met meer dan twee man, dus dan is het
50/50!”, zegt Rob nuchter.
The sky is the limit
Op mijn vraag of Rob nog dromen heeft voor de
toekomst antwoordt hij: “Mijn dromen zijn onein-
dig, maar het liefst zou ik graag terug in de wind-
molens willen werken. Omdat (West) Australië
nogal ver achter ligt met alternatieve energie zijn
er nog gebieden die afhankelijk zijn van diesel-ge-
neratoren, wat mij erg aan het denken zet… Maar
eerst nog even werken voor mijn verblijfsvergun-
ning (wat nog zo’n twee jaar kan duren) en dan
ben ik weer een vrij man om mijn eigen dromen
waar te maken!”
Lange dagen, hoge klussen,
verre reizen
9
