een
huis
vertelt
Door Suzanne Wolter
Sommige oude huizen zijn met zo veel respect opgeknapt, dat je voelt: huis en bewoners
zijn een match made in heaven. Dit geldt zeker voor deze herenboerderij (te herkennen
aan de muizentanden in de gevel en aan de hoge plafonds) die sinds 1905 aan de Veld-
straat in Stramproy verscholen ligt tussen het groen.
Dertien jaar geleden kochten Collette (45) en Guido (47) Lemmens en hun twee zoons
deze zogenoemde T-boerderij (vanwege de vorm) en knapten deze stukje bij beetje met
veel gevoel voor stijl op. “We zochten een woning met een verhaal”, vertelt Collette,
“en we zijn voor dit huis van Weert naar Stramproy verhuisd. Als mensen horen dat ik
interieurontwerpster ben, denken ze vaak dat ik mijn interieur om de haverklap verander,
maar dat is niet waar hoor”, lacht ze. “We houden met elke verandering in en aan de
woning rekening met de ziel van het huis.”
Het 2965 vierkante meter grote perceel is een groen
paradijsje in hartje Stramproy. De tientallen meters
hoge lindenbomen en de laagstam appelbomen staan,
net als de woning zelf, op de monumentenlijst. Een
bejaarde buurman vertelde ooit dat de buxusbollen in
de voortuin er in 1928 al stonden... “Mensen vragen mij
weleens of ik al die bladeren in de herfst niet moe word.
Ik vind het juist prachtig als de hele oprit geeloranje is
gekleurd. Ik geniet van alle seizoenen. Eekhoorntjes die
met hazelnoten aan de haal gaan, de vele vogels…”
Eekhoorntjes
Stramproyse
lust voor het oog
WOON
SPECIAL
Zoals op meerdere plekken in en om
het huis, is de badkamer een ruimte
waar materialen ‘met elkaar ketsen’,
zoals Collette het omschrijft. Een mix
van strak, landelijk, romantisch en
stoer. “Vroeger was dit een zolder. In
de oorlog bekeken de Duitsers vanaf
de buitenkant de huizen om te kijken
of ze ergens verborgen vertrekken
konden ontdekken. Door goed naar
het dak van deze boerderij te kijken,
zagen ze dat er een ruimte was die ze
van de binnenkant niet hadden gezien.
Op de plek waar nu de toegang tot de
badkamer is, bleken onderduikers te
zitten. Die zijn toen meegenomen...”
Onderduikers
32
