De dag van het ongeval
Juni 1994 vieren de families Keersmaekers en
Frenken op het vakantieverblijf van zus Nelly
en schoonbroer Cor Frenken in Long Faye,
België, de vijftigste verjaardag van Cor. De fami-
lie Keersmaekers, vader, moeder en tien kinderen
vormen een hecht gezin en ook nu nog is de band
tussen (schoon-)broers en (schoon-)zussen een
zeer hechte.
In de namiddag van de zestiende juni wordt er
wat gedronken en gebarbecued. Er worden spel-
Jos Keersm
man
Twee keer per week ‘loopt’ hij door
de gangen van het St. Jans Gasthuis
in Weert: Jos Keersmaekers (67).
Door een dwarslaesie al bijna
22 jaar aangewezen op
een rolstoel of aangepaste auto als hij
zich wil verplaatsen. Jos is een doorzetter,
ziet niets in uitsluitend passief oefenen. Hij
wil zijn spieren actief belasten. Al in 1994 ‘loopt’ Jos in
het revalidatiecentrum met een Argowalker achter een rollator. Na enkele operaties aan verkalkingen
in zijn heup leidt een virusinfectie uiteindelijk tot volledige verwijdering van de rechter heupkop. Het
lopen met de Argowalker blijkt niet meer mogelijk. In 2007 komt er echter een nieuw product op de
markt, het dynamisch parapodium. Deze 'looptrainer' maakt het voor Jos weer mogelijk actief te oefenen
onder begeleiding van de afdeling fysiotherapie in het Weerter ziekenhuis. In Nederland is hij een van de
weinigen die met dit apparaat ‘lopen’ en daarmee actief hun spieren trainen.
Door Ton Adriaens
mooi
mens
letjes gedaan op de speelweide bij het vakantie-
verblijf en ook van de familieschommel wordt
druk gebruik gemaakt. Hoe gekker hoe liever,
altijd lol bij familiefeestjes. Door een moment
van onoplettendheid valt Jos van de schommel.
“Normaal ging ik er nooit op want ik kon er niet
tegen. Ik kreeg dan al snel last van mijn maag.
Ook op kermissen sloeg ik alles over wat op en
neer ging. Maar nu had ik een paar pilsjes op en …
uit balorigheid liet ik de beugel even los. En daar
ging ik. Ik wist meteen dat het helemaal foute
boel was.” Als Jos niet meer opstaat, dringt bij
de anderen de ernst van de situatie door. Vanuit
het ziekenhuis van Malmedy haalt een zieken-
wagen (een oude Volkswagenbus) hem op. Over
hobbelige wegen en met veel pijn wordt hij naar
Malmedy gebracht. Nadat röntgenfoto’s zijn ge-
maakt wordt hij meteen door getransporteerd
naar het universitair hospitaal van Luik. De ope-
ratietafel wordt gereed gemaakt maar Jos staat
erop naar Maastricht te worden gebracht. “Die
artsen spraken onderling alleen maar Frans en
16
