weg
van
hier
Piloot, brandweerman of politieagent. Vraag een jongetje op de lagere school wat hij later wil worden en
je hebt grote kans dat hij één van deze drie beroepen noemt. Kleine kans dat je hoort: ‘Ik word later rope
access technician’. Toch is dat precies wat Rob Smolenaers (29) uit Nederweert is geworden. Hij werkt over
de hele wereld op hoogtes tussen de 30 en 100 meter (hij is net terug van een vijfweekse klus uit Nigeria),
in zijn vrije tijd zwemt hij tussen de haaien en toert hij door de wildernis van Australië. Hoe komt ‘unne
gewoeëne jong oet Ni-jwieërt’ hier terecht?
Rob Smolenaers zoekt het
ho
Door Monique van den Brandt
Van Nederweert naar Perth
Rob maakt tijd om onze vragen te beantwoorden
en komt -met het zeezout nog op zijn lijf- uit het
water. Dagelijks is hij, als zijn werk het toelaat, in
de zee te vinden om te zwemmen en te surfen. Hij
woont in Perth en vanuit zijn voortuin kijkt hij zo
uit op de Indische Oceaan. Perth is de hoofdstad
van Australië en telt 1,8 miljoen inwoners. Het
tijdsverschil met Nederland is 6 uur (later). Rob is
van beroep rope access technician en hij legt uit
wat dat is: “Rope access betekent ‘touw toegang’,
dat wil zeggen dat we door middel van touw- en
positioneringstechnieken plekken bereiken die
met reguliere middelen niet of zeer moeilijk te
bereiken zijn. Zo werken we aan windmolens,
olieplatforms, gebouwen en attractieparken. Om
het dichter bij huis te houden; voor het onderhoud
van de kerk van Nederweert kan men een steiger
bouwen of een kraan met manbakje huren óf wij
komen. Wij zijn niet afhankelijk van een kraan die
overlast veroorzaakt of van een dure steiger. Daar-
om is onze manier van werken op veel plaatsen de
meest veilige, efficiënte en goedkoopste manier
van werken.”
Mooie herinneringen aan thuis
Rob groeide op in Nederweert, samen met een
zus en twee broers. Als kinderen van een onder-
nemersgezin waren ze vaak te vinden bij het be-
drijf van hun ouders (Smolenaers Constructie &
Plaatwerk-red.). Rob denkt daar met plezier aan
terug: “Samen hielpen we pap en mam elke za-
terdag, woensdagmiddag en in de vakanties in de
fabriek, waar we lekker vies konden worden en
waar we het vak leerden (lassen/zetten/ponsen/
knippen en walsen). Omdat dit ook onze ‘speel-
grond’ (hoezo verengelst? - red.) was, kunnen we
absoluut niet klagen over onze jeugd; het was een
groot open huis waar de deur altijd open stond en
waar we altijd wel iets aan het ‘pongelen’ waren
met vrienden.”
Werken op hoog niveau
Na een 7-jarige opleiding als constructiebankwer-
ker in Maaseik en Bree had Rob de keuze om in het
familiebedrijf te starten of om zijn eigen weg te
vinden in de grote wijde wereld. “Voor mij werd
dit het laatste”, zegt Rob, “ik wilde weleens zien
hoe andere bedrijven werkten en zag mezelf niet
elke dag tussen vier dezelfde muren staan.” Hij
begon als internationaal bouwplaats-lasser voor
een Belgisch bedrijf (Ellimetal). Rob: “Dit bedrijf
maakte grote opslagtanks, schoorstenen en reac-
tors voor grote raffinaderijen. Dit waren giganti-
sche producten tot 260 ton (260.000 kilogram), die
meestal in delen per boot werden getransporteerd
of via uitzonderlijk transport vanuit Genk naar
locaties over de hele wereld gingen, van Mexico
tot Rusland en van Afrika tot China.” Bij een klus
van het monteren van zo’n giga schoorsteen zag
Rob voor het eerst mannen die gebruik maakten
van ‘rope access’ en vanaf dat moment was hij
meteen verkocht. “Dát wilde ik ook. Ik kwam uit
bij een bedrijf in Eindhoven dat gespecialiseerde
klussen deed op booreilanden waar geen toegang
was voor kranen. Maar ook op hoge gebouwen en
windmolens.
Zo hebben we op de top van de Euromast in Rot-
terdam de reclameborden van ABN Amro vervan-
gen door Rabobank-borden, door middel van lie-
ren en dikke stalen geleidingskabels. Een project
op een hoogte van 185 meter, in hartje Rotterdam
en midden in de winter. Warm was anders”, herin-
nert Rob zich. Warm was het wél tijdens een klus
in Koeweit. “Hier moesten we een 90 meter hoge
geïsoleerde reactor in kaart brengen door middel
van een hittecamera. Overdag liepen de tempera-
turen op tot boven de 50 graden! Na overleg met
de klant mochten we het werk in de nacht uitvoe-
ren. Nog steeds warm maar wel uit de brandende
zon!”, verzucht Rob.
Op ontdekkingsreis door Australië
Als rope access technician werkte hij in bijna
alle werelddelen en de meeste oceanen. Behalve
Antarctica en Australië. Op aanraden van interna-
tionale collega’s ging hij één jaar backpacken in
Australië. Rob vertelt: “Vanaf 1 maart 2014 zou ik
een jaartje gaan reizen, nou dat is me goed beval-
len. Toen ik aankwam in Sydney heb ik eerst een
stuk rondgetrokken aan de oostkust, onderweg
heb ik allerlei soorten werk aangepakt. Ik had me
ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en kon
alles doen wat ik wilde doen. Zo heb ik een tijd
op een ‘koeien-station’ (wat is het Nederlandse
woord Rob? -red.) gewerkt waar we met paarden,
quad-bikes en een helikopter alle koeien moesten
verzamelen op een enorm stuk land.
Ook heb ik gewerkt op een vissersboot en met
rope access ramen gewassen en geschilderd aan
hoge gebouwen.”
8
