Door Mathilde Dominikowski
Graswinkel en Oelemarkt
Ellen groeide op in de wijk Graswinkel in Weert,
waar ze samen met haar ouders en haar drie jaar
jongere broer Rob woonde. Hoewel ze enerzijds
fijne herinneringen bewaart aan haar kinder-
tijd: “We speelden veel buiten met kinderen uit
de buurt”, werd ze op de basisschool een tijdje
gepest. “Dat maakte me erg onzeker”, vertelt El-
len. Ze kreeg het advies om voor het voortgezet
onderwijs het Kwadrant te kiezen. Ellen: “Daar
zag ik erg tegenop, maar achteraf gezien ben ik
daar enorm gegroeid.” Ze begon op Leerweg On-
dersteunend Onderwijs en werkte zich op naar de
Gemengd/Theoretische Leerweg, richting Zorg en
Welzijn. Na het Kwadrant koos ze voor de MBO-
opleiding Sociaal Pedagogisch Werk bij Gilde Op-
leidingen. “Hier zat ik echt op mijn plek. Ik wilde
al van jongs af graag met mensen (kinderen) wer-
ken. Daarom ging ik verder studeren in Den Bosch
aan Avans Hogeschool: Sociaal Pedagogische Hulp-
verlening. Een mooie opleiding maar vrij pittig.”
In juli 2014 studeerde ze af. Tijdens haar studie
woonde ze samen met twee huisgenoten in een
appartementje op Keent. “Zo kon ik in het week-
end lekker op stap gaan op de Oelemarkt, naar
Café Os Mam of De Brouwer”, lacht Ellen.
Hoe een
blonde Weertse een
stralende
Balinese bruid
werd
Na uitstapjes naar de VerenigdeArabische Emiraten (Dubai), België (Brussel) en Frankrijk (Montagnac) zetten
we nu koers richting Indische Oceaan om Ellen Halfers (25) te ontmoeten die daar op het paradijselijke
eiland Lombok woont. Lombok behoort tot de kleine Soenda-eilanden en ligt ten oosten van Bali.
weg
van
hier
Ellen Halfers liep stage op Lombok en ontmoette de man van haar leven
Lombok? Nooit van gehoord!
In het derde jaar van haar studie bij Avans Hoge-
school was er de optie om een gedeelte van de
stage (zes maanden) in het buitenland door te
brengen. Samen met een vriendin ging Ellen naar
de presentaties van de stagemogelijkheden. “We
hadden beiden geen voorkeur voor een bepaald
land en we spraken af om na de presentaties ons
hart te laten spreken. Noem het toeval of niet,
maar zowel zij als ik hadden een goed gevoel bij
Lombok-Indonesië. Eerlijk gezegd, hadden we er
eerder nog nooit over gehoord: Lombok. Wel van
Bali en Java, daar hoorde je altijd wel verhalen
over. Voor we vertrokken hebben we ons verdiept
in het (ei)land, de bevolking, de taal, de cultuur,
onze stage en onze doelen. We maakten reisplan-
nen, kregen vaccinaties en legden noodscenario’s
aan. We hadden er zin in.”
Taalbarrière en Cupido
Ellen loopt stage op een school voor speciaal
basisonderwijs met de doelgroep: kinderen met
‘een beperking’. “Dat was ontzettend vaag voor
mij”, vertelt Ellen. “In Nederland is alles min of
meer gestructureerd en er is een soort indeling
voor de verschillende beperkingen. Op de school
in Lombok zaten dove kinderen, kinderen met
een vorm van autisme of ADHD maar er waren
ook kinderen met een lichamelijke beperking of
een leerachterstand door andere omstandighe-
den. Behoorlijk divers dus. Onze stagebegeleider
sprak maar weinig Engels, taalbarrière dus! Zo
zijn we maar aan de slag gegaan met een begin-
nerscursus Bahasa Indonesia (Indonesische taal).
Als we niet aan het werk waren of Indonesisch
aan het leren waren, verkenden we het prach-
tige eiland met de paradijselijke stranden. Mooi-
ere heb ik niet gezien! Een enorm contrast met
de stad waar de armoede vaak schrijnend is en
de viezigheid enorm.” Ellen en haar vriendin en
twee andere stagiaires vormden al snel een leuke
vriendengroep met vier jongens van het eiland.
Een van de jongens is Prema die net zo oud is
als Ellen. Cupido, de liefdesgod woont ook op het
eiland … Op een gegeven moment richt hij zijn
pijlen op het stel. De rest laat zich raden!
Grenzeloos verliefd
Maar aan alles komt een eind. De stageperiode is
voorbij. Het afscheid komt dichterbij. Ellen heeft
haar hart verloren aan Prema en aan Lombok.
El-
len: “Het deed zo’n pijn. Weggaan van dat stukje
21
