mooi
mens
zes weken een toegankelijke wandeling voor ie-
dereen vanuit PGW en Life Style Vitae. Werk en
vrijwilligerswerk lopen in elkaar over en ik doe
het allemaal met hetzelfde plezier. Bij PGW is
mijn nieuwe carrière eigenlijk begonnen. Door
mijn activiteiten daar ben ik in het netwerk van
Weert in Beweging terecht gekomen. Ik heb als
ruiter en als instructrice hele mooie jaren in de
paardensport gehad maar focus me altijd op wat
ik wél kan en niet op wat ik niet kan. Ik ben po-
sitief ingesteld en mis de paardensport niet om-
dat mijn werk als beweegmakelaar nu helemaal
‘mijn ding’ is. In korte tijd heb ik mijn netwerk
flink kunnen uitbreiden en al leuke resultaten
behaald. En dit ondanks het feit dat ik er door
die laatste operatie ruim twee maanden uit ben
geweest!’
Kun je iets meer vertellen over die resultaten?
‘Nou, ik heb inmiddels 28 mensen in beweging
gekregen. Mensen worden doorverwezen vanuit
diverse maatschappelijke organisaties, vanuit de
gemeentelijke vraagwijzer of de cursus Bewegen
naar Werk maar ook de regisseurs van keukenta-
felgesprekken zijn doorverwijzers. Ook stichting
MEE heeft cliënten doorgestuurd die we al enorm
blij hebben gemaakt. Weert heeft echt een goe-
de naam op het gebied van sport en bewegen en
vervult een voorbeeldfunctie naar andere ge-
meenten. Daar mogen we als Weertenaren best
trots op zijn. Het gemeentebestuur heeft ook
deze functie van beweegmakelaar mogelijk ge-
maakt. Alle activiteiten die in Weert ondernomen
worden op het gebied van sport en bewegen be-
vorderen de sociale fitheid van de burgers. Dat
houdt in dat mensen zich lichamelijk en geeste-
lijk beter voelen. En dat is natuurlijk niet alleen
mijn verdienste. Ik ben een radertje in een goed
functionerend geheel.
Ik heb van mijn beperking een uitdaging gemaakt
en dat wil ik ook uitdragen naar anderen, laten
zien wat er allemaal nog mogelijk is. Als ik voor
mensen met een wat ruimere afstand tot de ar-
beidsmarkt de cursus Bewegen naar Werk geef,
laat ik zien wat sport en bewegen met je doet.
Als die mensen binnen komen dan zie ik vaak in
hun blik dat ze verbaasd zijn dat ik in een rol-
stoel zit. Ik vertel wat over mezelf gevolgd door
een theoretisch deel en daarna gaan we met een
trainer samen bewegen. Prachtig om te zien hoe
enthousiast iedereen hieraan meedoet en hoe sti-
mulerend het werkt als ik zelf ook mee doe.
Daarna krijgen ze nog een interactief deel waar-
bij we gezamenlijk kijken wat hun ‘ja maars’ zijn
en wat ze eraan gaan doen om meer te bewegen.
Geweldig hoe gedreven iedereen hieraan mee-
doet en hoe eerlijk ze naar hun eigen beweegpa-
troon kijken.
Ook vanuit mijn goede contacten met de regis-
seurs van de keukentafelgesprekken bereik ik
leuke resultaten. Daar waar mensen in het ver-
leden een scootmobiel kregen, wat heel inactief
is, wordt er nu ook eerder gedacht aan een hand-
bike. Die is een stuk goedkoper en je blijft daar-
door veel meer in beweging. In de doorverwijzing
is er ook het een en ander verbeterd. Het is nu
niet meer zo dat de regisseurs aan belangstellen-
den mijn nummer doorgeven, nee, zij geven mij
het nummer van hun cliënt en ik neem contact
op. Het moet van onze kant komen anders werkt
het niet.’
Je bent nu heel intensief en gefocust werk-
zaam als beweegmakelaar. Is er ook in breder
maatschappelijk verband iets waar jij aan-
dacht voor zou willen vragen?
‘Ja, dat is Agenda 22, dat vind ik echt super be-
langrijk! Agenda 22 is gebaseerd op de 22 VN
standaardregels voor gelijke kansen voor alle
mensen met een functiebeperking. Het biedt een
methode voor belangenorganisaties om in eigen
omgeving gelijke rechten te bereiken. De 'handi-
cap' wordt daarin niet gezien als een gebrek van
een persoon, maar als een gebrek in de fysieke en
maatschappelijke omgeving. De standaardregels
kunnen als basis dienen voor beleidsplannen.’
Ter afsluiting: Misschien nog een heel persoon-
lijke wens?
‘Nu je het vraagt, naast mijn man Remy is mijn
bordercollie Koda mijn grote liefde. Die zou ik
graag willen opleiden tot assistentiehond. Hij kan
mij dan helpen met huishoudelijke taken maar
ook onderweg met deuren openmaken, onder-
steunen bij het handbiken, spullen oprapen enz.
Hierdoor zal er bij mij minder sprake zijn van
overbelasting waardoor ik ook minder medicatie
nodig zal hebben. De opleiding is echter ontzet-
tend duur en ik hoop dat mijn verzekering deze
kosten wil dekken. Mijn andere grote wens is om
de Mont Ventoux op te fietsen met een handbike.
Daarvoor heb ik wel een sportbike nodig om te
trainen. Deze droom komt ooit uit, daar ben ik
van overtuigd!’
22
