mooi
mens
mensen verbinden dat is mijn ding, daar wil ik
méér van mijn energie in kwijt.
Maar dan ben je nog steeds honderd
procent in actie. Waar zit het moment dat
je bijvoorbeeld met een glas wijn en een
boek wegzakt op de bank en je helemaal
verliest in een roman?
Dat moment is er ook, maar daar heb ik nu min-
der behoefte aan, minder ruimte voor. Als ik zelf
een training volg op mijn vakgebied of een work-
shop in het kader van mijn persoonlijke professi-
onele ontwikkeling geniet ik daarvan. Natuurlijk
ga ik ook weleens met John of met vriendinnen
naar de sauna of gezellig shoppen met mijn zus,
maar dat gebeurt niet veel. Mijn zus grapt weleens
“Anne, als ik jou wil zien moet ik komen werken.”
Ik probeer nu geleidelijk de ruimte te maken
om dingen te organiseren waar ik blij van word.
Ik geniet van brainstormen, creëren, concepten
bedenken en van het realiseren. En dat kan ook
in de SooS, dat is onderdeel van de gezamen-
lijke ambitie van John en mij, maar eerst moet
de horecabasis goed staan. We zijn nu ruim een
jaar bezig en best goed op weg, we koesteren
onze medewerkers en onze gasten, maar horeca
blijft hard werken. Nu onderzoek ik de mogelijk-
heden om zelf evenementen of trainingen te or-
ganiseren op het gebied van persoonlijke groei.
Dat betekent wel dat ik bijvoorbeeld mijn activi-
teiten als bestuurslid van de Stichting Gaanvoor-
Goud zal moeten herzien. Ik moet keuzes maken.
De volgende uitdaging staat dus al
op je lijstje?
Ja, en ik krijg nogal eens de opmerking ‘Anne,
wil je niet te veel?’ En soms denk ik dat zelf ook.
Jonas vroeg laatst waarom ik alweer moest wer-
ken. En op de momenten dat mijn lijf op allerlei
manieren me vertelt dat ik rust nodig heb, mijn
huis is ‚ontploft’ en ik het gevoel krijg ‘ik loop
over’ dan schiet het even door je hoofd om al-
les stop te zetten. Maar … het zal in de aard van
het beestje zitten, ik ga toch door. En het levert
zoveel moois op! Dat is ook wat ik mijn kinderen
dan vertel, ik vind het heerlijk om te werken.
Wat vind je moeilijker, kinderen opvoeden
of een eigen zaak runnen?
Kinderen opvoeden! Dat is in mijn ogen de
moeilijkste job ter wereld, tropenjaren! Je
wilt het heel goed doen als moeder maar bij al-
les wat er met die kinderen gebeurt, kun je
naar jezelf kijken, word je met jezelf gecon-
fronteerd. Je zit er met al je emoties en voor-
oordelen in. En ook op je meest kwetsbare mo-
menten ben je nog steeds opvoeder. Het gaat
gewoon door, je kunt niet even verlof opnemen.
Ik heb jongens-jongens die aan mama hangen en
dan alle aandacht opeisen. Maar van de andere kant
is dat ook weer heerlijk. Laatst waren er twee in
een moddersloot ‘gevallen’ en dan moet je eigen-
lijk boos zijn maar die grote verontschuldigende
ogen die laten je hart dan weer helemaal smelten.
Kinderen zijn lief en aardig en je krijgt
er zoveel van terug. Maar soms wil je ze
toch achter het behang plakken?
Natuurlijk, dat heeft toch iedere opvoeder? Ik
weet dat ik dan niet uit mijn slof moet schieten
en toch gebeurt het. Bijvoorbeeld als ik moe ben
en op maandagochtend Morris zijn boterham in
muizenhapjes op eet, Jonas zijn karnemelk weer
omstoot en Viggo niet op zijn plek blijft zitten.
Dan ben ik er helemaal klaar mee. Of als ze el-
kaar met opzet pijn doen, daar kan ik níet tegen.
Het zijn jongens en ze meppen er af en toe echt
op. Ik ben degene die het meest corrigeert, het
meest consequent is, John is zeer betrokken,
maar relaxter, hij vindt het eerder goed. En na-
tuurlijk komt het ook voor dat ik heel boos ben
geweest, en daar achteraf verdrietig over ben,
van ‘goh ik ben dan helemaal geen leuk mens, had
ik het maar anders gedaan’. Kinderen opvoeden
vind ik af en toe echt mega zwaar. Als we drukke
weken hebben, ik de kinderen of John te weinig
heb gezien, en we dan doodmoe samen op de
bank zitten dan vraag ik me weleens af ‘Waarom
doen we dit op deze manier?’ En dan zoeken we
samen naar oplossingen in de vorm van afspraken
verplaatsen, samen weg, personeel anders inplan-
nen. Kijk, John heeft fysiek best een heftige peri-
ode gehad. Nadat we in 2016 in maart echt open
gingen werd duidelijk dat bij John de pijn niet
meer houdbaar was en kreeg hij in oktober een
nieuwe heup. Hierdoor viel het hele idee dat hij
vooral op de werkvloer zou staan in duigen. Maar
nu hij steeds fitter is en ‘het stof is neergedaald’,
ontstaat ruimte en inzicht voor andere ambities.
Als jij vanuit jouw rol als coach jezelf een
advies zou moeten geven, hoe zag
dat er dan uit?
Een goede vraag die ik vaker heb gekregen. Weet
je, uiteindelijk moet ik het zelf doen. Wil ik het
anders hebben dan moet ík andere keuzes maken.
Ik kies er nu nog bewust voor om dingen in stand te
houden zoals ze zijn, om de zaken buiten mijzelf
voorrang te geven. Daarmee maak ik het mezelf
af en toe moeilijk, maar het levert ook iets op.
Het is natuurlijk wel allemaal heel relatief, ik heb
drie gezonde prachtige kinderen, John en ik zijn
gezond en verliefd, we hebben een fantastisch
bedrijf, een hartstikke mooi huis, we kunnen op
vakantie, we hebben het echt héél goed. John en
ik vormen een topteam om dit allemaal mogelijk
te maken, wij zitten meestal op één lijn en vullen
elkaar goed aan zowel thuis als hier op de zaak.
Welke eigenschappen heb jij van huis uit
meegekregen?
Mijn vader is osteopaat en fysiotherapeut met een
werkwijze gevoed door NLP en is daarnaast net zo’n
bezige bij als ik. Hij heeft ook die organisatiedrive.
De ene keer schrijft hij een spreukenboek en dan
organiseert hij in Geldrop een literaire wandeling.
Vanuit zijn professie heb ik van hem meegekregen
dat je altijd je levensstijl meeneemt in je lijf. Bij-
voorbeeld, als je fysiek last van je nek hebt, wel-
ke figuurlijke last draag je dan op je schouders?
Dat analyseren en organiseren heb ik van hem.
Mijn moeder was yogadocent en Gestaltthera-
peute. Zij is helaas al vrij jong overleden aan
een agressieve vorm van kanker. Zij geloofde er
heel erg in dat als je geen contact meer kunt
maken met de ander, geen verbinding meer kunt
maken, dan houdt het leven op. En daar heeft
zij toen ook heel bewust voor gekozen. Het ma-
ken van verbindingen, contact zoeken met an-
deren en van daaruit de ander lief willen heb-
ben dat heb ik heel erg van haar meegekregen.
Je hebt al het een en ander vertelt over je
ambities. Kun je kort aangeven welke op-
leidingen en werkervaringen je gebracht
hebben tot waar je nu bent?
Ik heb Personeel en Organisatie gestudeerd en ben
ruim vijftien jaar bij diverse bedrijven werkzaam
geweest op het gebied van human resources of als
projectmanager. Omdat ik geloof in eigen kracht,
zelfontplooiing en synergie heb ik er in 2013 voor
gekozen me als zelfstandig professional verder te
ontwikkelen in mijn eigen bedrijf DoorAnne. Door-
Anne biedt mee- & verbetermanagement. Maar
door de SooS is hier nu even wat minder tijd voor.
John Cardinaal is als horeca-uitbater een
begrip in Weert. Hij werd in 2010 vrij
onverwachts wethouder van o.a. financiën
in een tijd dat het economisch heel slecht
ging. Geen gemakkelijke klus. Hoe heb jij
dat ervaren?
Dat was best een pittige periode. John wil het
graag altijd goed doen en in die periode en set-
ting kon hij het eigenlijk nooit helemaal goed
doen. Daar had hij behoorlijk last van. Het ging
ook fysiek zodanig aan hem knagen dat hij een
ernstige alvleesklierontsteking opliep. Hij had
al een chronische darmontsteking en toen kwam
dit er nog eens bij. Ik weet nog dat ik met Jo-
nas, tien weken oud, aan zijn ziekbed stond en
de arts zei: ‘Mevrouw, we moeten voorkomen dat
zijn situatie verslechtert anders daalt de kans
op overleven.’ Dat gevoel was zo intens angstig
dat ik het nog voel wanneer we erover praten.
Maar het is allemaal goed gekomen en John
blijft naast ondernemer erg politiek betrok-
ken. Hij heeft daar de liefde voor zijn stad én
het geduld voor, maar het is vooral vanuit zijn
verantwoordelijkheidsgevoel en zijn loyaliteit
dat hij nu nog steeds raadslid is. Ja, en hore-
cabloed kruipt weer waar het niet gaan kan.
Toen de kans zich voordeed om Sociëteit Amicitia
over te nemen vormden zich bij ons heel gelei-
delijk steeds meer ideeën over de mogelijkheden
die dat in zich had voor zowel John, als horeca-
man als voor mij om een plek van inspireren en
ontmoeten te beginnen. De pure glimlach van
John toen we hierover spraken maakte de beslis-
sing makkelijker. Maar pas toen we alle twee onze
ambities helder hadden, werd de SooS geboren!
20
KIND
SPECIAL
